Kaat Vrancken

Zakenman

”Waarom praat jij altijd met wildvreemde mensen?”, vraagt Hannah geïrriteerd als we het luchthavengebouw in Deurne binnengaan. Ik val uit de lucht. Heb ik dan zoveel gepraat met de taxichauffeur? Nee toch. Ik heb hém laten praten. Over zijn werkschema, over zijn vrouw en over hun uitstapjes op zondag. ”Ik schaam me als jij dat doet”, zegt Hannah.

Alleen

Een weekend alleen thuis? Zo dikwijls gebeurt dat niet. Meestal is er wel iemand in huis: mijn dochter of mijn man. Deze keer dus niet. Ik ben drie dagen alleen. Ik heb geen afspraken, hoef met niemand te praten als ik geen zin heb. Ik hoef zelfs de deur niet uit. Of toch: de honden, die moet ik uitlaten. Maar dat is dan ook de enige verplichting die ik heb.

Perplex

Soms staat een mens perplex. Dat overkwam me vorige week aan het station. Ik heb net afscheid genomen van mijn nichtje dat de trein neemt. Als ik wil wegrijden, tikt een bejaarde dame op de autoruit. ”Rijdt ge soms die kant uit?” Ze wijst naar de richting die ik níet uit moet. ”Nee, mevrouw”, zeg ik. ”Het spijt me, ik moet de andere kant uit.” Ze is duidelijk teleurgesteld. ”Daar moet ik niet zijn. Ik woon die kant op.” Tja, denk ik, pech voor u.

Glazenwasser

De wintertuin achter ons huis staat er zeventien jaar en in al die tijd is het glazen dak nog nooit gewassen. ”Dat hoeft niet”, zegt mijn man. ”De regen maakt het glas wel schoon.” De eerste tien jaar geloofde ik hem. Maar hoe langer we getrouwd zijn hoe meer vraagtekens ik plaats bij zijn uitspraken. Bovendien groeit er elk jaar wat meer mos op het glazen dak. Als ik omhoog kijk, zie ik geen stralend blauwe lucht maar een donkere hemel met groene vlekken. Het is alsof ik door een vuile bril kijk. En hoe hard het ook regent, die groene vlekken blijven zitten. Ze worden groter en groener. Mijn echtgenoot heeft dus ongelijk. De regen maakt het glas niet schoon.

Rupsje Nooitgenoeg

De laatste weken denk ik vaak aan Rupsje Nooitgenoeg, het hoofdpersonage van een succesvol prentenboek dat ik vroeger aan mijn dochter voorlas. Op de kaft staat een erg aaibare rups, je zou er zo je huisdier van maken. Maar Rupsje Nooitgenoeg blijkt in mijn leefwereld een eikenprocessierups te zijn met gifhaartjes over haar hele lijf. Ze komt hier al jaren. Mensen die tussen de eikenbomen wonen, sluiten hun ramen, hangen hun was niet meer buiten te drogen en blijven het liefst binnen. Want Rupsje Nooitgenoeg is helemaal niet zo onschuldig. Integendeel, ze doet ons jeuken. Onze armen staan vol knobbeltjes, onze ogen tranen en ik heb al weken keelpijn. Om dan nog maar te zwijgen over de koeien en de paarden die hun vel openbijten als reactie op de jeuk.

Zwembad

Soms heb ik van die bevliegingen waaraan ik móet toegeven. Ze zijn sterker dan mezelf. Als het drukkend warm is, heb ik bijvoorbeeld zin in een zwembad. Tja, ik kan het ook niet helpen. Met de opwarming van de aarde in het vooruitzicht, lijkt een zwembad mij een verantwoorde bevlieging.

Lavendel

Ik ben enorm trots op de lavendel die in bloei staat. Het is alsof ik er zelf iets voor gedaan heb. Elke dag geniet ik van de kleur van de bloemen en vooral van de geur. Het gazon daarentegen ziet er armzalig uit maar de bloeiende lavendel in potten maakt alles goed.

”U moet uw gazon één keer per jaar bemesten”, zegt de verkoper van het tuincentrum tegen een klant. Ik spits mijn oren. Ik weet helemaal niets af van tuinieren, maar hier op deze plek kan ik iets bijleren. ”Een mooi gazon zonder onkruid krijgt u alleen maar als u het gras bemest.”

Teek

De teken zijn hardnekkig deze lente.

Na elke wandeling met de honden borstel ik hun vacht en ga ik op zoek naar kleine tekenspinnetjes. En iedere keer kan ik er wel tien uit hun haar plukken! Gisteren had ik er eentje tussen mijn duim en wijsvinger. Net voor ik ze onder een steen wou pletten, beet ze mij. Ik zeg wel ‘ze’ want het is alleen de vrouwelijke teek die zich vasthaakt in de huid en bloed zuigt. Intussen ken ik haar favoriete plekjes: op de kop van de hond, in en rond zijn oren, op zijn borst, in zijn hals en onder zijn oksels. Mijn geoefende vingers stoppen bij elk bultje, bij elke zwelling. En als ik een teek voel - een grijs ballonnetje vol bloed - is het tijd voor het grof geschut: de tekentang. Mijn honden kennen het wapen al. Als ik het tangetje pak, kruipen ze meteen onder de tafel en doen alsof ze mij niet horen. Nochtans ben ik heel voorzichtig als ik een teek losdraai. Maar soms zit ze stevig ingekapseld in het vel van de hond.

Rijles

Hannah heeft haar eerste autorijles achter de rug. Weer een nieuwe fase in haar leven. Ik ril al bij de gedachte dat ze volgend jaar de auto zal nemen om uit te gaan. Ik zie mij ‘s nachts al rechtop in bed zitten en me zorgen maken over het feit dat de wegen glad zijn. Of stel je voor dat ze met een vriendje wil meerijden. Dan sta ik in het holst van de nacht op en ga haar zelf halen.

Solliciteren

"Wanneer ga jij eens de kost verdienen?", vraagt mijn man. "Dat schrijven van jou brengt ons niet veel op."
Ach, ik weet dat hij mij plaagt, hij zegt dat al jaren, maar deze keer blijven zijn woorden wat langer hangen. Ik geef het toe: de financiële situatie van een schrijver is niet rooskleurig. En dat is dan nog zachtjes uitgedrukt. Erbarmelijk is een beter woord. Auteursrechten worden één keer per jaar uitbetaald en bedragen 10% van de netto verkoopprijs van de verkochte boeken. Met andere woorden: als u een boek van 15 euro koopt, krijgt de auteur 1,5 euro. Van dat bedrag gaan nog eens belastingen af. U begrijpt dat een schrijver heel wat boeken moet verkopen om zijn kost te verdienen. En Vlaanderen is klein.