Metal Maniac

De Belgenzomer (2), met After All: "Je moet er keihard voor werken!"

Dat deze site altijd op de eerste rij stond als het erop aankwam Belgische groepen te steunen, zullen trouwe lezers wel weten. We schreven al over Steak Number Eight, The Minority Print, Saille, Akem Manah en andere bands lang voor andere sites en bladen dat deden. Om deze goede traditie voort te zetten, brengen we een hele zomer lang elke woensdag een interview met een band van eigen bodem. Starten deden we vorige week met Saille. Deze week: After All.

De band van gitarist Dries Van Damme bracht onlangs een nieuw album uit: 'Dawn of the Enforcer'. De achtste plaat van deze West-Vlamingen, en het eerste voor het prestigieuze Roadrunner-label. "Het Belgische kantoor van Roadrunner was After All al een hele tijd aan het volgen", zegt Dries. "In de eerste plaats is het uiteraard de muziek die zo’n label over de streep trekt. Maar er is meer voor nodig. Roadrunner bleek vooral onder de indruk van onze werklust (lacht). We hebben met de band altijd erg veel zelf gedaan, veel getourd, veel muziek uitgebracht. Toen onze vorige platenfirma op de fles ging, slaagden we er toch in om – zonder steun van een label – een lange Europese tour af te werken, samen met Overkill, Destruction en Heathen. Dat we als unsigned band toch zo’n grote tour uit de brand hadden gesleept, was Roadrunner niet ontgaan."

Jullie wisten Ed Repka (Megadeth, Death) te strikken voor het artwork. Hoe is dat gelukt? En is die man niet waanzinnig duur?

"We zijn grote fans van de man. Hij heeft de hoezen getekend van de platen waar we mee zijn opgegroeid. Eigenlijk sprak het voor zich dat we voor ‘Dawn of the Enforcer’ een hoes van Repka wilden. De muziek vroeg er gewoon om. Uiteindelijk zijn we via-via in contact gekomen. De man bleek vrij makkelijk aanspreekbaar. En ja, het is de duurste hoes uit de geschiedenis van After All (lacht). Maar met afstand ook de coolste. Repka heeft onze ideeën tot in de puntjes uitgewerkt, met heel veel zin voor detail en met enorm veel liefde voor dit soort muziek."

Hoe zouden jullie jullie muziek omschrijven? Moderne eighties-thrash?

"De basis van onze muziek verwijst overduidelijk naar de speed en thrash metal van de jaren ’80. Dat kan ook niet anders. Dat is de muziek waar we als kids naar luisterden. Die muziek zit in ons DNA ingebakken. Toch zijn we geen retroband. Er zitten ook heel wat elementen in onze muziek die je bij de thrashbands uit de 80’s niet aantreft. En uiteraard klinken we heel erg 2012. Daar heeft producer Dan Swanö voor gezorgd. Thrashplaten uit de 80’s klinken vandaag soms erg dun. Daar kun je ons niet van beschuldigen. We hebben gekozen voor een supervet geluid."

Jullie openden op 23 mei voor Judas Priest in de Lotto Arena. Hoe was dat? En wat betekent Judas Priest voor jullie?

"Eerst was er Sabbath, en onmiddellijk daarna Priest. Die band is een instituut, een onverwoestbare rots. Ik kwam met metal in contact via een radioprogramma op een lokale zender, toen ik elf was. Ik was meteen verkocht. Priest was een van de eerste bands die ik toen leerde kennen. De voorbije jaren heb ik Judas Priest verschillende keren geïnterviewd voor Studio Brussel (Van Damme is presentator van ‘De Zwaarste Show’, red.), maar het bleef behoorlijk surreëel om nu ook met Priest het podium te delen. Hele vriendelijke band trouwens, en een uiterst behulpzame crew. Echt klasse."

Je draait al lang mee in de Belgische metal: hoe schat je de situatie vandaag voor Belgische bands en de Belgische muziek in? Is er talent? En krijgt dat talent genoeg kansen? Wat raad je jonge muzikanten aan?

"De Belgische scene doet het lang niet slecht. De nadruk lag lange tijd op death en black metal. Vandaag zien we ook heel wat jonge bands die thrash en doom spelen. Talent is er zeker, maar het blijft erg lastig om je uit de underground te hijsen. Aan echt structurele ondersteuning ontbreekt het. Daar heeft After All alvast nooit op gewacht. We hebben altijd ons eigen ding gedaan. Dat is ook de enige raad die ik jonge bands kan geven: als je iets wil bereiken, dan kan dat alleen maar lukken door er keihard voor te werken. Only quitters quit (lacht)."

