Metal Maniac

Vers van de platenpers: Ghost

Habemus plaatam! Drie jaar was het wachten op een opvolger voor Ghosts fel bejubelde debuut ‘Opus Eponymous’. In die tijd groeide deze Zweedse mystery band – die nu in de VS om juridische redenen Ghost B.C. heet – uit tot een van de grootste hypes in de metalwereld, met dank ook aan bekende fans als James Hetfield, Phil Anselmo, Duff McKagan en Dani Filth. De verwachtingen voor de tweede plaat waren bijgevolg torenhoog, ook al omdat Universal de band voor een stevig bedrag in zijn stal haalde. Worden die gigantische verwachtingen ook ingelost? Voor een groot deel wel, want zeker het eerste deel van ‘Infestissumam’ is sterk en bij momenten verrassend. Waar ‘Opus Eponymous’ nog van wal stak met een korte, sobere instrumentale intro (‘Deus Culpa’), barst ‘Infestissumam’ los met een uitbundig Carmina Burana-achtig koor in de gelijknamige opener. Het lijkt wel programmatisch, want deze plaat klinkt in zijn geheel barokker, exuberanter en voller dan zijn voorganger. Het mocht allemaal wat meer, wat bombastischer zijn. Koorzang à volonté, bijvoorbeeld op ‘Year Zero’, dat catchy en haast dansbaar de duivel aanroept en live ongetwijfeld zal scoren. De verrassing van de plaat is het meer dan zeven minuten durende ‘Ghuleh / Zombie Queen’, dat als een melancholische ballad begint om dan plots een versnelling hoger te schakelen en te eindigen in een zinderende finale. Een sterk staaltje songwriting dat aantoont dat deze band risico’s durft te nemen. ‘Secular Haze’ knoopt dan weer aan bij ‘Opus Eponymous’: een door een carnavalesk orgel voortgestuwde sinistere oorwurm die zo naast het beste (‘Elizabeth’ bijvoorbeeld) van Ghosts eerste plaat kan staan. Daarmee hebben we de hoogtepunten gehad, en komen we bij het ‘de torenhoge verwachtingen worden niet volledig ingelost’-deel van deze recensie: vanaf nummer zeven van deze tien songs tellende plaat zakt ‘Infestissumam’ wat in mekaar. ‘Body And Blood’ is een te simpel popnummer, het ene oor in, het andere uit, en ook ‘Idolatrine’ en ‘Depth Of Satan’s Eyes’ zijn vulsels die het tot dan zeer hoge niveau van de plaat naar beneden halen. Gelukkig sluit het lichtjes door Alice Cooper geïnspireerde ‘Monstrance Clock’ de zwarte mis op een waardige en macabere wijze af. Slotsom? Een sterk album dat gevarieerder en avontuurlijker is dan zijn voorganger, maar net geen wereldplaat. Die heeft Ghost nochtans zonder twijfel in zich. Nu al uitkijken naar die derde worp dus. In de tussentijd: ga en vermenigvuldig u, Ghost-fans, want deze band blijft een van de spannendste en boeiendste die de harde muziek momenteel te bieden heeft.

[TDS]

Op de hoogte blijven van nieuwe artikels op deze site? Volg @TDSmet op Twitter.

OM en Uncle Acid And The Deadbeats op Planet Caravan in Trix

Een psychedelisch festival: zo omschrijft Planet Caravan zich. Dit tweedaagse festival in de Antwerpse Trix wil zijn bezoekers "legaal doen trippen", aldus de aankondiging. "We nemen je mee op een mentale reis naar de gouden jaren zeventig en de geboorte van het allesverwoestende stonerrockgenre. Zowel fans van zware Black Sabbath gitaarriffs en bezwerende Mali-woestijnrock als liefhebbers van de unieke Syd Barrett-sound zouden nu spontaan moeten beginnen stuiteren."

Headliners zijn Uncle Acid And The Deadbeats (zaterdag 1 juli) en OM (2 juli). Die laatste band, met ex-leden van Sleep, speelde zo'n jaar geleden nog in de AB Club en brengt iets wat zich beweegt tussen metal en drones. OM's 'Pilgrimage' uit 2007 werd door Mojo uitgeroepen tot 'Underground Album of the Year'. Uncle Acid And The Deadbeats (foto) brengt een mix van doom, stoner en heavy metal.

Enkele andere bands op Planet Caravan zijn Condor Gruppe, Wolf People en Asteroid.

Een dagticket voor zaterdag kost 25 euro in voorverkoop en 28 aan de kassa. Voor zondag is dat respectievelijk 15 en 18 euro. Combitickets kosten 35 en 38 euro.

Meer info vind je op de site van Trix.

[TDS]

 

Gingerpig, het interview: "We doen het op de ouderwetse manier"

Met Gorefest stond hij jarenlang aan de top van de Nederlandse metal. Maar na het definitieve einde van de band – in 2009 – werd het even stil rond Boudewijn Bonebakker. Anno 2013 is hij echter helemaal terug, met een nieuwe plaat die stevig in de seventies geworteld is. "De huidige metaldiarree boeit me niet."

Gingerpig heet Bonebakkers huidige band, en met ‘Hidden From View’ hebben de gitarist en zijn twee kompanen een sterke nieuwe plaat uit, die fans van klassieke seventies-hardrock à la Deep Purple zal aanspreken. Opvallend: Bonebakker is niet alleen de gitarist van de band, maar ook de zanger. Samen met de twee andere bandleden, drummer Maarten Poirters en bassist Sytse Roelevink, maakte hij tijd voor ons vrij in een café in Brussel.

‘Hidden From View’ is jullie tweede plaat, de opvolger van ‘The Ways Of The Gingerpig’ uit 2011. En hij klinkt behoorlijk anders.

Sytse: “Ja, op deze plaat staat de gitaar meer op de voorgrond. En het prog-gehalte ligt lager.”

Boudewijn: “Onze toetsenist is vertrokken, waardoor we een lichtjes andere muzikale koers moesten gaan varen. En we kwamen al snel tot de conclusie dat het met ons drieën ook wel werkte. Het vertrek van onze toetsenist kwam onze sound eigenlijk ten goede, want het werd meer beheersbaar. Er zit nu meer lijn in.”

Was het een optie om een nieuwe toetsenist te zoeken?

Boudewijn: “Aanvankelijk was dat het plan. Maar we moesten iemand vinden die én een Hammondorgel bezat én dit soort muziek wou spelen. En dat bleek te moeilijk.”

Sytse: “En toen we dan merkten dat het met ons drieën ook wel lekker ging, hebben we de knoop doorgehakt: we gaan zonder toetsenist verder.”

Dat neemt niet weg dat er toch nog orgel te horen is op deze plaat. Maar ook fluit. Wie van jullie is de Jethro Tull-fan?

Boudewijn: “Ik. Ik vind alles wat tussen 1965 en 1975 gemaakt is te gek. Dus ook Jethro Tull. En ik vind fluit ook gewoon mooi klinken. Ik krijg er soms kippenvel van. Niet alleen bij Jethro Tull, maar ook bij Focus bijvoorbeeld. En ja, ik ben ermee opgegroeid: mijn vader speelde dwarsfluit.”

