Metal Maniac

Saille, het interview: "Het contract voor onze volgende plaat is al binnen"

 

Steak Number Eight, Channel Zero, Diablo Blvd... 2011 is tot dusver een vruchtbaar jaar gebleken voor Belgische metalbands. En ook in de underground zit men niet stil. Marche Funèbre maakte een ijzersterke doomplaat, en in het black metal-genre gooit het gloednieuwe Saille hoge ogen in binnen- en buitenland met het debuut 'Irreversable Decay'. Tijd om deze band eens uitgebreid voor te stellen.

Dus schotelden we toetsenist Dries Gaerdelen enkele vragen voor. Zoals daar zijn:

Hoe is Saille ontstaan?
Dries: "Toen mijn eerste band Mortifer besloot om zonder keyboards verder te gaan was ik muzikaal werkloos. Ik had nog heel wat ongebruikte nummers over en die heb ik in een jaar tijd uitgewerkt tot volledige nummers voor Saille. Ik wilde vooral symfonische black metal maken, genre Emperor, Tartaros en Limbonic Art, omdat ik vond en vind dat er te weinig bands zijn die symfonische black metal maken met een goede balans tussen keyboard- en gitaarmelodieën. Eens de nummers op punt stonden heb ik een aantal muzikanten gezocht om de nummers te vervolledigen en op te nemen."

Die muzikanten spelen vaak ook in andere groepen. Is Saille een volwaardige band, of een nevenproject?
"Saille was oorspronkelijk enkel een project: we gingen de nummers opnemen en niet optreden, maar tijdens de opnames overtuigden zanger Jonathan en gitarist Reinier me om de nummers ook live te brengen. De sfeer tussen de bandleden zat goed en het zou zonde zijn om er maar een eenmalig project van te maken. Aangezien we nu al redelijk wat optredens achter de rug hebben, kan je nu wel spreken van een volwaardige band."

 

Waar komt de naam van jullie groep vandaan, en hoe spreek je hem uit?
"Saille is een letter van het Oud-Iers alfabet Ogham. Elke letter in dit alfabet kreeg de naam van een boom. Saille betekent dus eigenlijk treurwilg."

"Ik zocht vooral een korte, makkelijk herkenbare naam, die nog niet door een andere band gebruikt was. Er bestaat wel een Frans dorpje Saille, en er is het Franse werkwoord saillir, dat dekken betekent, wat soms voor verwarring kan zorgen bij opzoekingswerk online: je komt dan bijvoorbeeld op YouTube bij Franse dekhengsten in actie terecht (lacht)."

"De correcte uitspraak van de Ogham-letter is 'sal-yeh'. Maar we hebben al een tiental varianten gehoord, gaande van Sally tot Sai."

Jullie hebben lovende reacties gekregen op jullie debuut, ook vanuit het buitenland. Heb je het gevoel dat Saille ook buiten België iets kan gaan betekenen?
"Als we nog even doorzetten, en goede promotie voeren, dan zou het misschien wel kunnen lukken. We zijn volop bezig met het zoeken naar optredens in onze buurlanden, want dit is voor ons in een eerste fase het meest haalbaar en betaalbaar." 

Is jullie platenmaatschappij tevreden met de verkoop en respons?
"Ik heb Emi (de grote baas van Code666, Saille's platenmaatschappij, red.) een paar weken geleden hetzelfde gevraagd, en hij was erg tevreden. De verkoop loopt volgens hem beter dan gemiddeld en de gemiddelde reviewscore is naar het schijnt boven de 80%. Code666 is overtuigd van Saille en heeft ons net een contract voor een volgende cd aangeboden, waar we dan ook met veel plezier op zijn ingegaan."

Zijn jullie al aan die nieuwe plaat bezig?
"Ja. We zijn al gestart met het schrijven van nieuwe nummers, hebben een thema voor de teksten, ideetjes voor het artwork en zijn bezig met alles financieel op poten te zetten... We hopen eind volgend jaar een opvolger voor ons eerste album te kunnen presenteren."

 

Kennismaken met Saille? Dat kan hier.