 

Met Rik Torfs naar Graspop: "Mijn pink is te klein!"

Als een antropoloog die diep in het Amazonewoud een indianenstam ontdekt. Zo moet professor en senator Rik Torfs zich dit weekend in Dessel gevoeld hebben. Torfs bezocht namelijk voor het eerst in zijn leven een muziekfestival. De kerkjurist besnuffelde op onze vraag het Graspop-publiek en trok een duidelijke conclusie: “Metalfans zijn best schattig.”

Hoe zou een professor kerkelijk recht en christendemocratisch senator naar een festival kijken dat veel weg heeft van een zwarte mis? Dat vroegen we ons af, dus verzochten we Rik Torfs om het jaarlijkse metalfestijn in de Kempen bij te wonen. Een uitnodiging die hij tot onze niet geringe verbazing graag accepteerde.

“Het is mijn festivaldoop”, bekent de professor, die niet goed weet wat te verwachten. “Opa’s in rolstoelen en stoffelijke overschotten uit de sixties? Of ook jonge mensen? Moteurhoofd (Motörhead, red.) komt, zag ik op een affiche. Wat een inspirerende groepsnaam. Het festival intrigeert me nu al.”

Als we naar de festivalwei wandelen, krijgt Torfs een antwoord op zijn vraag. “Veel tieners hier. Merkwaardig. Ik voelde mij in m’n tienertijd meer aangetrokken tot fietsen.” Naast het festivalterrein merkt de professor een industriële schoorsteen op. “Handig, zo’n crematorium vlak bij het festival.” Lichtzwarte humor heeft-ie al, dus dit komt wel goed.

Eerst moeten we de toegangscontrole passeren. De professor (55) krijgt voor het eerst in zijn leven een festivalbandje om de pols. “Mooi. Het doet me denken aan een enkelband. Ben ik nu verplicht om dit zoals sommige van mijn studenten maanden te dragen?”

Op de weide spreekt de professor zonder schroom een bevallige jongedame aan. Ze draagt een opvallende gothic outfit. “Deze dame is een collega. Ze werkt aan de Luikse unief als documentaliste. Ik bespeur hier veel hoogopgeleide mensen. Metal is, denk ik, een uitlaatklep. Een manier om te ontsnappen aan de dagelijkse druk. Ik vind dat goed zo. Belgen gaan te weinig tegen de heersende cultuur in.”

Rik Torfs is een bekende Vlaming. En vestimentair valt hij hier met zijn keurige paarse polo op. Dus spreken festivalgangers hem voortdurend aan. Een dronken Gentenaar wil theologisch advies en enkele jongedames vragen dat de prof hun gummilaarzen signeert. Gewillig gaat Torfs door de knieën. “Het went snel om een rockster te zijn.” Enkele Duitse festivalgangers slaan het tafereel gade en twijfelen: is dit nu de zanger van Death Angel of niet?

Graspopgangers begroeten elkaar met een merkwaardig teken, stelt de prof vast. Ze steken een gebalde vuist met gestrekte wijsvinger en pink op. Het duivelsteken, doceren we. Afkomstig uit Italië, waar oudere, diepgelovige burgers het teken gebruiken om het kwade af te weren. De professor wil het wel eens proberen. “Dit is niet zo simpel. Het vergt behoorlijk wat motorische inspanning van me. Ik stel nu plots vast dat mijn pink hiervoor eigenlijk te kort is.” Met hulp van een vriendelijke blonde festivalgangster lukt het toch. “Mooi! Ik overweeg om voortaan op deze manier het woord te vragen in de Senaat. Om het kwade meteen preventief af te weren.”

We trekken nog even de festivalmarkt op. Hier kan je allerlei metalsnuisterijen kopen. “Gezellig! Het doet me denken aan de braderij van Heist-op-den-Berg. Het enige wat ontbreekt is een lunapark. Daar zouden de festivalbezoekers dan kleine metalhebbedingetjes kunnen grijpen. Misschien een tip voor de organisatie?”

Tijd om de inwendige mens te versterken. Wat mogen we de prof aanbieden? Een stuk pizza, een braadworst, of liever een loempia? Torfs bestudeert aandachtig het voedselaanbod. “Zit er ook iets tussen waar je niet direct van dood valt?” Hij gaat uiteindelijk voor een simpel pak friet. Met andalouse.

De muziek dan. Het doodsgereutel van de brutale deathcoreband All Shall Perish weerklinkt. “In 1968 ben ik gestopt met zingen”, mijmert de prof. “Omdat de leerkracht van het zesde studiejaar het lied stillegde telkens ik een poging tot zingen ondernam. Het is een trauma. De zanger die ik nu hoor, heeft zich duidelijk over zijn trauma heen gezet.”