Die seventiesplaten werden vaak live ingespeeld. Jullie plaat ook?

Maarten: “Ja. We speelden enkele versies van dezelfde song in, en kozen daarna de beste versie. Op de ouderwetse manier. Bij ons geen digitale muziek, waar alles met de computermuis op zijn plek is gezet.”

Boudewijn, in je tijd met Gorefest is je liefde voor de seventies doorgespijpeld op het ‘Soul Survivor’-album, naar mijn mening de beste Gorefest-plaat. Waarom is die lijn niet voortgezet op latere Gorefest-albums?

Boudewijn: “Het is een misverstand dat die sound enkel op mij en mijn voorliefde voor de seventies terug te voeren was. We hebben toen echt als band die beslissing genomen, en iedereen stond er aanvankelijk achter. Maar niet alle fans reageerden enthousiast, en sommige mensen binnen de band hebben er de conclusie uitgetrokken dat we terug naar onze oorspronkelijke sound moesten. Jammer, achteraf gezien.”

Ben je nu klaar met het metalgenre?

Boudewijn: “Ja. Ik heb af en toe wel eens een nostalgische bui, en dan draai ik wat oude Slayer- en Metallica-platen, maar de huidige metaldiarree die over de wereld wordt uitgestort boeit me niet meer. Er gebeurt niet veel interessants meer in het genre.”

Opvallend: je bent nu niet alleen gitarist, maar ook zanger. En op dit tweede album klink je vol zelfvertrouwen.

Boudewijn: “Dat is zo. Op de vorige plaat was het meer van ‘ja, er moet iemand zingen’. Voor deze plaat heb ik me er meer op toegelegd. Zangles gevolgd, en me goed voorbereid op de opnames. Maar ik vind het leuk. Het is een nieuwe uitdaging. Gitaar ken ik intussen wel (lacht).”

Naar welke muziek luisterden jullie als tieners?

Maarten: “Wham! Ik was helemaal gek van Wham!” (algemene hilariteit)

Boudewijn: “Ik ben opgegroeid met Queen.”

Sytse: “Waar luisterde ik als jongere naar… Even denken…”

Maarten: “K3!”

Sytse: “(lacht) Dat is nu! Nee, ik zat in zo’n drumbandje, dus luisterde ik vooral naar dat soort muziek.”

Waar staat de naam Gingerpig eigenlijk voor?

Boudewijn: “Het is een bijna uitgestorven varkensras uit Schotland. Ik vond het wel een geinig woord. En het ziet er grafisch ook mooi uit.”

Wat verwachten jullie van dit nieuwe album? Wat hopen jullie dat het oplevert?

Maarten: “Wat we het liefst doen, is spelen. Zoveel mogelijk optreden, en dan nog het liefst in het buitenland. Dit album wordt ook wereldwijd uitgebracht, en de eerste reacties uit het buitenland zijn wel fijn. Dus hopelijk kunnen we binnenkort in het buitenland toeren.”

[Tom De Smet]

‘Hidden From View’ van Gingerpig is verschenen bij Suburban Records.

Op de hoogte blijven van nieuwe artikels op deze site? Volg @TDSmet op Twitter.

Queens Of The Stone Age in Club 69: het verslag

Een wereldband als Queens Of The Stone Age die zes van de tien nummers van zijn nog te verschijnen nieuwe plaat live brengt in een klein Antwerps zaaltje: de circa 200 aanwezigen woensdagavond in het Zuiderpershuis waren – om presentator Tomas De Soete te citeren – “gelukzakken”.

Eerder op de dag zat opper-Queen Josh Homme bij diezelfde Tomas De Soete in ‘Café Corsari’ om te praten over ‘…Like Clockwork’, zoals de nieuwe plaat gaat heten. “Hij komt uit op 4 juni. Het is een tijdje geleden, onze eerste plaat in zes jaar, dus het is wel spannend. We hebben er heel veel werk in gestopt. Ons doel is altijd om iets te maken waardoor we de favoriete band van mensen worden.”

In het vijftienjarige bestaan van de groep is dat al aardig gelukt, getuige ook de massa mensen die woensdag nog aan een ticket probeerden te geraken voor de Antwerpse showcase. Helaas, het zaaltje in het Zuiderpershuis bood slechts plaats aan zo’n 200 toeschouwers: mensen die via Studio Brussel en Club 69 een ticket hadden gewonnen, aangevuld met een resem muzikanten en BV’s. We spotten onder meer Tom Barman, Netsky, Flip Kowlier, Sofie Dumont, Thomas Van Den Spiegel en Kobe Ilsen.

Zij werden getrakteerd op acht nummers: zes nieuwe (waarvan vier in wereldpremière) en twee oude krakers, ‘First It Giveth’ en ‘Go With The Flow’. Meteen de twee snelste nummers van de avond, want als één ding opviel, was het dat de nieuwe nummers wat gas terugnemen. Op zijn 40ste hoeft Josh Homme blijkbaar niet meer zo nodig te beuken. En verkent hij graag nieuw terrein, zoals op ‘The Vampyre Of Time And Memory’, een ballad waarvoor Homme zelfs achter de toetsen kroop.

Op basis van deze showcase kondigt ‘… Like Clockwork’ zich als een avontuurlijke, verrassende plaat aan. Trager en gelaagder, maar wel nog steeds bijzonder groovy. Met een pléiade aan gastmuzikanten ook: onder meer Elton John, Trent Reznor en Mark Lanegan zullen op dit album te horen zijn. Onze interesse is alvast gewekt: het aftellen naar 4 juni kan beginnen.

[Tom De Smet, foto Cia Jansen]

Op de hoogte blijven van nieuwe artikels op deze site? Volg @TDSmet op Twitter.

Zanger As I Lay Dying opgepakt voor poging tot moord

Tim Lambesis, zanger van de Amerikaanse metalcoreband As I Lay Dying, is opgepakt. Hij wordt ervan beschuldigd zijn vrouw te hebben willen laten vermoorden.

Lambesis en zijn vrouw zijn verwikkeld in een echtscheiding. Blijkbaar wou de zanger zijn echtgenote laten ombrengen en was hij op zoek naar een huurmoordenaar. De politie raakte hiervan op de hoogte en een undercoveragent benaderde Lambesis, die de man inderdaad vroeg om tegen betaling zijn vrouw te doden. Daarop werd de zanger gearresteerd.

Lambesis is ook de man achter Austrian Death Machine en is een overtuigd christen.

[TDS]

Op de hoogte blijven van nieuwe artikels op deze site? Volg @TDSmet op Twitter.

Jeff Hanneman (Slayer) overleden aan leverfalen

Bijzonder triest nieuws uit het Slayer-kamp: founding member, gitarist en componist Jeff Hanneman is gestorven. Volgend bericht stuurde Slayer zopas de wereld in: "Slayer is devastated to inform that their bandmate and brother, Jeff Hanneman, passed away at about 11AM this morning near his Southern California home. Hanneman was in an area hospital when he suffered liver failure. He is survived by his wife Kathy, his sister Kathy and his brothers Michael and Larry, and will be sorely missed. Our Brother Jeff Hanneman, May He Rest In Peace (1964 - 2013)."

