Nikki in 'het paradijs'

Verklikt

Wel het zijn me een paar weken geweest zeg. Waar zal ik beginnen, wel ik woonde dus bij die Cubaanse familie. Een vriend vroeg me of ik zin had om mee te gaan naar Havana om mee te gaan met de één mei-stoet. De dag ervoor zouden we al vertrekken om zeker op tijd te zijn aan de Plaza de la Revolucion. Zeker omdat iedereen aan het speculeren was dat Fidel Castro er zou zijn. Dus de dag ervoor sta ik klaar om te vertrekken en ik vertel tegen de mensen in het huis waar ik woonde dat ik naar Havana zou gaan en dat ik een spandoek zou meenemen waar op zou staan in het spaans "leve Fidel, leve Raul, vrijheid voor Nikki".

Dit was als grap bedoeld want ik weet ook wel dat ik dit niet kan doen, ik zou daarmee in de gevangenis kunnen belanden. Ik vertrek naar Havana en nog geen uur na mijn vertrek is de Staat op zoek naar mij, ze zoeken mijn Cubaanse vrienden op en vragen waar ik ben en of het waar is dat ik ga demonstreren.

Niemand wist dat ik naar Havana ging. Enkel die familie. Ik had tegen niemand niks gezegd over die spandoek, enkel bij die Cubaanse familie. Het werd me dus al snel duidelijk dat deze familie mij in huis hield om mijn doen en laten te kunnen doorspelen aan de Cubaanse Staat.

Dan denk je dat de mensen je willen helpen, maar eigenlijk is het allemaal voor eigenbelang, weet je het ergste hier in Cuba is dat je nooit echt weet wie je vrienden zijn, want je beste vriend kan je grootste vijand zijn. Je kan niemand vertrouwen, je moet altijd opletten wat je zegt, met wie je praat, enz.

Slapen in een kartonnen doos

Het is hier toch niet eenvoudig, hoor. Eerst waren er geen internetkaarten te verkrijgen. Na twee weken kon je ze eindelijk weer kopen en dan denk je: nu kunnen we internetten, maar dan zijn de computers stuk. Het is hier toch altijd iets. Ik wil al jullie mailtjes graag beantwoorden maar op dit moment is het echt moeilijk. Dus geef me nog een beetje tijd, ik ben ermee bezig.

Ik heb hier ook in een zeer moeilijke situatie gezeten. Doordat ik geen officiële verblijfplaats heb hier in Cuba, kon ik de laatste 5 maanden verblijven in een huis waar 3 buitenlanders wonen die hier werken in een hotel. Ieder van hen heeft zijn eigen kamer en ik mocht bij één van hen in de kamer slapen. Op een avond komt hij thuis van het werk en zegt me dat er een vriendin uit Italië komt. Binnen twee uurtjes zou ze er zijn. Ik kon niet meer op de kamer slapen. De enige uitweg die ik had, was slapen op het terras -met al mijn spullen op een hoopje. Ik voelde me een echte dakloze en 's nachts kon ik amper slapen door de muggen.

Latino lovers

Voor de tortelduifjes onder jullie is Cuba echt wel the place to be. Het zijn hier echte latino lovers. Kerstmis en Nieuwjaar wordt amper gevierd, maar als het Valentijn is, kan niemand zijn werk nog doen en wordt deze dag overal gevierd. Al weken hangen er Valentijnposters in de bars, winkels en de straten. De dag zelf moet je niet gaan winkelen, want je ziet iedereen - vooral mannen - cadeautjes kopen voor hun geliefde. En iedereen feliciteert je; of je nu single bent of met iemand samen. Op Valentijn krijgt iedereen een dikke felicidades van de Cubanen.

Tijd doden in Cuba

De meeste lezers die me een e-mail sturen, vragen me steeds wat ik in Cuba doe. Naar het strand ga ik niet meer. Het is zelden dat je me daar zal zien, want ik ben dat beu gezien. Dit is iets anders dan een vakantie, hé. Overdag ga ik wel eens wandelen of ga ik op bezoek bij Cubaanse vrienden. Soms komen er Belgen langs die me willen ontmoeten of wat spullen brengen. We spreken dan ergens af en gaan samen iets drinken. Op de Cubaanse televisie is er 's avonds niet zo heel veel te zien. De Cubaanse vrouwen trekken daarom de straat op of gaan bij de buren wat keuvelen. Gespreksonderwerp zijn de Cubaanse series à la 'Familie' of 'Thuis'. De kinderen spelen ondertussen baseball met een stok als bat en de mannen spelen op straat domino met een sigaar en een fles rum bij de hand.