De tijd van de prof zit erop. Slotconclusie? “Op Graspop hangt meer sfeer dan op de doorsnee familiedag van CD&V. Al zie ik mijn collega Joke Schauvliege niet gerust naar hier komen, na haar decibelmaatregelen. Het lawaai hier valt nochtans mee. Allicht omdat het een openluchtfestival is. Ik begrijp Jokes bezorgdheid rond gehoorschade wel. Zij zoekt een evenwicht tussen gezond verstand en overreglementering. Dat is niet simpel. Oorsuizingen maken een mens gek. Ik gaf er onlangs nog een lezing over voor medisch personeel. Lezingen over pijn of een bezoek aan Graspop: u merkt, de professor staat voor veel open.”

En de metalfans? “Ik heb hier veel rare vogels gezien. Als je niet raar bent, dan ben je hier een rare. Maar op hun manier zijn die metalfans best wel schattig.”

Tekst: Tom De Smet, Stefan Laenen. Foto: Bert De Deken.

Het Grote Graspop-Rapport

De zeventiende editie van Graspop zit erop. Een geslaagde editie, maar een grand cru werd het niet. Daarvoor waren de affiche en het weer te wisselvallig. Zondag werd Graspop zelfs even Draspop, toen de hemelsluizen stevig opengingen. En dan waren er nog de zakkenrollers. Maar het was uiteraard niet allemaal kommer en kwel. Zo was Axl Rose zelfs te vroeg! Uw favoriete metalsite presenteert: het grote Grastop en Grasflop-rapport.

Top: Krasse knarren

Ozzy Osbourne is 63, Lemmy van Motörhead zelfs 66. Toch behoorden beiden tot de hoogtepunten van deze Graspop. Ook topshows: Twisted Sister op zaterdag, met frontman Dee Snider (57), en Machine Head op zondag, met Robb Flynn (44). De oudjes doen het nog steeds, met andere woorden. Waar zitten de jonkies die deze veteranen het vuur aan de schenen leggen? Van de jongere metalgarde op het hoofdpodium maakte eigenlijk alleen Killswitch Engage op zondag indruk. Ook sterk: Lamb of God vrijdag in de Marquee I, Hatebreed op zondag in de Marquee II, en Behemoth zondag in de Marquee I.

Flop: Oude wijven

Het begin van de festivalzomer? Herfst, eerder. Vooral het eerste deel van zondag regende het oude wijven. De wei werd een modderpoel des verderfs. Vrijdag en zaterdag waren ook al niet bijzonder zomers geweest, maar toen hielden we het tenminste geregeld droog. Bijkomend weerprobleem: vaak waaide de fikse wind het geluid van het hoofdpodium weg. Slayer had er op vrijdag veel last van. Jammer, want Kerry King en co waren sterk.

Top: Het publiek

De Graspop-bezoekers lieten het slechte weer niet aan hun metalen hart komen en hielden de luim erin. Wat een sympathiek publiek was u weer: nog nooit trakteerden wildvreemden ons zo vaak! De sfeer was drie dagen lang uitstekend: love, peace en metal. Wel opvallend: u was met een pak minder dan vorig jaar. Daar zijn vele mogelijke verklaringen voor, maar dat Graspop dit jaar met een mindere affiche uitpakte zal ongetwijfeld een rol spelen. En u heeft dan wel gevoel voor humor, maar ongein blijft ongein: de wereldrecordpoging 'slow dansen' liet u massaal voor wat ze was. Wie bedenkt zoiets?

Flop: Zakkenrollers

Graspop kreeg dit jaar helaas bezoek van een legertje zakkenrollers. Vooral tijdens de optredens van Sick Of It All (vrijdag) en Pennywise (zaterdag) sloegen de dieven toe. "Bezoekers voelen een hand in hun broekzak, draaien zich om en zien een massa volk. Ondertussen is hun portemonnee of gsm gejat", vat de politie samen. "We noteerden een kleine honderd diefstallen. Vooral op de camping is veel gestolen. Eén slachtoffer verloor zijn hele tent en alles wat daarin lag. Onze mensen in burger arresteerden één dader. Dieven op heterdaad betrappen is geen sinecure in een massa van veertigduizend."