Hanneman was twee jaar geleden nog aan de dood ontsnapt na een spinnenbeet. Die infecteerde zijn arm dusdanig dat hij niet meer kon spelen. Slayer verving hem door Gary Holt van Exodus, ook al was het de bedoeling dat Hanneman zou terugkeren. Een leverfalen heeft dat nu definitief verhinderd. Hanneman werd amper 49. Alhoewel Tom Araya en Kerry King de meer bekende uithangborden van Slayer vormen, was Hanneman de man die de meeste klassiekers van de band schreef. Zo was hij de hoofdcomponist van nummers als 'Raining Blood', 'Angel Of Death', 'Dead Skin Mask' en 'Seasons In The Abyss'.

[TDS]

Op de hoogte blijven van nieuwe artikels op deze site? Volg @TDSmet op Twitter.

Steven Wilson, het interview: "Ik ben klaar met het metalgenre"

Met 'The Raven That Refused To Sing (And Other Stories)' heeft de Brit Steven Wilson - bekend van onder meer Porcupine Tree en zijn samenwerkingen met Mikael Akerfeldt van Opeth - een nieuw, ijzersterk soloalbum uit. Dit najaar stelt hij die plaat live voor in Het Depot in Leuven, maar onlangs passeerde hij al in de Arenberg in Antwerpen. Vlak voor zijn bij momenten briljant concert daar maakte Wilson tijd vrij voor een gesprek over geesten, kinderen en concerten met je smartphone filmen.

Verwacht geen hapklare brokken muziek bij Steven Wilson. Dat is in 's mans rijke verleden al nooit het geval geweest, en al helemaal niet op de nieuwe plaat, die nog het best te omschrijven valt als prog meets jazz. Het duurt eventjes voor je je weg vindt in de plaat, maar eens dat het geval is, ontvouwt zich een wondermooie collectie songs en verhalen. 'The Raven That Refused To Sing (And Other Stories)' evenaart zo zonder probleem Wilsons vorige plaat, het fel bejubelde 'Grace For Drowning'.

"Het belangrijkste verschil met dat album is dat 'The Raven' meer een bandplaat is", zegt Wilson. "Dat klinkt allicht als een contradictie: een soloplaat die een bandplaat is. Maar na 'Grace For Drowning' ben ik gaan toeren met een groep muzikanten waarmee het bijzonder klikte. Toen ik voor deze plaat begon te schrijven, deed ik dat dus met hen in mijn achterhoofd, met hun talenten en hun persoonlijkheden. Het resultaat is allicht dat 'The Raven' meer als een eenheid klinkt. 'Grace For Drowning' klonk diverser."

Een ander belangrijk verschil met je vorige plaat is de manier van opname.

"Absoluut. 'Grace' is in zes maanden opgenomen, 'The Raven' in een week. Zo'n 90 procent van wat je hoort op de plaat is live opgenomen in een studio in LA. Ik had zeven songs, waarvan er één uiteindelijk het album niet gehaald heeft. Elke dag volgden we hetzelfde stramien: we gingen naar de studio, oefenden de song van de dag, speelden samen in dezelfde ruimte live een paar versies in, en kozen er dan de beste uit. Zeven dagen, zeven songs. Het was de eerste keer dat ik zo werkte, en voor mij een hele stap: ik ben een echte control freak, en het kostte me initieel wat moeite om de dingen los te laten, maar ik ben bijzonder blij met het eindresultaat. Het zal dus niet de laatste keer geweest zijn dat ik zo werk."

Wat is de rode draad in de teksten op dit album?

"Het zijn eigenlijk allemaal klassieke ghost stories, en traditioneel gaan die over angst voor de dood, over verlies, over spijt. Spijt over dingen die je niet gedaan hebt, die je niet afgewerkt hebt. Spijt die je achtervolgt en komt spoken."

Is dat iets waar je zelf mee geconfronteerd wordt?

"Alles wat we doen in ons leven wordt afgemeten aan de tikkende klok op de achtergrond. De reden waarom je het zo belangrijk vindt dat je gelukkig bent met je job of je relatie, is het feit dat de tijd wegtikt. Voor zover we weten zijn wij de enige soort op deze aarde die zich bewust is van zijn sterfelijkheid. En we zijn er ons al zeer vroeg van bewust. Kijk maar naar de vele tieners die van death metal houden, een muziekgenre dat tekstueel geobsedeerd is door de dood. Dat besef van onze sterfelijkheid is de motor van ons leven."

Is dat de reden waarom je zo hard werkt? Je hebt al bijzonder veel platen op je naam, je toert veel, je producet albums... Sommigen noemen je een workaholic. Ben je het daarmee eens?

"Nee, omdat ik muziek maken niet als werk beschouw. Ik hou ervan, en ik zou het sowieso doen, ook als ik er niet van kon leven. Dat gezegd zijnde: ik ben inderdaad productiever dan de meeste van mijn collega's. Dat heeft meerdere redenen. Zo werk ik graag samen met verschillende mensen en hou ik van verschillende soorten muziek, waardoor ik graag aan verschillende projecten werk. En ik heb geen tv en geen gezin. Sommige bevriende muzikanten hebben nu wel een gezin, en moeten plots vaststellen dat ze minder en minder tijd hebben om creatief te zijn."

Heb je er bewust voor gekozen om geen kinderen te hebben?

"Ja. Het is nog altijd een beetje een taboe in onze maatschappij om dat te zeggen, maar niet iedereen is geschikt om vader of moeder te worden, of voelt de nood om zich voort te planten. Ik ontmoet meer en meer mensen - ook vrouwen - die daar hetzelfde over denken, ook al wordt het nog altijd als vreemd beschouwd. Wat ik dan weer vreemd vind, en al zeker in het licht van de overbevolking van onze planeet. Je zou misschien kunnen zeggen dat mijn songs mijn kinderen zijn."

Die 'kinderen' evolueren wel meer en meer weg van de metal.

"Ik raakte de laatste jaren minder geïnteresseerd in het metalgenre. Ik ben er klaar mee, ik heb het voldoende geëxploreerd, ik wil andere muzikale oorden opzoeken. De metalsound van een gitaar domineert heel sterk, en daar wou ik weg van, meer richting keyboards, akoestische gitaren, blazers... Daardoor klinken mijn recente platen minder agressief dan pakweg zo'n tien jaar geleden, toen ik nog volop de metal aan het exploreren was. Maar op deze en de vorige plaat bewijs ik wel dat je ook zonder die dominerende gitaarsound heel dreigend, heel duister kan klinken."  

Tot slot: je hebt een heel duidelijke mening over mensen die met hun smartphone foto's nemen tijdens optredens. Je vraagt hen uitdrukkelijk om het tijdens jouw concerten niet te doen. Waarom?

"Omdat het irritant is voor de rest van het publiek. Mij maakt het weinig uit. Maar gisteren bijvoorbeeld, tijdens ons optreden in Amsterdam, zag ik hoe iemand bijna tien minuten zijn smartphone omhoog hield vanuit zijn stoel, zodat de man achter hem amper iets kon zien. Bovendien: de kwaliteit van zulke opnames lijkt meestal toch nergens op. Dus verspil je tijd er niet aan. Geniet gewoon van de show."