Bekijk hier in première de nieuwe clip van Channel Zero

 

's Lands metaltrots Channel Zero brengt met 'In The City' een nieuwe single uit, de tweede (na 'Hot Summer') uit hun comebackalbum 'Feed 'em With A Brick'. Net als de clip van 'Hot Summer' werd die van 'In The City' opgenomen in Los Angeles.

Hieronder kan je de nieuwe clip in première bekijken. Je zal dan ineens ook merken dat elk bandlid bezoek kreeg van een special guest...

Review: 'Lemmy, 49% motherf**ker, 51% son of a bitch'

 
65 is hij intussen, maar net als vier decennia van drank en drugs lijkt de leeftijd geen vat te hebben op Motörhead-opperhoofd Lemmy Kilmister: op zijn eentje is hij nog steeds meer rock-‘n-roll dan twintig gestylde en geföhnde StuBru-bandjes samen. De rockcumentary ‘Lemmy’, die nu ook in ons land op dvd verkrijgbaar is, probeert ons een blik te gunnen in het leven en in de bovenkamer van dit muziekicoon. Het eerste is gelukt, het tweede niet: daarvoor bewandelt deze bijna twee uur durende film toch iets te veel de platgetreden paden. Blijft over: een amusante trip in het zog van een rocklegende, van zijn met verbazingwekkend veel rommel volgestopt appartementje in LA naar de grote zalen in Europa en de VS. Gastrollen zijn er voor een rist topmuzikanten die door Motörhead beïnvloed zijn, zoals Dave Grohl, Henry Rollins, Slash en Metallica.

(De dvd is verschenen bij Living Colour)

Cannibal Corpse en Behemoth naar Antwerpen

 

Goed nieuws voor de fans van extreme metal: met Cannibal Corpse en Behemoth komen twee topnamen in het genre op zondag 19 februari 2012 naar Antwerpen. De Full of Hate Tour passeert dan namelijk in Zaal Trix. In het voorprogramma van deze twee co-headliners zullen onder meer Legion Of The Damned en Suicidal Angels staan.

Voor Behemoth-zanger Nergal is de tour een terugkeer naar de Europese podia, nadat hij leukemie overwon.

15 Reasons, het interview: "Bij ons geen Cookie Monster-zang!"

 

Het zijn gouden tijden voor liefhebbers van Belgische metal, want dit jaar zagen al tal van interessante vaderlandse platen het levenslicht. En na onder meer Channel Zero, Marche Funèbre, Diablo Blvd, Saille en Angeli di Pietra heeft nu ook het Brusselse 15 Reasons een nieuwe plaat uit.

'Second Coming' heet die. Vanwaar die titel, vroegen we aan zanger Gunther Uytterhoeven (derde van links op de foto).

"Toen de band mij twee jaar geleden contacteerde, waren de leden aan het einde van hun Latijn. Ze hadden de muziek van hun cd één jaar voordien volledig opgenomen, maar tijdens die opnames liet hun zanger het afweten en kort daarna verhuisde ook nog eens hun bassist naar New York. Via Didier Moens van La Muerte zijn de twee resterende leden dan bij mij terechtgekomen met de vraag het album in te zingen. In maart 2010 ben ik beginnen werken aan de zangpartijen, die dan in augustus van hetzelfde jaar zijn opgenomen. Er werd ook een nieuwe bassist ingewerkt. En nu ligt eindelijk het schijfje in de winkel. 'Second Coming' verwijst dus naar het afgelegde parcours: een moeizame start voor een band die zich nu heeft heruitgevonden en met deze nieuwe cd onder de arm hard werkt aan de toekomst."

Heeft jouw komst en die van bassist Nicholas Brynin het oorspronkelijke geluid van de band fundamenteel veranderd?

"De bas verschilt niet fundamenteel van vroeger, maar de zang natuurlijk wel. Waar 15 Reasons vroeger door de stijl van de vorige zanger misschien veel meer in een nu-metal hoek zat, zitten er nu veel meer old school-elementen in de zang. Ik ben nu eenmaal veel meer een klassieke metalzanger dan die vorige gast."

