In de wei

Voorbeschouwing met buikgriep

U vraagt zich na een week stilte misschien af: is deze festivalblog op sterven na dood? Wel, het antwoord is neen, maar begin deze week was ikzelf meer dood dan levend. De eerste epidemie van buikgriep was in het land en jawel, ondergetekende lag enkele dagen ziek te bed. StuDay viel dus in het water en de tickets voor het optreden van Milk Inc. vanavond heb ik aan een vriend meegegeven. De overzichtsweek, waarin we de ganse festivalzomer zouden evalueren, wordt bij deze ook een weekje uitgesteld. Ziektekiemen gaan me er echter niet van weerhouden u mee te delen wat er dit weekend allemaal te beleven valt in ons Belgenlandje.

Supersized II

Ik zei het al: Milk Inc. speelt vanavond, morgen én overmorgen het Sportpaleis plat. Ik was vorig jaar bij de eerste “Supersized” en was danig onder de indruk. Ik heb die avond zelf nog de liveCD gekocht met daarop een registratie van het concert dat ik net gezien had. Als ik die nadien opzette en mijn ogen sloot, was ik meteen weer in een kolkend Sportpaleis waar iedereen op het middenplein, in de tribunes en op het balkon danste, zong en sprong. Zondag is nog niet uitverkocht, ik kan u niet anders dan aanraden om Linda, Regi en live-band (met o.a. de fenomenale drummer Michael Shack) een bezoekje te brengen.

Mekitburn in Vilvoorde

Vanavond begint ook Mekitburn in domein de Drie Fonteinen in Vilvoorde. Mekitburn is een tweedaags festival waar vele vormen van expressie en muziek samen smelten. Het festival wil naar eigen zeggen de Belgische muziek van morgen promoten. Het gaat hem om uitgaansmuziek met een multicultureel tintje. Er zijn drie podia: twee indoor en één outdoor. Je betaalt slechts 8 euro om binnen te mogen, een combiticket kost 15 euro. De opbrengst gaat naar een Afrikaans goed doel.

Dijkrock in Sint-Lenaarts

In het sympathieke Sint-Lenaarts, waar 's zomers wel al eens gefierlejept wordt, organiseert Jeugdhuis Den Dijk dan weer Dijkrock. In de Willem Tell Bluesclub zullen twee podia opgetrokken worden en op de affiche voor elk wat wils. Blues met The Baboons, hiphop met Spitfire, maar ook rock met Rawones, een tributeband aan de legendarische Ramones. Headliner is The Kids met het immer dampende hoofd van Ludo Mariman. Ook “De Halve Perziken Op Zware Siroop” zullen er hun beste beentje voorzetten op de Barstage. Uit de Kempen komt men nooit van een kale reis terug en tien euro inkom, daarvoor kan een mens niet sukkelen.

Volgend weekend bezoeken Sarah en ik “ons” laatste zomerfestival en daarna valt het doek over “In de wei”. Ons afscheid zal niet onopgemerkt voorbijgaan: vanaf maandag publiceren wij wat voor ons het leukste festival was, wie het meeste indruk nagelaten heeft enzoverder, dit alles met een berg foto’s die nog in de kast liggen. Tot dan!

Faithless

Gisteren wilden we voor één keer wel eens op beton staan in plaats van op gras en dus trokken wij richting het Sportpaleis voor Faithless. Het concert was uitverkocht, maar wij waren er snel bij. 45 euro voor één act, het was even slikken, maar de afgelopen weken gingen wij graag een uurtje langer werken om dit te kunnen bekostigen. Faithless was voor mij persoonlijk hét hoogtepunt van Werchter 2001 en Sarah heeft het nog vaak over de doortocht op Pukkelpop, drie jaar geleden. Het werd ook nu weer een avond die elke cent waard bleek.

Verwarrend voorprogramma

Hoewel enkele trams richting Sportpaleis om half acht al zo vol zaten dat wij er zelfs niet meer bijkonden, was het in de zaal zelf opvallend rustig. Enkele dagen geleden kregen wij van Tele Ticket Service het tijdschema waaruit bleek dat Faithless zou beginnen om half tien. Dankzij dat bericht stonden wij in geen tijd op de derde rij, centraal voor de micro.