[Tom De Smet]

'The Raven That Refused To Sing (And Other Stories)' is verschenen bij K-Scope. Steven Wilson speelt op 24 oktober in Het Depot in Leuven.

Op de hoogte blijven van nieuwe artikels op deze site? Volg @TDSmet op Twitter.

Neurotic Deathfest viert tiende verjaardag: "Rijk word ik er niet van"

Dit weekend viert het grootste indoor extreme metal festival van Europa zijn tiende verjaardag. En dat doet Neurotic Deathfest in stijl. Bands als Carcass, Pig Destroyer, Repulsion en Decapitated zakken af naar de 013 in Tilburg. Bij wijze van opwarming: het grote verjaardagsinterview met organisator Ruud Lemmen.

Ruud, hoe en waarom is NDF destijds ontstaan?

"In 2004 organiseerde ik nu en dan een aantal shows. Vaak losse kleinere dingen, maar ik liep toen al een tijdje met het idee om een festival te beginnen. Een festival dat puur gericht was op death metal. Dat was er namelijk nog niet in Nederland, en death metal was een van mijn grote liefdes. Na in contact te zijn gekomen met de programmeur van Baroeg in Rotterdam werd het plan voor dit festival gesmeed en werd het vrij snel opgezet. In eerste instantie nog een festival voor 250 bezoekers met 8 bands op één dag. Maar elk jaar werd het groter."

NDF is een indoorfestival. Is dat een bewuste keuze?

"In het begin was dat een logische stap. Er komt immers een hele hoop meer bij een outdoorfestival kijken. De inrichting van een groot terrein, het papierwerk voor vergunningen... Sinds het festival plaatsvindt in de 013 in Tilburg (sinds 2008, TDS) is het wel een bewuste keuze geworden. Een zalencomplex met drie verschillende stages is de ideale manier om een festival te organiseren. Geen afhankelijkheid van het weer, altijd goed geluid, en toch een echte festival look en feel."

In België verdwijnen heel wat festivals, door de vele regeltjes en door de crisis. Hoe zit dat in Nederland? Houden jullie makkelijk het hoofd boven water?

"NDF is een festival geboren uit liefhebberij, en dat is het nog steeds. Ik word er dus niet schatrijk van, maar NDF is eigenlijk al jaren min of meer kostendekkend. Het uitgangspunt is dan ook: geen geld verdienen, maar tegelijkertijd ook geen geld verliezen."

Terugkijkend op de voorbije tien jaar: wat was het hoogtepunt? 

"Er zijn te veel hoogtepunten om op te noemen, denk ik. Optredens van Carcass, Autopsy, At The Gates en Suffocation zijn slechts enkele van de vele legendarische optredens die ik op mijn eigen festival gezien heb. Maar de bezoekers vanuit de hele wereld: dat is eigenlijk het echte hoogtepunt. Ook dit jaar komen er weer meer dan 30 nationaliteiten helemaal naar Tilburg om samen met gelijkgestemden dit festival en alle bands die er spelen mee te maken."

Dieptepunten?

"Echte dieptepunten zijn er niet geweest. Afzeggingen van bands zijn niet fijn, maar daar stap je als organisator overheen, want je moet door. Dat de zanger van Entombed een aantal jaar geleden dronken op het podium stond en na het optreden de zaal insprong en naar de uitgang begeleid moest worden door de beveiliging? Dat was niet heel handig, maar ach, dat was op de avond zelf alweer vergeten ook."

Als er één (en slechts één) band is die je mag aanraden op NDF, welke is dat dan, en waarom?

"Echt maar eentje? Dan zou dat Pig Destroyer zijn. Zij hebben naar mijn mening een van de beste platen uitgebracht in jaren op dit gebied, en zijn al heel lang niet meer in Europa geweest. Maar stiekem moet iedereen ook naar Death To All, Devourment, Repulsion, Carcass, Antropomorphia, Possessed, Decapitated, Cryptopsy, Unleashed en al die andere vette bands gaan kijken hoor!"

[Tom De Smet]

Neurotic Deathfest op vrijdag 3 (vanaf 18u), zaterdag 4 en zondag 5 mei in de 013 in Tilburg. Meer info vind je op de site van het festival.

Killswitch Engage, het Groezrock-interview: gek zijn doet (meestal) geen zeer

Een nieuwe lente, een nieuw festivalseizoen. En traditioneel wordt dat in gang getrapt door het Meerhoutse Groezrock, dat dit weekend meer dan 80 bands uit het hardere genre (metal, hardcore, punk) op het publiek loslaat. Een van de topacts dit jaar is het Amerikaanse Killswitch Engage, dat een nieuwe plaat, een oude zanger en een geschifte gitarist aan de start brengt.

Gek zijn doet geen zeer. Of meestal toch niet. Want Killswitch Engage-gitarist Adam Dutkiewicz heeft aan zijn opvallende podiumgedrag – vreemde outfits en halsbrekende toeren – al flinke verwondingen overgehouden, vertelt hij ons aan de telefoon. “Ik heb mezelf al meerdere keren gesneden, ben al een paar keer van het podium gedonderd, heb eens een microfoon vol in het gezicht gekregen… Het gaat er soms hevig aan toe op onze concerten, ja. Het is een uitlaatklep, niet alleen voor het publiek, maar ook voor mij.”

Dutkiewicz geniet ten volle van elk optreden. En dat heeft zo zijn reden. “Ik heb een tijdje met serieuze rugproblemen gekampt. Op een bepaald moment was het zelfs niet meer uitgesloten dat ik verlamd zou geraken. Dan stort je wereld in. In een band spelen en toeren: alles waar ik zo hard voor gewerkt had stond op losse schroeven. Na enkele operaties ben ik er gelukkig weer bovenop gekomen. Ik doe nu elke dag oefeningen, en heb er bijna geen last meer van tijdens optredens.”

Killswitch Engage brengt met ‘Disarm The Descent’ een nieuwe plaat mee naar Groezrock. Een waarop een nieuwe zanger te horen is. Alhoewel, nieuw? Met Jesse Leach staat de man die ook al op de eerste platen van de band te horen was achter de microfoon. “Jesse verliet Killswitch Engage in 2002”, vertelt Adam. “Hij was toen volledig op, uitgeblust. Howard Jones werd zijn vervanger, maar die liet eind 2011 weten dat hij andere horizonten wou opzoeken. We hebben dan audities gehouden. Tot onze verrassing bood Jesse zich aan als een van de kandidaten. En het was meteen duidelijk: hij was de beste.”

Het is wel opvallend dat Killswitch Engage al twee keer zijn frontman zag vertrekken. Heeft Dutkiewicz daar een verklaring voor? “We toeren veel, en dat is enorm belastend, zowel fysiek als mentaal. En al zeker voor een frontman, want hij is de man die elke avond in de schijnwerpers staat.”

Killswitch Engage speelt zondagavond op de Impericon Stage van Groezrock. Wat mogen de fans verwachten? “Het gebruikelijke: enkele oude nummers, enkele nieuwe songs, veel energie, en ik die me aanstel en me hopelijk niet al te hard verwond (lacht). Al moet ik eerlijk zijn: ik hou niet zo van festivals. Ik verkies kleinere zaalshows, waar je het publiek kan ruiken. Het contact met de fans is er intenser. Maar ach, of we nu voor 400 of 40.000 fans spelen: we willen dat iedereen zich amuseert. En daar doen we alles aan. Dus ook straks op Groezrock.”