Geen nieuws van de ambassade

De rust is teruggekeerd, zo na de feestdagen. De stilte na de storm, zoals weeens wordt gezegd. Iedereen leeft opnieuw het gewone leventje en ik leef zo goed als mogelijk het mijne. Ik kom net terug van de rechtbank. Elke tweede donderdag van de maand ontmoet ik er alle 'medebeschuldigden'. Je zit dan in een zaaltje met vijf houten bankjes, een prehistorische schrijfmachine en een schoolbankje dat wat hoger staat en waar de Cubaanse vlag naast hangt. De rechter zit achter dat bankje. Eén voor één roept hij iedereen naar voor. Als ik de zaal binnenga, word ik door iedereen aangestaard.  'Wat doet die buitenlandse hier', hoor ik ze denken. 

Driekoningen in Cuba

Mijn ogen zijn al heel wat beter. Ik draag normaal lenzen, maar die mag ik van de dokter niet meer indoen zolang ik een kuur volg van zalf en druppeltjes. Enkele dagen geleden moest ik nog eens bij haar op controle. Na een uurtje in de rij wachten, was het mijn beurt. Ondertussen praat je wat met de mensen die eveneens aan het wachten zijn. Boekjes liggen er in de wachtzaal niet. Je doodt de tijd met koetjes en kalfjes.

Vrienden van vrienden

Het jaar is voorbij en ik heb nog altijd last van mijn oogjes. Ik probeerde het zonder dokters op te lossen, maar het wordt maar niet beter. Ik moet naar een oogarts. Zo lang rondlopen met ontstoken ogen kan niet goed zijn. Ik vraag rond of iemand een oogarts kent die me kan helpen. Een vriendin wilde de volgende dag met me naar een polikliniek gaan, maar zover komt het niet. 's Avonds beginnen mijn ogen enorm te pikken en te tranen. Ik moet dringend naar het ziekenhuis.

Contact Familie Willemsen

Op het stukje 'Kerst in Cuba' zijn heel wat reacties binnengekomen. Ook eentje van de familie Willemsen. De moeder van Nikki geeft een paar contactadressen mee. Haar volledige berichtje:

"Ik ben de moeder van Nikki. Wij willen jullie allen danken voor de toffe reacties. Wij missen Nikki, zeker tijdens de feestdagen. Wij hadden haar graag een pakje gestuurd, maar dat is ons niet gelukt.

Als iemand iets voor haar kan en wil meenemen, bel dan even met haar broer op 0475/94.51.98 (GSM) om verder af te spreken. Rreisbureau's mogen geen gegevens van reizigers die naar Varadeo gaan vrijgeven. Dat heeft te maken met de wet op de privacy. Alvast bedankt!

Het e-mailadres van Nikki is nikske1576@hotmail.com. Ze kan wel niet altijd op internet.  Wij zijn bereikbaar op: willemsencaroline@gmail.com.

Groetjes,
Familie Willemsen"

Kerst in Cuba

Eerst en vooral wens ik aan iedereen een heel prettige Kerst. Ik heb totaal niet de indruk dat het Kerst is. De Cubanen vieren het ook niet echt. In sommige huizen zie je wel zo’n klein kerstboompje staan, maar de cadeautjes eronder zie je niet. Het hangt natuurlijk een beetje af van de familie, maar over het algemeen wordt er niets speciaals gedaan. Wat is Kerst trouwens als er geen versiering in de straten is, geen kerstmarkt, geen sneeuw, geen kerstboom met lichtjes en vooral geen familie is om het mee te vieren?

De zonnebril op

Ik weet niet wat het is met mij deze week, maar ik ben nog altijd een beetje ziek en dat maakt me waarschijnlijk een beetje depressief. Er is ook geen vooruitgang in het proces. Ik weet van niets. Het is altijd maar wachten, en ik ben een beetje bang dat het weer een jaar gaat duren voor ik iets ga weten. Ik ben aan het schrijven met een zonnebril op want ik heb nog altijd last van de infectie op mijn ogenµ. Het doet echt pijn.