In het voorprogramma Kraak en Smaak, een Nederlandse groep die pas op het einde van hun set ook iets in het Nederlands zei. English is waaaaay cooler! De band bracht dansbare muziek à la Moloko, maar kreeg het veeleisende publiek niet aan het klappen. Moet gezegd: ze zochten ook nog een beetje naar hun sound. Als je in eenzelfde set beats, rocksongs, wereldmuziek en ballads brengt, zorg je altijd voor verwarring. De leadzangeres mocht er wel wezen :-).

De boel ontploft

We schrijven half tien: een tot op de nok vol Sportpaleis stond te popelen voor Faithless. De Britse band liet niet lang op zich wachten en begon met een lang instrumentaal nummer, iets wat we ze de rest van de avond nog vaak zou doen. De boel ontplofte bij het verschijnen van Maxi Jazz, naast Sister Bliss en Rollo toch hét gezicht van Faithless. Hij boog zijn hoofd nederig voor de menigte en kreeg vlak daarop heel de zaal op zijn hand toen bleek dat het derde nummer “Insomnia” al was. Slim gezien natuurlijk, want anders zat iedereen er toch maar op te wachten. Het volk op de zittribunes sprong recht en op het middenplein daverde de grond onder mijn voeten. Faithless stond op de rand van een split toen “Insomnia” een wereldhit werd. Of hoe een dubbeltje rollen kan…

Heet, heter, heetst

Faithless bracht de ganse avond doorlopend nummers uit het laatste album “To all new arrivals”, maar gooide er ten gepaste tijde de hits (“Mass destruction”, “God is a DJ”, “I want more”) tussen. De set vertoonde bijna een vast stramien: de band speelde eerst een instrumentaal stuk zonder Maxi Jazz, daarop een nieuw nummer dat ingeleid werd door de backing vocals en daarna een hit. Het werd daardoor eigenlijk een optreden met pieken en dalen, maar goed ook, want het Sportpaleis is sowieso al een sauna. Ik geef het u op een briefje: springen, zingen en klappen tegelijkertijd is topsport. Ook Maxi Jazz zelve gooide zijn hemd al snel aan de kant en naar het einde toe moest ook zijn onderhemdje eraan geloven. Onbegrijpelijk dat op de voorste rijen een halvegare het uithield in zijn Star Wars-pak.

Onvergetelijk slot

Het slot was er dan ook één om in te kaderen. Na een lichtshow om U tegen te zeggen bracht een achtergrondzangeres met een engelenstem een onvergetelijk “Salva mea”. De bisnummers werden afgesloten met “We come one”. Er was geen levende ziel die niet “One” meebrulde toen Maxi Jazz erom vroeg. Hij stuurde ons zichtbaar gelukkig de nacht in met de woorden: “Take care of the ones you love”. Een tip: koop hen voor Kerstmis de verzamelaar “Forever Faithless” als ze die nog niet hebben – een must voor elke muziekliefhebber.

Rondtocht in Puurs

De gemeente Puurs stond dit weekend helemaal op zijn kop. PukemaRock is het gevolg van een KSA-fuif die werd georganiseerd naar aanleiding van de kermis en de markt in het dorp. Wij trokken er zaterdag dus ook op uit richting centrum en amuseerden ons kostelijk.

Nog voor we vertrokken, kenden we pech: we hadden onze trein gemist. Niet erg, we verkenden het nieuwe Antwerpen-centraal en zagen dat alle voorbereidingen al getroffen waren voor de Nacht van het Openbaar Vervoer. Het was er ongetwijfeld gezellig zaterdagavond vlak onder de sporen, maar wij zagen Axl Peleman en Tom Helsen deze zomer al twee keer en Milow trad ook op in Puurs. We genoten nog wel even van een kwartet dat de sfeer er alvast inbracht.

Worsten kappen en spek met eieren

Eenmaal in Puurs-station belandden we in het midden van de drukte van de markt. Aan het station moesten parkeerplaatsen plaats ruimen voor een reuzespringkasteel waarop de kleintjes zich uitleefden. Op weg naar het festival passeerden we talloze kraampjes waar allerlei foldertjes uitgedeeld werden en ook spulletjes verkocht werden. Vlak voor de ingang van het festivalterrein vielen er mooie prijzen te winnen met “worsten kappen”. Iemand liet een droge worst door een regenbuis naar beneden vallen en daar probeerden degenen die het aandurfden de worst in tweeën te kappen. Dit bleek aartsmoeilijk te zijn. Niet alleen kregen voorbijgangers naar het einde van de avond voor 1 euro een beurt meer, Pieter lukte er in vier keer geen enkele keer in ook maar in de buurt te komen van de worst.