[Tom De Smet]

Groezrock, zaterdag en zondag in Meerhout. Meer info op de site van het festival. 'Disarm The Descent' van Killswitch Engage is uit bij Roadrunner Records.

Within Temptation opnieuw naar Antwerpen

Zo'n halfjaar nadat de band zijn vijftienjarig bestaan in het Sportpaleis vierde, kondigt Within Temptation aan dat het terugkeert naar Antwerpen. Op dinsdag 11 februari 2014 staan Sharon den Adel en co in de Lotto Arena. Dat optreden kadert in een tournee ter promotie van een nieuw album, dat eind dit jaar verschijnt en waar de groep dus nu aan werkt.

Het worden sowieso drukke tijden voor Within Temptation, want de band staat deze zomer ook op tal van festivals, waaronder Graspop en Suikerrock.

De voorverkoop van het Lotto Arena-concert start nu maandag, 22 april, om 10u. Tickets kosten tussen 35 en 45 euro, en zijn te bestellen via Proximus Go For Music.

[TDS]

Vers van de platenpers: Kvelertak, Sodom en Notti del Terrore

Kvelertak geldt al een tijdje als een van de grote talenten in de metalwereld. Het titelloze debuut van deze Noren kreeg in 2010 bijzonder lovende kritieken. Toch bleef de band tot dusver underground. Twee weken geleden stond het zestal in Brussel voor een publiek van zo'n 200 toeschouwers. Dat is weinig voor een band die ook op zijn nieuwe, tweede plaat Meir een aanstekelijke en originele mix van punk, black metal en rock-'n'-roll brengt. Oké, in vergelijking met het debuut bevat dit album (komt-ie) meir van hetzelfde, maar wie maalt daar om als a) de kwaliteit van het songmateriaal zo sterk is en b) de band in kwestie in deze tijden van eenvormigheid en netjes binnen de lijntjes kleuren een eigen, fris geluid heeft. Kvelertak is daarom een groep die alles in zich heeft om groot te worden en de brug te slaan naar een niet-metalpubliek. Waarom deze Noren niet op Pukkelpop staan? Chokri mag het weten. Onze favoriete nummers van deze plaat: de single 'Bruane Brenn' en de afsluitende hymne 'Kvelertak'. 

Bandhymnes zijn in, want ook het Duitse Sodom heeft er een - 'S.O.D.O.M.' getiteld - op zijn nieuwe plaat. Epitome Of Torture - dat eind deze maand verschijnt - is alweer het veertiende album van deze Teutoonse thrash-veteranen, die samen met Kreator, Tankard en Destruction tot de Big 4 van Duitsland gerekend worden. Verwacht niet veel verrassingen op dit album: Sodom heeft al dertig jaar zijn eigen sound, en gaat daar nu ook niet van afwijken. De kwaliteit van de songs is wisselend, met de beste nummers vooral aan het begin van de plaat. Maar wie een band als pakweg Legion Of The Damned apprecieert, zal ook 'Epitome Of Torture' weten te pruimen.

Notti del Terrore is een Antwerpse band die aan de slag gaat met industrial. Mechanische sound, stevige riffs, de nodige groove, gevarieerde zang, een intelligent gebruik van samples: het is allemaal te horen op Havoc, een acht nummers tellende plaat die al bij de eerste luisterbeurt blijft plakken. Dit album doet vaak denken aan de oude Fear Factory, maar dat is uiteraard niet erg, en al zeker niet omdat Fear Factory er al jaren niet meer in slaagt om zelf een degelijke plaat uit te brengen. Nee, doe ons dan maar deze Antwerpenaars met Italiaanse naam, die op vrijdag 19 april ook live te bewonderen zijn op de eerste finale van de Antwerp Metal Fest Contest in Kaddish in Schoten.

[TDS]

Blind Beliefs, het interview: "Geloof niet alles wat er gezegd wordt"

Het gaat hard voor de vijf jonge twintigers van Blind Beliefs. Anderhalf jaar na oprichting van deze hardcoreband uit Oelegem is er al een eerste plaat ('Harsh Reality') én een plek op Antwerp Metal Fest deze zomer. Hoog tijd om kennis te maken.

"We zijn eind november in de studio gedoken om onze eerste EP op te nemen", steken de mannen van Blind Beliefs van wal. "De cd is uitgekomen eind februari. Nu zijn we volop shows aan het spelen. Het wordt zeer druk voor ons de komende maanden. We hebben al een dikke tien shows vastliggen, onder meer in Nederland en Engeland."

"Onze plaat is opgenomen in de Safehaven Recordings-studio, door Robin Carlo. Robin is een supercoole kerel die weet wat hij doet. Hij is zelf actief in de hardcorescene en weet daardoor zeer goed hoe een hardcoreplaat moet klinken. Hij heeft ons als band naar een hoger niveau gebracht."

"De cd is opgenomen in vier dagen studiotijd. De opnames gingen dus vlot, en we zijn enorm tevreden met het resultaat."

Wat zijn jullie ambities met Blind Beliefs? Wat willen jullie bereiken?

"Zoveel mogelijk mensen bereiken met onze muziek en boodschap. Ook willen we zoveel mogelijk nieuwe plaatsen ontdekken. Zo hebben we nu al op plaatsen gespeeld waar we anders nooit gekomen zouden zijn. Een grote droom van ons allemaal is om later een full cd uit te brengen en dan misschien een tour te kunnen spelen samen met een band die we goed vinden."

'Zoveel mogelijk mensen bereiken met onze muziek en boodschap.' Wat is die boodschap?

"Onze naam en de titel 'Harsh Reality' staat voor dat je niet alles moet geloven wat er gezegd wordt. We moeten kritisch denken en voor onszelf kunnen opkomen. In onze maatschappij gebeuren er zoveel zaken die niet zouden mogen gebeuren."

Jullie spelen op Antwerp Metal Fest. Wat mag het publiek van jullie verwachten? En welke band willen jullie zelf absoluut zien op AMF?

"Het publiek mag een jonge, nieuwe hardcoreband met een boodschap en een moderne, frisse sound verwachten. We kijken enorm uit naar onze set op AMF, en naar de set van Harm's Way! Die Amerikaanse band is zeker een invloed voor ons, en iedereen zou die mannen op AMF moeten checken!"

[TDS]

'Harsh Reality' van Blind Beliefs is uit bij Clenched Fist Records.

Nieuw: de metal-opleiding

 

Een school waar je alles over metal kan leren. Dat moet de Metal Factory in het Nederlandse Eindhoven worden. 

Bedoeling is dat de opleiding in drie jaar alle ins en outs van het bestaan van de metalmuzikant uitlicht. Niet alleen het muzikale aspect dus, maar ook het organisatorische. Denk bijvoorbeeld aan management, het opzetten van een tournee en het regelen van de merchandise. Volgens het persbericht van de opleiding is er zelfs veel geld mee te verdienen: "De geldstromen vanuit de metalscene zijn zeer relevant voor zowel de nationale als de internationale muziekindustrie."

