Uitstel

Morgen, woensdag vier juli, is de allerlaatste dag om onze belastingsbrief nog in te dienen. Zo begint ieder jaar de grote vakantie, sowieso een bedreigende grap voor ons budget. Goed en kwaad gaan steeds hand in hand en die belastingsbrief waarschuwt ons daarvoor. We denken dat we naar buiten moeten telkens de zon even schijnt, maar komen we buiten, dan worden we meteen ondersteboven gekanteld en uitgeschud. We willen niet op reis, maar door de reclame en door de weekendbijlagen en vooral door de stomvervelende televisieprogramma’s in juli en augustus kunnen we niet meer anders. Hoewel: wie naar Malta afreist, zal ook daar, op zijn hotelkamer, herhalingen van The Block krijgen voorgeschoteld. Juist zoals nu onlangs ook werd bepaald dat op 1 januari 2008 de Maltese lire uit de wereld zal worden geholpen. Op cultureel niveau alvast tragischer dan het uitsterven van de dodo, de eenwording van het Avondland…

Al sinds een paar decennia is de mensheid de trappers goed kwijt, maar dat het alleen maar erger wordt in plaats van beter (ik schrijf deze column zondagnacht), dat laat zich ook hierin beduiden, dat het indienen van onze belastingbrief dit jaar tot dusver schijnbaar géén uitstel duldt. Wanneer is dat al eens eerder gebeurd?? Na de Guldensporenslag volgens mij nooit meer!

En dit juist nu de formateurs van onze regering zo ongemeen geduldig, secuur, traag en langzaam opereren. Voor wie het wil begrijpen: omdat eender welke vorm van genot kan worden herleid tot de grammatica van opluchting (dat wil zeggen: blij zijn betekent altijd op een of andere manier gewoon opgelucht zijn), daarom is het bezigen van uitstel een uiterste praktijk van macht jegens hen die wachten. Temeer in vlugge tijden als de onze. Mijn aloude Latijnse vriend, de stoïcijnse Horatius, zei het echter reeds treffend:“Kras do, non hodi - sic nego codite.” (“Morgen geef ik, niet vandaag - zo weiger ik iedere dag.”)

Of in het levend Vlaams: wie tijdens de solden met zijn petekinderen door een schoenwinkel flaneert en een zoveelste hoop tegenwoordig zo overdreven populaire Crocs passeert, rest één laatste nooduitweg tussen ja of neen: “Straks!!”

Onlangs struinde ik met Guido Belcanto over de maandelijkse boekenmarkt van het De Coninckplein; daar werden we benaderd door een inzamelaar voor een oprecht goed doel. Ik talmde. De heer Belcanto sprak toen evenwel gedecideerd:“Wij zijn hiervoor op het ogenblik niet in de juist stemming…” Een aristocratische frase om ergens aan te ontkomen, het onthouden zeker waard...