De camping van Pukemarock was vroeger vlak aan het festivalterrein, maar barstte uit zijn voegen. Ze is daarom verplaatst naar een veld op een vijftal minuutjes wandelen van het terrein. Om die tocht tot een goed einde te brengen, bakte de organisatie ’s ochtends spek met eieren voor de kampeerders (die dat ontbijt konden aanschaffen voor slechts 2,5 euro).

Hoewel zaterdag qua line-up om van te smullen was, was het zaterdagnamiddag best druk op de camping. Het weer was dan ook fantastisch en het was er heel gezellig. De camping lag er zeer proper bij in vergelijking tot andere festivalcampings die we deze zomer bezochten. Wel gevaarlijk: de gracht die de camping in twee stukken splitste. Mijn kop eraf als daar ’s nachts niemand heeft ingelegen.

Op naar de kermis

Toen we op de camping vertrokken, liepen we een jongen op het lijf die op de kermis een prachtige beer gewonnen had. Reden dus om daar ook even een kijkje te gaan nemen. Ondanks de slechte bewegwijzering stonden we er enkele minuten later al – Puurs is echt een zakdoek groot. We troffen er een kleine, maar daarom niet minder gezellige kermis met botsauto’s, een draaimolen of twee, een schietkraam, een lunapark, touwtjetrek, de eendjes en een frituur met ongetwijfeld fantastisch lekkere frietjes, want het leek wel alsof alle inwoners van Puurs ervoor in de rij gingen staan.

Op het festivalterrein zelf alleen maar lof voor de grotere feesttent, de vlotte bediening aan eet- en drankkraampjes en de centrale toren waar je met iedereen afspreken kon. De toiletten waren ook zaterdagavond nog vlot toegankelijk en genoot mee van de beats in “Studio Vedett”, waar alle dansliefhebbers hun gading vonden. Eén minpuntje misschien: de onvriendelijke security vlak voor het podium. Admiral Freebee maakte er tijdens zijn optreden al allusie op: die mensen kunnen gewoonweg niet lachen. Liever dan een playlist aan te reiken, gaan ze aan de zijkant staan alsof het festival rond hen draait. Ze haalden crowdsurfers ook met harde hand uit het publiek, terwijl het super is dat dat nog kan op zo’n klein festival. Misschien deze taak volgend jaar weer uitbesteden aan enkele enthousiaste KSA-vrijwilligers die dit festival tot één groot feest maakten. Ik kom volgend jaar alleszins zeker weer!

Foto van de week

Jeremy Cunningham in volle actie. De bassist van The Levellers is - zoals ze dat zo mooi verwoorden in de Kempen - "een zotte doojs", maar bewees samen met zijn groepsgenoten dat The Levellers allesbehalve passé zijn. Bewijs daarvan: ik ben al drie dagen "(There's only) One way (of life)" aan het neuriën!

Puur(s) genieten

Ook in september zijn er nog enkele geweldige festivals. Dit weekend moest u in Puurs zijn voor een stevige portie “rock ’n lol”. De negentiende editie van PukemaRock trok vrijdag op gang met als hoofdact Natalia. Zij nam revanche nadat ze vorig jaar moest afzeggen wegens stemproblemen. Wij gingen op zaterdag met de trein richting Puurs en stonden enkele minuten later al (te voet!) al op een groene weide onder een stralende hemel. Dank u, nazomer (spijtig dat wij in een tent moesten kruipen).

Glimlachen en dromen

Mijn excuses aan het beloftevolle Landfill, maar we hadden onze trein gemist en vanuit Antwerpen rijdt er in het weekend slechts één per uur. We waren gelukkig nog wel op tijd voor Nailpin die – zoals we van hen gewend zijn – een uiterst energieke set speelden. Telkens we Sean en de zijnen een mix van nummers uit “12 to go” en “White lies and butterflies” horen spelen, verschijnt er een glimlach op ons gezicht. Het was wederom een prima set met de hitjes die iedereen kan meezingen netjes verspreid. Het strakke gitaarwerk, een uitzinnige fanbase én moshpits maakten dat het festival wat ons betreft niet beter kon beginnen. Ziehier een filmpje als bewijs!