De opleiding gaat komend schooljaar van start. Er is ruimte voor 35 studenten.

Volgens initiatiefnemer Johan van Stratum – bassist bij Stream of Passion – is er wel degelijk ruimte voor een dergelijke studie: "Metal bleef een ondergeschoven kindje onder de muziekopleidingen. De andere opleidingen zijn vaak gericht op pop en rock."

Op 20 april houdt de Metal Factory een open dag in Dynamo, Eindhoven.

[TDS]

Cradle Of Filth, het interview: "Alles is begonnen met Michael Jackson"

Vorige week behaalden ze nog de 48ste plaats in de Zwaarste Lijst, met 'Cruelty Brought Thee Orchids' uit 1998. Maar ook anno 2013 is het Britse Cradle Of Filth nog alive and kicking. Naar aanleiding van hun meest recente album, 'The Manticore And Other Horrors', spraken we met de creatieve motor van de band: zanger Dani Filth en gitarist Paul Allender.

Plaats van afspraak is een café in Brussel. We zijn enkele minuten te vroeg, en wachten buiten. Plots zien we een klein kereltje driftig door de regen spurten, zijn koffer met wieltjes achter zich aan slepend. In zijn zog: een man die twee keer zo groot en twee keer zo breed lijkt, ook worstelend met zijn koffer en vloekend op het Belgische weer. Dani en Paul zijn gearriveerd.

Even later zitten ze voor ons, nahijgend en nadruppend, met een tas thee voor hun neus. Het leven van rocksterren...

Dani, Paul, wat in godsnaam is een Manticore?

Dani: "Het is een gevreesd mythologisch wezen uit India. Het heeft het hoofd van een vrouw of man, het lichaam van een leeuw, de staart van een schorpioen, en drakenvleugels. Allicht is de mythe ontstaan doordat mensen van ver een Bengaalse tijger zagen. Later werd de Manticore het symbool voor de Britse overheersing van India."

Monsters vormen de rode draad door deze plaat. Beschouwen jullie het als een conceptalbum?

Dani: "Nee. Voor ons is een conceptalbum een plaat die van a tot z één verhaal vertelt. Zo hebben we er een paar gemaakt. 'Godspeed On The Devil's Thunder' bijvoorbeeld, over de Franse seriemoordenaar Gilles de Rais. Op 'The Manticore And Other Horrors' is er niet één verhaal. Wel is er inderdaad een rode draad, die ik wel niet als monsters zou omschrijven. Het gaat breder dan dat: sommige songs gaan over persoonlijke demonen, Lovecraftiaanse wezens, vampieren..." 

Waar haal jij je inspiratie vandaan?

Dani: "Echt overal. De Manticore leerde ik als jong kind kennen toen ik met mijn moeder in India verbleef. Maar ook boeken kunnen inspireren, net als films, kunst... Het is eigenlijk moeilijk om in deze moderne tijden niet geïnspireerd te raken, omdat er zoveel media zijn die je kan raadplegen."

Dit album is verschenen bij Peaceville Records. Dani, je vermeldde daarnet 'Godspeed'. Toen zaten jullie nog bij het beroemde Roadrunner.

Dani: "We zijn blij dat we daar weg zijn. Toen Warner de boel overnam, is het behoorlijk beginnen foutlopen bij Roadrunner. Ze hebben er intussen bijna iedereen die iets van metal kende en die hen dus de afgelopen jaren geld had opgebracht, ontslagen. Enkel het profijt op korte termijn lijkt nog te tellen."

Paul: "Voor de metalscene is het natuurlijk een slechte zaak. Want bij Roadrunner blijven enkel de grote, veel geld opbrengende namen over. De Slipknots van deze wereld. De bands daar net onder moeten weg, en kunnen dus niet meer rekenen op een sterke ondersteuning. Want echt grote metal-labels zijn er niet meer. Wat heb je nog? Nuclear Blast is nog redelijk groot, maar dat is het dan."

Naar welke muziek luisteren jullie momenteel?

Dani: "Ik vooral naar soundtracks."

Paul: "Blues. Jazz. Zolang het maar een goede groove heeft."

En als tieners?

Paul: "Thrash: Iron Maiden, Metallica, Annihilator..."

Dani: "Duitse thrash en Amerikaanse hardcore."

Dani, iemand vertelde me ooit dat je interesse voor duistere thema's en dito muziek begon bij Michael Jackson?

Dani: "(terwijl Paul luid lacht) Yep. De videoclip van 'Thriller', die geregisseerd is door John Landis en waarin Jackson een weerwolf speelde. Ik was een jaar of tien toen ik die clip zag en was zeer onder de indruk. Niet van de muziek, maar wel van de clip. Daarna ben ik ook volop naar horrorfilms beginnen kijken op tv. En de fascinatie heeft me nooit meer losgelaten. Zonder Michael Jackson dus geen Cradle Of Filth (lacht)."

[TDS]

'The Manticore And Other Horrors' is verschenen bij Peaceville Records.

Belgische Funeral Dress scoort in de VS

De Belgische punkrockband Funeral Dress - met Herentalse voorman Dirk Peeters - steekt deze zomer opnieuw de Atlantische Oceaan over. De groep is onder meer geboekt voor het grote Punk Rock Bowling & Music-festival in Las Vegas. Voor Funeral Dress wordt dat het 150ste optreden in de VS.

Geen sant in eigen land: die vlieger gaat voor Funeral Dress in grote mate op. Met onder meer de meebruller 'Party On' wist de band tien jaar geleden nog even door te stoten naar een breder Belgisch publiek, maar de sterkte van de formatie laat zich toch vooral aan het aantal optredens in het buitenland afmeten. Zo gaat het deze lente voor de tiende keer richting VS.

"We spelen eind mei op het Punk Rock Bowling & Music Festival in Las Vegas", zegt Dirk Peeters. "Dat festival is aan de vijftiende editie toe en is het grootste punkevenement in de USA. Er komen 40.000 bezoekers op af."

Op de affiche van het driedaagse gebeuren staan namen als D.R.I., Bad Religion, Flag, Turbonegro en The Damned.

"De Punk Rock Bowling wordt meteen ons 150ste optreden in Amerika. In het verleden stonden we al vier keer in de bekende club CBGB's in New York. En twee jaar geleden waren we nog te zien in de film Punk's not Dead, the Movie, naast bekende bands als Green Day en The Offspring. In Amerika blijft ons publiek continu verjongen, waardoor onze concerten zowat altijd uitverkocht raken."

Aan het festival koppelt Funeral Dress meteen enkele andere optredens, zoals in Los Angeles. De band sleutelt intussen aan een nieuwe plaat. Midden april wordt een single verwacht, gevolgd door een mini-cd midden mei. Die zal 'Back On The Streets' heten.

Meer info over Funeral Dress vind je op de site van de band.

