’Jouw broer is een genie’, schreef de romanticus Victor Hugo eens aan zijn zus. Wellicht heeft Bart De Wever de voorbije week een soortgelijke brief willen opstellen, daartoe aangepord door die waterval van al haar verschijningen in alle kranten. Wie zat hierop te wachten? Beelden die wat later, qua misplaatstheid, alleen werden voorbijgestoken, zij het in ruime mate, door de fotografische portretten van de wapenhandelaar bij wie Hans Van Temsche zijn karabijn aankocht. Volgens recente statistieken haalt bijna zestig procent van de Vlaamse bevolking zijn informatie nog maar alleen uit beelden, maar die beelden zijn dus onzinnig. Beeldcultuur is een contradictio in terminis geworden.
En wat te doen als wij het in de media even niet meer willen aanzien? We zouden een inhaalbeweging kunnen maken op het front van pas verschenen dvd’s, hét walhalla van beeldcultuur.
Ook hier is een waarschuwing op zijn plaats. Fassbinders al te zeer bejubelde serie Berlin Alexanderplatz ontaardt in een oeverloze epiloog van langer dan een uur, waarin personages uit de jaren ‘30 kennelijk opeens liedjes meezingen uit de jaren ’60.
Wat het lichtere entertainment betreft, kan een normaal kijker in de recente superheldenfilm 300 weinig anders zien dan, nog maar eens, onversaagd Amerikaans militarisme.
Waarom anders een anderhalf uurlang vrijwillig blijven volgen hoe driehonderd in Hollywood opgeleide Spartanen triljoenen en triljoenen Perzen afslachten, in naam van trouw en eer?
Gelukkig: binnenkort kan men zijn ogen écht sluiten. Nog een paar keer gaan slapen en Stichting Lezen organiseert zijn jaarlijkse Voorleesweek. En in afwachting daarvan kunnen we nu al achteroverleunen bij de inmiddels bijna veertig cd’s die het Vlaams-Nederlands Huis publiceert: de almaar populairdere Radioboeken, met als hoogtepunten de heerlijke, aristocratisch sprekende Benno Barnard en de vinnige, grappig lispelende Naima Albdiouni. Ja, in lelijke tijden is voorlezen een grote kunst! En toch, de stiel schijnt te worden geboycot tegenwoordig.
Günter Walraff wil in een Keulse moskee de Duivelsverzen van Rushdie gaan voorlezen, maar hij mag niet. In eigen land verklaarde parlementsvoorzitster Marleen Vanderpoorten het nieuwe jaar voor geopend, maar niet zonder eerst uitdrukkelijk een verbod in te stellen op het gebruik van spiekbriefjes.
Een regel die meteen door vrijwel alle sprekers met de voeten werd getreden, wat ook geen wonder heet, als je nagaat dat Vanderpoorten zelf haar voorleesverbod niet uitsprak, maar voorlas… Ja, er is dus wel nog hoop…
Reacties