Met zijn band Prong beïnvloedde hij beginnende bands als Korn en Nine Inch Nails. Zijn muziek fungeerde als intro voor het legendarische MTV-programma ‘Headbangers Ball’. Hij toerde met bands als Sepultura en Pantera. Hij werkte samen met grote namen als Glenn Danzig en Rob Zombie. En met Ministry maakte hij enkele klassiekers. Toch moet Tommy Victor tegenwoordig met een gammel busje door Europa reizen om zijn rekeningen te betalen.
“Waarom doe ik dit nog?”, zucht Tommy Victor (45).
Het is iets over zessen ‘s avonds. Over een paar uur staat de Amerikaan met Prong op het podium van de Antwerpse Trix. Hij heeft net een snelle hap binnengespeeld, en zit nu in een aftandse zetel in zijn kleedkamer, die geen ramen heeft, waardoor we ons in een bunker lijken te bevinden. Het geluid van de sputterende koelkast overheerst de kamer. En dan de zucht.
“Waarom doe ik dit nog?”
Tommy Victor is moe. Prong is door Europa aan het toeren, ter promotie van het nieuwe album ‘Carved Into Stone’. Maar het loopt niet lekker: kleine gage, dito busje, weinig slaapcomfort, lange afstanden. En zeggen dat het maken van het nieuwe album ook al een lijdensweg was voor Victor.
“Ja, er zijn momenten geweest in de studio dat ik mezelf van kant wou maken”, bromt hij vanuit de zetel. “De producer, Steve Evetts, heeft me echt zwaar gepusht. Hij wou geen technische hulpmiddeltjes gebruiken om de nummers perfect te krijgen. Alles moest dus honderd procent juist gespeeld worden. Geen computers en zo. Ik kreeg het er soms van op mijn zenuwen, want ik denk dat de doorsnee luisteraar het verschil toch niet hoort. Ik bedoel: of je nu een drumcomputer gebruikt of een echte drummer, dat maakt toch niet uit? Maar voor hem dus wel. Ik had soms het gevoel dat ik onnodig tijd aan het verliezen was, en dat gevoel haat ik.”
Over tijd verliezen gesproken: de eerste berichten over een nieuw Prong-album dateren van 2009. Waarom heeft het dan nog zo lang geduurd?
“In 2009 heb ik een aantal nieuwe nummers opgenomen, maar die leken nergens op. Hier en daar heb ik iets kunnen recycleren voor ‘Carved Into Stone’, maar het merendeel was afval. En daarna heb ik het te druk gehad met andere projecten. Ik heb bijvoorbeeld aan de nieuwe Ministry en de nieuwe Danzig meegewerkt.”
De lyrics op dit nieuwe Prong-album zijn behoorlijk donker. Enkele songtitels: ‘Keep On Living In Pain, ‘List Of Grievances’ en ‘Put Myself To Sleep’. Moeten we ons zorgen om je maken?
“Misschien (lacht). Het is moeilijk, dit bestaan. We zijn nu twee maanden aan het toeren in slechte omstandigheden. Slapen in een kleine, vuile bestelwagen en dat soort dingen. We verdienen weinig aan deze tournee, dus moeten we de kosten drukken om toch nog iets over te houden. Maar het is moeilijk om gezond te blijven op deze manier.”
Je hebt het financieel moeilijk, vertelde je me eerder. Dat is toch behoorlijk cynisch? Jij effende de weg voor groepen als Korn en Pantera, en je hebt bij wijze van spreken geen nagel om aan je gat te krabben?
“Tja, maar dat is niet hun fout, dat is mijn fout. Ze hebben elementen uit mijn muziek opgepikt en er hun ding mee gedaan, en met succes. Terwijl Prong fouten heeft gemaakt: we hadden interne problemen in de groep waardoor we kansen gemist hebben, we hebben de verkeerde platenmaatschappij gekozen waardoor we niet alleen weinig promo kregen maar ook amper iets verdienden aan onze muziek… En nu is Prong een kleinere groep geworden binnen het genre, en moeten we proberen ons opnieuw naar boven te werken.”
Maar intussen is de muziekwereld ook grondig veranderd, en niet ten goede.
“Het is een pak moeilijker geworden. Muziek is in de ogen van velen iets geworden wat gratis moet zijn. Als je een jaar of zes geleden het geluk had dat de producent van een videogame je muziek wou gebruiken, dan kreeg je er 15.000 dollar voor. Nu wil die producent je niets meer betalen, want hij beschouwt het feit dat hij jouw muziek gebruikt als reclame voor je band. En dan zwijg ik nog over het illegaal downloaden. Dat is stelen, en bedreigt de hele muziekindustrie. Als iemand als Eddie Van Halen zelfs al zegt dat het de moeite niet meer loont om nog platen te maken, wat moet ik dan zeggen?”
Als het geld niet meer in de platen zit, kan je als muzikant dan nog geld verdienen door te toeren?
“Nee, ook niet. Neem de benzineprijzen. Je betaalt je blauw aan het rijden aan zaal a naar zaal b. Ik bedoel: we rijden vannacht nog van Antwerpen naar München. Dat kost ons weer een hele hoop geld. Waarom doe ik dit nog, vraag ik me soms af. Omdat ik een artiest ben en niet anders kan zeker?”
Twee uur na ons gesprek: Tommy Victor verschijnt met Prong op het Trix-podium. Mijn zwaarmoedige gesprekspartner van daarnet springt als een jong veulen rond op het podium en brengt strakke en sterke versies van genreklassiekers als ‘Beg To Differ’ en ‘Snap Your Fingers, Snap Your Neck’. Het publiek geniet. Victor triomfeert. Van ’s mans duistere stemming van daarnet valt op het podium niets te merken. Op en top professioneel. Zoals een topmuzikant past. Daarom: stel eens een goede daad en koop zijn nieuwe cd. Die is overigens zeer oké.
‘Carved Into Stone’ van Prong is uit bij SPV. De cd bevat ook een versie van ‘Ammunition’, een nummer dat Victor samen met Franky en Mikey van Channel Zero schreef en dat eerder ook op ‘Feed ‘em With a Brick’ verscheen.
(Foto: Tim Tronckoe)
Clubs vallen als vliegen. We richten onze pijlen dan ook meer en meer op het buitenland. We willen niks liever dan de grens over en podia bestormen. Des te meer reden om niet bij de pakken te blijven zitten en mee te gaan met de nieuwe evoluties, zoals de sociale media, en interessante nieuwe initiatieven zoals Bandcamp en digitale distributie. We blijven echter ook lekker koppig old school digipacks persen. Hopelijk komt er gauw een einde aan onze queeste naar een platenlabel. Fingers crossed!"