[HO, TDS]

Vers van de platenpers: Lordi, Inter Arma en Heaven's Basement

Een prijs voor originaliteit zal het Finse Lordi wel nooit krijgen. Ook op het alweer zesde studioalbum van deze Eurovisiemonsters fietsen Kiss, Alice Cooper, W.A.S.P. en andere Twisted Sisters geregeld voorbij. Niet dat dat erg is. Lordi heeft nooit de ambitie gehad om origineel te zijn: de band voelt zich goed bij traditionele eighties-hardrock met een stevige scheut over-the-top-humor. En nog nooit in het twintigjarig bestaan van de band leverde dat zo’n sterk album op. Waar vorige Lordi-albums al eens aan eentonigheid ten prooi vielen of leden aan een wel zeer wisselende songkwaliteit, biedt To Beast Or Not To Beast een afwisselende mix en een constant hoog niveau. En zelfs vleugjes moderniteit: 'Happy New Fear' knipoogt naar Marilyn Manson en single 'The Riff' naar Rammstein. Maar vergis je niet: de hoofdmoot blijven makkelijk meezingbare, catchy hardrock-songs die in je hoofd kruipen om er lang te kamperen. En dat is nooit een slecht teken. Na de tegenslagen waarmee Lordi recentelijk te kampen kreeg (drummer Otus stierf begin 2012, en toetseniste Awa verliet kort daarna de groep) staat de band er dus opnieuw, sterker dan ooit. Zoals ze in Finland zeggen: chapö!

Wie zijn metal wat spannender wil, kan terecht bij het Amerikaanse Inter Arma. Op zijn nieuwe plaat Sky Burial mixt dit vijftal uit Richmond (Virginia) doom, sludge en black metal tot iets wat we dan maar bij gebrek aan een beter label zullen omschrijven als post metal. Fans van bands als Mastodon (ten tijde van 'Crack The Skye'), Neurosis, Kylesa en Steak Number Eight zullen deze gevarieerde trip absoluut weten te waarderen. Soms hypnotiserend, soms verwoestend, maar steeds bijzonder heavy.Een aanrader.

Heaven's Basement, tot slot, is een Britse hardrockband die al in het voorprogramma van grote namen als Bon Jovi, Papa Roach en Tesla speelde. Na twee EP's debuteert de groep nu met het full album Filthy Empire, een schijf waarop ongegeneerd teruggegrepen wordt naar de klassieke rock uit de jaren tachtig, maar dat dan gekoppeld aan een moderne productie. Heaven's Basement plaatst zich zo in een rijtje van jonge bands dat aangevoerd wordt door Airbourne, al is de muziek op 'Filthy Empire' gevarieerder dan wat die Australiërs tot dusver brachten (omdat Heaven's Basement ook af en toe wat gas terugneemt, bijvoorbeeld). Buckcherry is allicht een betere referentie voor wie deze band wil plaatsen. Origineel is het allemaal niet, maar liefhebbers van het genre zullen deze plaat zeker weten te appreciëren. Wie Heaven's Basement live aan het werk wil zien, kan overigens eind juni terecht op Graspop.

[TDS]

 

Opinie: de strijd om de metalfan wordt op het scherp van de snee gevoerd

 

Pukkelpop heeft zijn eerste namen voor de editie 2013 bekendgemaakt. Opvallend is de flinke scheut metal, met topnamen als Nine Inch Nails, Opeth, Slayer, Lamb of God en Cult of Luna. Nadat eerder Werchter al bands als Rammstein, Volbeat en Airbourne wist te strikken, voert nu dus ook Pukkelpop de strijd om de metalfan op. De verliezer van dit verhaal zou wel eens Graspop kunnen worden.

Het is al een paar jaren aan de gang: mainstream festivals proberen ook metalfans naar hun terrein te lokken. Bands als Iron Maiden, Channel Zero en Slayer stonden al eerder op Pukkelpop en Werchter, en de Lokerse Feesten hebben al enkele jaren een gesmaakte metaldag. Maar de strijd wordt nu nog wat opgevoerd. Zo spreiden de Lokerse Feesten hun 'hardere' acts dit jaar over twee dagen: op 4 augustus spelen onder meer Sabaton, Motörhead en Ugly Kid Joe; op 6 augustus onder andere Deep Purple, Alice Cooper en Monster Magnet. Met Volbeat en Airbourne zet Werchter twee sterk opkomende metalbands (Volbeat verkoopt makkelijk de Lotto Arena uit) op de affiche. En kijk eens naar de eerste lading groepen die Pukkelpop vandaag bekendmaakte: niet alleen grote metalnamen als Nine Inch Nails en Slayer, maar ook Lamb of God, Deftones, Opeth, Architects, Cult of Luna, As I Lay Dying en While She Sleeps.

Waarom zetten mainstream festivals tegenwoordig zo hard in op metal? Simpel: because that's where the money is. Metalfans 'verteren' meer dan andere festivalgangers. Graspop staat bijvoorbeeld al jaren aan de top van het drankverbruik op Belgische festivals. Het metalpubliek is gemiddeld ook wat ouder en dus kapitaalkrachtiger dan bijvoorbeeld het jongere, traditionele Pukkelpop-publiek. Er wordt dus niet op een drank- of eetbonnetje meer of minder gekeken. En laat net in die drank- en eetbonnetjes de winst voor vele festivals zitten.

Bovendien: metalfans vormen een trouw publiek. Het maakt hen niet uit of ze Slayer en Motörhead al twintig keer gezien hebben. De 21ste keer is het opnieuw feest.

Alleen: de gemiddelde metalfan is nu ook weer geen Rockefeller. Graspop, én Werchter, én de Lokerse Feesten, én Pukkelpop? Dat lukt de meesten niet. Neem Graspop: een dagticket kost volgens de site 80 euro. Maar als je vervolgens je ticket bestelt, is de prijs al opgelopen tot 90 euro. Er worden namelijk administratie- en afleverkosten aangerekend (waarom is niet duidelijk, want je moet zelf je ticket afprinten), maar ook een milieu- en mobiliteitsbijdrage, en servicekosten.

Idem voor de andere festivals, overigens. Een dagticket voor Werchter kost volgens de site ook 80 euro. Enig verschil: in werkelijkheid komt er 'maar' 8 in plaats van 10 euro bij. Dus: één dag Werchter en één dag Graspop = 178 euro. Je hebt dan nog niets gegeten of gedronken. Wie beide festivals volledig wil zien, betaalt een veelvoud, en mag nog eens extra dokken voor de camping. Voor de meeste muziekliefhebbers is het devies in deze tijden van crisis dan ook: kiezen. Werchter of Graspop, niet alletwee.

Dus wordt de strijd om de metalfan op het scherpst van de snee gevoerd. En dan lijkt hét metalfestival van België (Graspop dus) stilaan de slechtste kaarten te hebben. Vorig jaar voelden ze in Dessel al sterk de toenemende concurrentie, die zich overigens niet alleen binnen België afspeelt, want met FortaRock in Nijmegen (minder dan twee uur rijden vanuit Antwerpen) is er nog een extra sterke speler die om het geld van de metalfan dingt. In 2012 zag Graspop zijn aantal toeschouwers al met 7.000 afnemen. En of het dit jaar beter zal gaan, is maar de vraag. Kijk naar de headliners. Slipknot is een band waarvan sinds 2008 geen nieuw werk meer verscheen, en stond ook al in 2009 en 2011 op Graspop. Twisted Sister was voor velen een van de beste acts van vorig jaar, maar om die band dan een jaar later opnieuw te boeken... Het staat nu al vast dat de algemene teneur zal zijn: 'Vorig jaar waren ze beter'. Overigens: Twisted Sister was plan B voor de organisatie, want oorspronkelijk wou ze Aerosmith als vrijdag-headliner. En dan is er Iron Maiden: een band die veel trouwe fans heeft, maar die de afgelopen vijftien jaar wel al zeven keer op een groot Belgisch zomerfestival te zien was (niet alleen op Graspop, maar ook op Werchter en Pukkelpop). Bij vele niet-Maiden-fans onder de Graspop-gangers is de reactie dan ook: 'Weeral Iron Maiden'.