Top: De outfits

Het Graspop-publiek vormt al sinds jaar en dag een bijzonder bont gekleurde stoet van vreemde vogels. We spotten een sexy roos konijn, een lekker duivelinnetje en een minder appetijtelijke Limburger in 'manikini', de weinig verhullende slip waarin Borat furore maakte. Badjassen of de trouwjurk van moeder: festivalgangers halen blijkbaar alles uit de kast. Wel een oproep aan de tientallen tieners die komen aandraven met bordjes waarop 'free hugs' prijkt: laat ons gerust. Die grap stinkt ondertussen even hard als uw oksels.

Top: Axls gevoel voor humor

Heeft Axl Rose dan toch gevoel voor humor? De Guns N' Roses-zanger begint doorgaans met fikse vertraging aan zijn concerten. Op de Graspop-wei werd dan ook duchtig gegokt: zou hij een halfuur te laat zijn? Een uur? Niets van: Rose begon gisteravond gewoon een kwartier te vroeg! Verbaasde blikken overal, en her en der een stevig sprintje richting hoofdpodium. Rose en co waren overigens in behoorlijke doen, en een pak beter dan bij hun vorige passage in ons land, in het Sportpaleis. Al blijft deze Guns N' Roses natuurlijk de Aldi-versie van de originele line-up.

Tien om te Zien op Graspop 2012

 

Vandaag start de jaarlijkse hoogmis van de hardrock en metal in Dessel. Kenners zijn het erover eens dat de zeventiende editie van Graspop niet meteen de sterkste affiche van de afgelopen jaren heeft, maar tussen het vele kaf zit er toch nog genoeg koren. Tien acts die je absoluut niet mag missen tijdens dit driedaags festival? We laten de Jos Van Oosterwyck in ons los en presenteren u de metalen Tien om te Zien!

1. Ozzy Osbourne & friends (vrijdag, 23u, hoofdpodium)

Ozzy Osbourne en Graspop: het is voorlopig een moeilijke combinatie. De peetvader van de metal had vorig jaar al in Dessel moeten staan, maar annuleerde op het laatste moment zijn optreden. Dit jaar zou hij het goedmaken met een reünieconcert van zijn legendarische band Black Sabbath. Helaas (bis): gitarist Tony Iommi werd ernstig ziek. Poging drie start onder de vlag ‘Ozzy Osbourne & friends’. Onder meer Slash en Zakk Wylde zullen aan de zijde van de docusoapheld klassiekers als ‘Iron Man’, ‘Crazy Train’ en ‘Paranoid’ brengen. Of het altijd toonvast zal zijn, durven we te betwijfelen, maar hoe dan ook: dit is uw kans om een levende legende aan het werk te zien. Alhoewel... Eergisteren annuleerde Ozzy een concert in Duitsland, officieel wegens 'stemproblemen'...

2. Lamb of God (vrijdag, 21.55u, Marquee I)

In hun thuisland zijn ze groot, maar bij ons is de doorbraak nog niet echt een feit. Misschien dat hun passage op Graspop daar verandering in brengt? Feit is dat de vijf Amerikanen van Lamb of God live een regelrechte pletwals vormen, zoals we drie weken geleden nog konden vaststellen op het Nijmeegse FortaRock. Frontman Randy Blythe wervelt als een sjamaan op speed over het podium, brullend en grommend alsof er dringend een dozijn demonen uit zijn lijf moet. Als dit niet een van de uitschieters van Graspop wordt, mag Ozzy Osbourne onze kop afbijten.

3. Paradise Lost (vrijdag, 17.30u, Marquee I)

De Britse veteranen van Paradise Lost komen naar Graspop afgezakt met een sterke nieuwe plaat. Hun recept is bij de fans gekend: doom met vleugjes goth en thrash. Wie van bands als Opeth, Katatonia of zelfs The Sisters of Mercy houdt, moet deze heren zeker eens een kans geven: mooi, melodieus, melancholisch.

4. Slayer (vrijdag, 20.35u, hoofdpodium)

Het Amerikaanse Slayer is een van de invloedrijkste metalbands ooit, en kan na een carrière van dertig jaar schijnbaar achteloos de ene voltreffer na de andere op het publiek afvuren. De openingsriff van ‘Hell Awaits’, de groove van ‘Seasons In The Abyss’ of de apocalyps tijdens ‘Raining Blood’: Slayer zal geen moment vervelen, daar steken we onze hand voor in het vagevuur.

