Hugo Camps, meteen na Lex Moolenaar en Kaat Vrancken nochtans mijn lievelingscolumnist, schreef vorige week over zijn aanwezigheid op het proces tegen Hans Van Themsche. Ter besluit van zijn stukje acht hij het noodzakelijk zijn moreel superieure wijsvinger expliciet naar Bart De Wever te verheffen:“Wedden dat Bart De Wever, die in de media zo graag te koop loopt met zijn drie kinderen, dit proces hier vandaag geen vijf minuten indachtig is geweest?”
Ik begrijp deze associatie niet en bovendien lijkt ze mij beneden alle peil. Als Minister van Openbare Werken Hilde Crevits het niet kan laten om in het parlement, tijdens een hoogdringend debat over de levensgevaarlijke E313, voor het oog van de camera onafgebroken te zitten giechelen en zelfs schaterlachen, dan is dat wraakroepend; het bloed van onze verkeersslachtoffers druppelt daar immers van het plafond. Maar wat heeft Bart De Wever met het drama rond Van Temsche te maken? Wat komen zijn kinderen erbij zien? En wat als zij dat proces nu eens wél indachtig waren, urenlang zelfs? Waarvoor wil Camps eigenlijk wedden? Een bak Duvel?
In nog een andere krant maakt mijn vriend Tom Naegels het evenzo bont. Vreemd zelfs dat hij niet werd teruggefloten. Hij zal iedere dag op het proces aanwezig zijn, zo stelt hij dapper, omdat hij deze moord erg fascinerend vindt. Zijn argumenten steken elkaar naar de loef qua weerzinwekkendheid.
Moorden met een revolver vindt hij fascinerender dan die met een dolk of een mes. Bovendien, zo gaat hij voort, zit er een roman in; in het verleden, zo schrijft hij, hebben dergelijke moorden meermaals tot een zeer goede film geleid. Wat mij niet fascinerend lijkt, zo dacht ik, maar eerder gewoon deprimerend. Geleden sinds elf september dat mijn tenen nog eens zo erg krulden: met name toen kunstenaar Wim Delvoye grijnslachend stelde, met op de achtergrond het kersvers smeulende Ground Zero:“Terrorisme is mediageniek!”
Uiteraard houdt het proces tegen Van Themsche ons bezig, zodat er wel over moét worden bericht. Lastig is echter dat er bitter weinig zinvols over te zeggen valt. Naar men volhoudt, is deze rechtszaak nuttig om een collectief trauma te verwerken.
Daar wil ik in geloven, maar laat ons er dan absoluut geen Hollywood van maken. En laat ons dan ook niet gaan mikken op de twee of drie of vier kinderen van eender welke politicus. Laat ons - dat lijkt mij al moeilijk genoeg - blijven en blijven op zoek gaan naar het juiste woord voor verdriet, en meer niet.
Reacties