En nu zelfs opkomende publiekstrekkers als Sabaton en Volbeat weggekaapt worden door de concurrentie, kan je je afvragen of Graspop niet stilaan de strijd om de metalfan aan het verliezen is. Uiteraard kan het festival in Dessel op zijn reputatie en zijn geschiedenis teren. Voor vele oudere metalfans is Graspop iets zoals Kerstmis en Pasen: traditie. Elk jaar zijn ze van de partij. Maar of de jongere generatie nog lang massaal naar Dessel zal afzakken, is twijfelachtig. En op termijn is dat uiteraard dodelijk voor een festival, want de twintigers van nu zijn de veertigers van 2033.

Misschien moet Graspop de verjonging maar eens beginnen bij zichzelf: nieuwe initiatieven, nieuw bloed in de organisatie, andere communicatie, andere manier van programmeren. Want terwijl ze in Dessel op de lauweren van de afgelopen jaren lijken te rusten, staan ze in Hasselt, Werchter en Lokeren klaar om de fakkel over te nemen.

[Tom De Smet]

 

Finalisten Antwerp Metal Fest Contest bekend

De organisatie van Antwerp Metal Fest - het nieuwe metalfestival dat op 12 en 13 juli plaatsvindt in het Bouckenborgh Park - heeft de tien finalisten van de AMF Contest bekendgemaakt.

Met de AMF Contest wil het festival kleinere lokale bands de kans geven om op het festival te spelen. De vier winnende bands zullen zo de affiche delen met topgroepen als Diablo Blvd, Napalm Death (foto), Knuckledust, Death Before Dishonor, Belgian Asociality, In-Quest, Raketkanon en vele andere.

93 bands deden mee aan de AMF Contest. De jury looft de hoge kwaliteit van de inzendingen. "We waren aangenaam verrast door het niveau van de meeste bands. Het zoveelste bewijs dat de hardcore- en metalscene in ons land leeft. Iets waar we met ons festival ook op willen inspelen. Daarom dat we veel Belgische bands boeken. Het is jammer dat we maar tien finalisten konden selecteren, want enkele groepen die nu net uit de boot vallen hadden zeker ook een plek in de finale verdiend."

Elk jurylid gaf individueel punten aan elke band. Nadien werden alle punten opgeteld. De tien bands die het hoogste puntenaantal hadden, gaan naar de finale, die op vrijdag 19 en zaterdag 20 april plaatsvindt in Kaddish in Schoten. Elke avond zullen er vijf bands een halfuur spelen. Eén band per avond wint de juryprijs, één band de publieksprijs. In totaal zullen dus vier van de tien finalisten een plek op Antwerp Metal Fest winnen.

De finalisten zijn: This Kid, Sons Of Irah, Two Minutes Hate, Trauma Exposure en Notti del Terrore (vrijdag 19 april) en Spitdown, Carrion, 6 Days Of Justice, Black Swarm en Keyrah (zaterdag 20 april).

Beide finale-avonden starten om 19u in Kaddish, Vordensteinstraat 50, Schoten. Inkom: 5 euro. Er is geen voorverkoop; tickets dus enkel aan de kassa. Op het eind van de avond maakt de jury zijn winnaar bekend en stemt het publiek een tweede band naar Antwerp Metal Fest.

Tickets voor Antwerp Metal Fest zijn te koop via de site of in alle Fnac-winkels.

[TDS]

In première op deze site: de nieuwe clip van Beyond The Labyrinth

In première presenteren we jullie de nieuwste clip van Beyond The Labyrinth. 'Healer' is de opvolger van 'Wings'. Gitarist Geert Fieuw: "Beyond The Labyrinth gelooft in de helende krachten van muziek. En wat kan je dan beter doen dan een song als 'Healer' schrijven? We omschrijven dit nummer als Abba meets AC/DC. 'Healer' is een van de meest toegankelijke nummers die we ooit uitgebracht hebben."

"Ook deze clip werd - net als die van 'Wings' - op een unieke locatie opgenomen, met steun van veel vrienden en fans. Aandachtige toeschouwers zullen zien dat enkele van de airhostessen uit 'Wings' opnieuw opduiken in een verpleegsterspakje. Of in een slaapkleedje..."

Dezelfde aandachtige toeschouwers zullen ook een cameo opmerken van Bert Voordeckers, bekend van de vorige editie van The Voice.

Hieronder kan je de nieuwe clip bekijken. Enjoy!

 

Statue stelt debuutalbum voor in Hasselt

Ondanks alle onheilstijdingen uit de muziekindustrie zijn het boeiende tijden voor de liefhebbers van Belgische harde muziek. Enkele dagen na Bliksem stelt nu ook Statue zijn debuutalbum voor.

Het Limburgse Statue won de Maanrockrally 2011. Zo'n anderhalf jaar later is er nu het titelloze debuut. Met maar liefst vijf gitaristen kan deze instrumentale noise/postrock-band een serieuze wall of sound optrekken, maar evengoed is er in het Statue-universum plaats voor dromerige fragmenten. Sonic Youth meets Pink Floyd, iets van die strekking. De release van 'Statue' vindt nu vrijdag 8 maart plaats, in de Muziekodroom in Hasselt. Inkom is gratis. Als opwarmer spraken we met gitarist Lennart Janssen.

Jullie zijn met zeven in de band. Hoe vaak leidt zoiets tot compromissen?

"We zitten toch meestal op dezelfde lijn. We houden allemaal van dissonante muziek, en omdat onze muziek organisch groeit - er wordt op repetities geschaafd tot het goed zit - vermijden we een clash van de ego's. Het is natuurlijk niet zo evident om te repeteren. Toen we allemaal nog aan de PHL Music studeerden, bleven we vaak ganse nachten in de kelder van het gebouw spelen, tot we erbij in slaap vielen. Nu iedereen is uitgezwermd, moeten we de agenda's goed op elkaar afstemmen."

Elk van de bandleden speelt in nog minstens één andere band. Drummer Antoni zit ook in Meuris, een band met redelijk wat optredens in het vooruitzicht. Geen schrik voor een agendaconflict?

"Voorlopig hebben we dat nog niet aan de hand gehad, maar ik moet toegeven dat dat een verre vrees is. We hebben iemand die kan invallen mocht de bassist of een gitarist verhinderd zijn, maar voor de drummer is dat een ander verhaal. Antoni draagt de sound: hem vervangen zou geen sinecure zijn."

[PVDW, TDS]