5. Guns N’ Roses (zondag, 22.50u, hoofdpodium)

Loopt er een grotere gek rond in het rock-n’-roll-circus dan Axl Rose? Exuberante eisen, gigantische driftbuien, veel te laat opdagen op zijn concerten… Volgens het Graspop-tijdschema begint hij zondag om 22.50u aan zijn set, maar we zouden er toch maar rekening mee houden dat het een uurtje later is. Het huidige Guns N’ Roses is ook nog maar een flauw afkooksel van de legendarische groep uit de jaren tachtig. Waarom dan toch gaan kijken? Omdat Rose net als Ozzy een levende legende is, en omdat elke rechtgeaarde rockliefhebber dit ongeleid projectiel met zijn vele hits (‘Welcome To The Jungle’! ‘November Rain’!) toch minstens één keer live gezien moet hebben.

6. Slash (vrijdag, 16.30u, hoofdpodium)

Op zondag Rose, op vrijdag zijn voormalige bloedbroeder Slash. De ex-gitarist van Guns N’ Roses brengt nummers uit zijn soloplaten, maar zal – bijgestaan door zanger Myles Kennedy – ook ‘Paradise City’ en andere GNR-klassiekers ten gehore brengen. Kan u ineens beoordelen wie de match Axl-Slash wint.

7. Fear Factory (zaterdag, 20.05u, Marquee II)

Deze pioniers van de industrial metal stonden op de allereerste Graspop Metal Meeting in 1996, en keren zestien jaar later terug naar Dessel, met een nieuwe plaat in hun koffer. Live is Fear Factory staalhard. Niet voor watjes!

8. Pennywise (zaterdag, 22.25u, Marquee II)

Kent u dat nummer dat door de supporters van Racing Genk altijd wordt gezongen (nou ja, gezongen…) als er gescoord is? Dat heet ‘Bro Hymn’, en is van de Amerikaanse punkrockband Pennywise. Pret gegarandeerd met deze veteranen en hun show met hoog karaoke-gehalte.

9. Aborted (vrijdag, 16.35u, Metal Dome)

Belgische bands op Graspop? Drie! Spoil Engine is als vervanger van Black Veil Brides op het nippertje aan de affiche toegevoegd, Saille en Aborted stonden al langer geprogrammeerd. Aborted brengt brutale deathcore. Geen spek voor ieders bek, maar de band van Sven De Caluwé heeft intussen wel internationaal een stevige reputatie opgebouwd. Laat de chauvinist in u dus maar eens los, vrijdag in de Metal Dome.     

10. Europe (zondag, 14.50u, hoofdpodium)

Zin in nostalgie? Dan heeft Graspop enkele half vergane gloriën in de aanbieding. Ugly Kid Joe bijvoorbeeld, maar ook Europe. Of we het concert van die Zweden helemaal gaan uitzitten, betwijfelen we, maar de ongetwijfeld door een volle wei meegebrulde megahit ‘The Final Countdown’ willen we niet missen. Allemaal samen: tutututu tututututu!

 

Toch geen Ozzy op Graspop?

Ozzy Osbourne heeft gisteravond een concert in Duitsland afgezegd. De 63-jarige peetvader van de heavy metal zou in Mannheim optreden, maar trok zich vlak voor het concert terug, officieel wegens ‘stemproblemen’.

Om die reden annuleerde Osbourne vorig jaar ook zijn concert op Graspop. Hij zou dat dit jaar goedmaken: morgen zou de ex-zanger van Black Sabbath de eerste festivaldag afsluiten. Of dat concert doorgaat is nog niet duidelijk. Een officiële afzegging voor Graspop is er in ieder geval nog niet, en de manager van de zanger zei gisteren dat de Duitse afzegging puur uit voorzorg was.

De Belgenzomer (1), met Saille: "Dank aan Joke Schauvliege!"

Dat deze site altijd op de eerste rij stond als het erop aankwam Belgische groepen te steunen, zullen trouwe lezers wel weten. We schreven al over Steak Number Eight, The Minority Print, Saille, Akem Manah en andere bands lang voor andere sites en bladen dat deden. Om deze goede traditie voort te zetten, brengen we een hele zomer lang elke woensdag een interview met een band van eigen bodem. Starten doen we deze reeks met Saille, dat vrijdag de Graspop-festiviteiten opent.

Toetsenist Dries Gaerdelen is aan het aftellen naar Graspop als we hem contacteren. "We hebben de laatste twee jaar hard ons best gedaan, maar dat we beloond zouden worden met een plek op Graspop hadden we niet zien aankomen", zegt hij. "Je kunt je wel voorstellen dat we hier erg blij mee zijn. Voor de cd hadden we kosten noch moeite gespaard en op onze optredens halen we ook altijd het onderste uit de kan. Dat is blijkbaar niet onopgemerkt gebleven, want we danken onze plaats op Graspop aan aanbevelingen aan de organisator."

Wat mogen we van jullie verwachten op Graspop?