Wat verwachten jullie van deze cd?

"Hij is ons visitekaartje. Zo zien wij dat. Niemand kent ons, en met deze cd kunnen we daar verandering in brengen. En daarmee bedoelen we niet alleen live een publiek overtuigen, maar ook contacten leggen in de muziekindustrie en aftasten wat er met deze band en muziekstijl mogelijk is. En dat lukt aardig. Zo is het album uitgebracht door iemand die deel uitmaakt van het management van Channel Zero, en dat werpt vruchten af natuurlijk. Zo stonden we laatst in het voorprogramma van Channel Zero in een uitverkochte Biebob en volgt er samen met hen in het najaar nog minstens één show. Dat is natuurlijk een reuze kans voor ons want je staat meteen voor het juiste publiek met een band waarvoor de mensen uit hun zetel komen."

Over Channel Zero gesproken: je hebt de vocals opgenomen met Xavier Carion, de oorspronkelijke gitarist van die band. Hoe was het om met hem te werken?

"We hebben inderdaad de zang opgenomen in de studio van Xavier, en voor één nummer ook de muziek. Voor de overige nummers was de muziek al een paar jaar eerder opgenomen in Studio Molière te Brussel. In de Jonathas Studio van Xavier hebben wij vooral samengewerkt met François Dediste, een nog jonge en heel getalenteerde engineer. Omdat die samenwerking met François ons zo goed beviel hebben we hem ook de mix en de mastering van het album toevertrouwd en in zijn eigen Ear We Go Studio is hij gekomen tot een subliem klinkend geheel. De samenwerking met Xavier was dus heel beperkt."

Wie vormen jullie grootste voorbeelden?

"Elk bandlid heeft zo zijn eigen favorieten. Voor mij persoonlijk zijn dat mensen als Chris Cornell (Soundgarden), Phil Anselmo (Pantera) en John Bush (Anthrax). Ik weet dat gitarist Val een boon heeft voor het gitaarspel van Dino Cazares (Fear Factory). Fred, die is als drummer dan weer gek van Rush, en Nicho wil Les Claypool (Primus) op z'n been laten tatoeëren. En af en toe hoor je die invloeden zeker terug in 15 Reasons, hoewel ons totaalgeluid eerder aanleunt bij een band als Stone Sour."

Klopt, maar jullie geluid deed me bij momenten ook aan het West-Vlaamse Spoil Engine denken. Is dat een groep waarmee jullie je verwant voelen?

"Verwant in de zin dat ook zij een zanger hebben met een uitgesproken identiteit. Hier in België is het de gewoonte om in metal de zang als secundair te beschouwen en daardoor eindigen de meeste bands met van die 'Cookie Monster'-zangpartijen. 15 Reasons en Spoil Engine zijn dan net twee bands die vocaal ook dat extraatje meer bieden. Muzikaal zijn er ook wel raakvlakken, maar Spoil Engine is toch nog veel meer een uitgesproken metalband terwijl 15 Reasons ook durft te flirten met harde rock."

Tot slot: het nummer ‘Call me by my name’ heeft de tekst ‘Orphan, widow, widower. Society named your tragedy. But who am I? I’ve lost a child. Not part of your dictionary’. Welk verhaal zit daar achter?

"Toen ik een presentatie bijwoonde van een rouwspecialist voor ouders van overleden kinderen sloeg die man de nagel op de kop met een uitspraak die me altijd is bijgebleven. Iemand die zijn ouders verliest, wordt een wees. Wie zijn vrouw of man verliest een weduwnaar of weduwe. Maar hoe noem je de ouders van een overleden kind? Daar heeft onze maatschappij geen woord voor en dat illustreert meteen de onkunde van heel wat mensen om zich een houding te geven tegenover iemand die zijn kind heeft moeten afgeven. Dat heb ook ik helaas aan den lijve ondervonden. Dat heb ik dus verwerkt in de song 'Call Me By My Name'."

Info en bookings: www.myspace.com/15reasons