Dries: "We zullen vanzelfsprekend het beste van onszelf geven. We zullen visueel het een en ander extra doen, omdat we op zo'n groot podium niet beperkt zijn. Het is soms niet gemakkelijk met zes bandleden en onze orchestratie, maar daar hoeven we ons deze keer alvast geen zorgen over te maken."

Jullie zijn met een tweede plaat bezig. Hoe ver staat die? En zal ze in het verlengde van de eerste liggen?

"De nummers van de tweede plaat zijn net afgewerkt. De week na Graspop gaan we de studio in om ze op te nemen. Muzikaal zal de plaat in het verlengde liggen van ons debuut, maar ze zal iets rauwer en sneller zijn dan de vorige cd. Het blijft melodieuze black metal, maar we gaan het iets minder oppoetsen en we zijn er nu al van overtuigd dat het geheel een stuk vetter zal zijn. We zijn natuurlijk ook gegroeid, en dat willen we laten horen. De release is voorzien voor januari, en het album zal weer door Code666 Records uitgebracht worden."

Joke Schauvliege speelt een rol in het totstandkomen van die plaat. Leg eens uit?

"Ja, ze doet de guest vocals op het stilste nummer (lacht). Nee, grapje: we hebben vorig jaar een subsidiedossier ingediend, omdat we financiële ondersteuning nodig hadden voor de opnames van de nieuwe cd, en we zijn zeer trots dat we aan de voorwaarden voldoen. Er zijn slechts 10 bands in Vlaanderen geselecteerd voor subsidie, en wij zijn de enige metalband."

Schauvliege is niet meteen populair in muzikantenmiddens, na het decibeldecreet. Hoe sta jij daar tegenover?

"Het decreet belemmert de vrije keuze. Als je dat wil, kan je zelf kiezen om je oren te beschermen. Het is eigenlijk erger voor de kleine clubs en bands. Er wordt nu gesproken over plexiglas wanden om rond het drumstel te zetten. Ten eerste is het onmogelijk voor de muzikanten - ook voor ons - om zo'n wand mee te sleuren en ten tweede wil je als drummer echt niet in zo'n geluidweerkaatsend aquarium zitten. Als er al plaats is op het podium. Verder moet je muziek ook voelen. Er moeten regels zijn, maar nu is het overdreven. En de kosten voor meetapparatuur zijn ook niet te onderschatten."

Welke band wil je absoluut niet missen in Dessel, en waarom?

"Op de dag dat wij spelen staan ook Amon Amarth, Cannibal Corpse en Obituary op Graspop. Ihsahn speelt helaas op zaterdag, dat zou mooi zijn om mee te pakken, want die krijg je niet veel te zien. My Dying Bride en Dimmu Borgir zijn meestal wel leuk. Behemoth en vooral Gojira op zondag, dat zijn allebei klappers die je niet mag missen!"

Saille speelt op vrijdag om 11.30u in de Metal Dome. Hun debuutplaat heet 'Irreversible Decay'. Volgende week in deze reeks: After All.

Het grote Slash-interview: "Elf jaar geleden had ik nog zes weken te leven"

Wie volgende week naar de Graspop-wei trekt, zal niet om Slash heen kunnen. De gitaarlegende speelt namelijk twee keer op het metalfestival: solo en als ‘special guest’ van Ozzy Osbourne. En alsof dat nog niet genoeg is, sluit zijn voormalige band Guns N’ Roses op zondag de zeventiende editie van Graspop af. Al zijn Slash en Guns N’ Roses-zanger Axl Rose niet meteen de beste maatjes. “Op een reünie hoef je echt niet te rekenen.”

Het water tussen Slash en zijn vroegere bloedbroeder Axl Rose is diep, zeer diep. Rose neemt het Slash nog altijd bijzonder kwalijk dat die in 1996 de band verliet. Slash is een “tumor”, een “leugenaar” en meer van dat fraais. De haat is blijkbaar immens, en lijkt met de jaren nog toe te nemen. Zo kreeg de security tijdens een recent Guns N’ Roses-concert in Londen de opdracht om fans met een Slash-shirt uit het publiek te verwijderen.

Het management van Saul Hudson – zo heet Slash echt – wordt er kennelijk wat zenuwachtig van, want vlak voor we de gitarist ontmoeten in een poepchic Amsterdams hotel wordt ons expliciet op het hart gedrukt om vooral geen vragen te stellen over Guns N’ Roses en zijn ietwat geschifte frontman. Dus is onze eerste vraag:

Een reünie van de klassieke bezetting van Guns N’ Roses zit er nu wel definitief niet meer in, zeker?

Slash: Ik ben klaar met Guns N’ Roses. Tot dat besef ben ik twee maanden geleden gekomen. Toen kregen we een plaats in de prestigieuze Rock And Roll Hall Of Fame. Een hele eer, maar meteen begon het gedoe: zou er een reünie komen van de klassieke Guns N’ Roses, zouden Axl en Slash samen op het podium staan? Ik was daartoe bereid, maar toen verkondigde Axl dat hij niet naar de ceremonie wou komen. Ik heb er uiteindelijk samen met Duff (McKagan, oorspronkelijke bassist van Guns N’ Roses, red.) en Steven (Adler, oorspronkelijke drummer, red.) gespeeld. Dat was fantastisch, en voor mij een mooie manier om het hoofdstuk Guns N’ Roses definitief af te sluiten.

Had je 25 jaar geleden, toen Guns N’ Roses doorbrak met het intussen klassieke debuut ‘Appetite For Destruction’, gedacht dat je ooit in de Rock And Roll Hall Of Fame zou terechtkomen? Of dat je op je 46ste überhaupt nog in leven zou zijn? Jullie dagen bestonden toen uit drugs, seks, drank en geweld.

Ik heb een paar keer geluk gehad. Toen ik 35 was, kreeg ik serieuze hartproblemen door mijn jarenlang drugs- en alcoholgebruik. Ik werd naar het ziekenhuis gebracht, en kreeg er te horen dat ik nog maximaal zes weken te leven had. Om te illustreren hoe ver ik toen weg was: mijn reactie was ‘fuck, ze gaan mij hier houden en ik ga voor het eerst in mijn leven concerten moeten annuleren’. Het drong helemaal niet door dat ik op het punt stond te sterven. Maar goed, ik heb een defibrillator ingeplant gekregen, en ben momenteel al jaren drugs- en alcoholvrij. Die ‘maximaal zes weken’ zijn intussen al elf jaar. En die geannuleerde concerten heb ik nadien ingehaald (lacht).

Nog iemand die een paar keer door het oog van de heroïnenaald is gekropen, is Ozzy Osbourne. Op Graspop sta je samen met hem op het podium.

Yep, ik zal drie of vier Black Sabbath-songs met hem spelen. Welke songs? Dat ga ik niet verklappen. De mensen moeten maar komen kijken. Maar het is vreemd: als beginnende muzikant, toen ik een jaar of zestien was, speelde ik geregeld Black Sabbath-nummers. En dertig jaar later sta ik met de zanger van die legendarische band op het podium!

Enkele uren daarvoor sta je ook solo op Graspop, met een nieuwe plaat in je gitaarkoffer.

Ja, mijn tweede soloplaat, ‘Apocalyptic Love’. De zanger en de muzikanten met wie ik dat album heb opgenomen, vormen ook mijn liveband. Uiteraard spelen we nieuw materiaal, maar we zullen ook nummers van mijn eerste soloplaat, van Velvet Revolver én van Guns N’ Roses brengen. Zo heb ik het altijd gedaan: ik speel steeds een dwarsdoorsnede van mijn hele carrière. Ik hou wel rekening met Myles Kennedy, de zanger van mijn band. Hij moet er zich comfortabel bij voelen. Zo spelen we weinig van de ‘Use Your Illusion’-platen (twee Guns N’ Roses-albums die op dezelfde dag in 1991 uitkwamen, red.), omdat de zang op die platen uit veel geschreeuw en veel woorden bestaat. Dat wil ik Myles niet aandoen. En ook ‘Welcome To The Jungle’ spelen we niet. Dat is het Guns N’ Roses-lijflied bij uitstek: het eerste nummer op de eerste plaat, een nummer ook dat perfect samenvatte waar die vijf muzikanten toen voor stonden. Het voelt gewoon niet goed om dat nummer 25 jaar later met andere muzikanten te brengen.

Word je al dat toeren en rondreizen niet beu?

Zeker niet! Eigenlijk maak ik gewoon platen om daarna op tournee te kunnen gaan. Ik haal het meeste voldoening uit live spelen. Ik ben het na meer dan twintig jaar ook gewoon om hoofdzakelijk in hotelkamers te leven. Ik pak mijn koffers zelfs niet uit als ik thuis kom: ik leg ze naast mijn bed en haal er de dingen uit die ik nodig heb, tot ze leeg zijn. Weet je: vroeger ging ik na een lange tournee zelfs niet naar mijn huis in Los Angeles, maar boekte gewoon een hotel in de buurt. Omdat ik thuis knetter werd. Nu is dat anders: ik heb een gezin en voel me goed thuis. Ik kom er tot rust.

Over thuis in LA gesproken: heb je nog altijd je grote collectie slangen?

Nee, ik had er een 80-tal, maar nu heb ik er nog maar eentje. De andere boa’s en pythons heb ik weggedaan toen ik kinderen kreeg. Maar we hebben thuis ook nog een kat, een hond, goudvissen, een hamster en een paar duiven. En als ik op tournee tussen twee optredens tijd heb, ga ik graag naar de plaatselijke zoo, naar de reptielen en de leeuwen en luipaarden kijken. Ik ben gek op dieren.

En dieren ook op jou. Vooral giraffen, las ik.

(lacht) De beroemde giraf-anekdote. Tja, ik was in Afrika, en stond oog in oog met een giraf. Iemand zei: stop een wortel in je mond, dan zal de giraf hem pakken. Maar het kwam er dus op neer dat ik plots een giraffentong in mijn mond had. En weet je hoe lang zo’n tong is?

Euh, nee.

Zo’n halve meter.

En dan zeggen ze dat rocksterren interviewen niet leerrijk kan zijn. Merci Slash!

Beluister hier in primeur de nieuwe single van Baroness

Baroness lanceert vandaag zijn nieuwe single 'March To The Sea', het tweede nummer uit het album 'Yellow & Green', dat op 18 juli verschijnt via Relapse Records. En de sympathieke Amerikanen zijn zo vriendelijk om deze site te selecteren voor de Belgische première. Je kan het nummer dus hieronder gratis beluisteren. 'March To The Sea' is vanaf vandaag ook verkrijgbaar via iTunes, net als de eerste single, 'Take My Bones Away'. Baroness speelt deze zomer op Dour (15 juli) en Pukkelpop (17 augustus) en geldt als een van de heetste bands van het moment.

Winnaars van onze wedstrijd ontmoeten Evanescence

Deze site lezen loont. Dat zullen Cedric en Anja Malfroid uit Denderhoutem graag bevestigen. Ze ontmoetten gisteren dankzij onze wedstrijd van vorige week de Amerikaanse gothic metalband Evanescence en waren vol lof over frontvrouw Amy Lee. "Heel vriendelijk en totaal geen kapsones", aldus metalfan Cedric en zijn vrouw Anja (die het meer voor The Cure heeft). Het koppel werd ook getrakteerd op een soort privéconcert, want ze mochten 's namiddags de soundcheck van vier nummers in een verder lege zaal meemaken. Enkele uren later stond Evanescence dan in een slechts driekwart gevulde Lotto Arena. De afwezigen hadden ongelijk, want Amy Lee en co speelden sterk (zij het wat kort), en alle hits passeerden de revue.

FortaRock, het verslag (3): Slayer

Afsluiter van het bijzonder geslaagde FortaRock-festival in Nijmegen gisteren was het legendarische Slayer. Eerlijk: we hadden er geen goed oog in. De laatste keren dat we Tom Araya en co live aan het werk zagen, vielen ze ons tegen. Zo'n jaar geleden werden ze in Vorst Nationaal zelfs regelrecht weggespeeld door Megadeth.

Maar kijk: de tijden veranderen. Want gisteren zagen we eindelijk weer een Slayer in grootse doen. De eerste twee songs ('World Painted Blood' en 'Psychopathy Red') kwamen uit hun laatste plaat, waarna het klassiekers-tijd was: 'War Ensemble', 'Jesus Saves', 'Mandatory Suicide'... Als je de back catalogue van Slayer hebt, kan je schijnbaar achteloos de ene voltreffer na de andere afvuren. De heren hadden er ook duidelijk meer zin in dan tijdens vorige passages in de Lage Landen, en Araya was voortreffelijk bij stem. Hanneman-ersatz Gary Holt past intussen dan weer perfect in het plaatje. En het geluid was - en dat is bij Slayer ook al eens anders - dik in orde. Kortom: alle randvoorwaarden voor een sterk concert waren in orde. 'Seasons In The Abyss' kreeg een beklijvende versie mee, 'Angel Of Death' werd luidkeels meegebruld, en met 'South Of Heaven' en uiteraard 'Raining Blood' als toegiften stuurde Slayer het FortaRock-publiek bijzonder tevreden naar huis.

Eerder had Lamb of God een ijzersterk concert gegeven (dat verslag kan je hier lezen), maar Slayer bewees gisteravond dat het ook nog op dat topniveau mee kan. Oud, maar niet versleten. We zijn weer helemaal verzoend met deze band.

Ons rapport: grote onderscheiding.

(Foto Kenny Leys - geen gebruik zonder toestemming, all rights reserved)