Na Nailpin tijd om even uit te blazen met Jonathan Vandenbroeck, aka. Milow. Hij bracht met zijn ogen dicht liedjes waarin hij droomt van een betere wereld. De voorste rijen in Puurs klapten al vanaf het eerste nummer mee tijdens een instrumentaal stukje – wat een publiek! Een prachtige Engelstalige versie van “Mia” (dat liedje doet echt overal de ronde, ook Axl Peleman brengt er zijn versie van) en meteen daarop “You don’t know” bracht iedereen in de tent naar hogere sferen. Puntje van kritiek zonder afbreuk te willen doen aan Milow’s muziek: ritmewisselingen zijn schaars waardoor je soms niet merkt wanneer het ene liedje gedaan is en een volgend begint. Daar maalde (gelukkig) niemand om.

Zeven jaar na "I would stay"

Tien voor zes intussen, tijd voor Krezip. Bijna elke keer dat die Nederlandse band in België passeerde, was ik erbij. “I would stay” (dat al dateert van 2000) heeft me betoverd, het album “Nothing less” heb ik grijsgedraaid en ook al hun andere albums liggen in mijn platenkast. Ik ben dus niet objectief als ik stel dat Jacqueline (met foute legging) de tent volledig op haar hand had, dat Krezip beter klinkt dan ooit tevoren en ze met hun laatste album “Plug it in” veel meer airplay verdienen dan dat ze vandaag de dag krijgen. Ik kan er wel een filmpje tegenaan smijten dat al die zaken bewijst – luister vooral goed vanaf 1:11.

Al moshpit wat de klok slaat

Arid is weer bij elkaar en de fans smaakten dat, maar het leek wel alsof iedereen gekomen was voor The Levellers. We hadden het u vrijdag al aangeraden en jawel hoor, het was hét optreden van het weekend. De muziek stond wel héél erg luid, maar de combinatie van gitaren en viool doet het hem na 20 jaar nog steeds. Folkrock heet dat dan, maar daar kan dus even goed op gemoshpit worden dan op pakweg Metallica. Zelfs op “What a beautiful day” (vrij vroeg in de set) deden ellebogen op de voorste rijen overuren. Ook “Elation” en “Carry me” passeerden de revue. Had de tent een dak gehad, het was er tijdens “One way” en “Liberty song” ongetwijfeld afgevlogen. Prachtig om zien hoe een man bij het horen van de intro van “Liberty song” zijn vriendin een afscheidskus gaf en naar voren stormde. Hij kwam heelhuids terug, net als ik iets later op de avond.

Ikzelf dook pas in de moshpit bij Admiral Freebee. De band rond Tom Van Laere maakte twee wereldalbums en nam begin vorig jaar gas terug met “Wild dreams of new beginnings”, waarmee ze theaterzalen afschuimden. Waarschijnlijk daardoor begon Admiral Freebee nu ook heel rustig, maar vanaf “Lucky one” was naar eigen zeggen ‘het optreden begonnen’. Technisch liep er wel vanalles mis, bijvoorbeeld tijdens “Get out of town”, en dat ergerde Van Laere zichtbaar. Persoonlijk vond ik enkele nieuwe arrangementen ook niet echt geslaagd (waar “Ever present” in het slot ontplofte, wordt nu getokkeld), maar toen “The worst is yet to come” en  “Oh darkness” door de boxen knalden, was ik zoals vanouds hélemaal weg. “Einstein brain” volgde, “Murder of the sun” was een geslaagd bisnummer. Wat vroeger het tussenstuk van “Lucky one” was – het tientallen keren brullen van “Come on, come on, come on little bitch!” –, werd nu opgespaard tot het absolute slot. Van Laere dwong iedereen om nog één keer alles uit de kast te halen, “want wat hierna komt zijn deejays, dat zijn geen echte groepen!” Hij gaf nog mee: “The same thing that makes me lonely, is the same thing that sets me free.” Kan tellen als slotzin.

Shameboy en Discobar Galaxie deden het jonge volkje dansen tot in de vroege uurtjes, maar wij trokken naar huis opdat we op ZuiderZinnen niet met een houten kop zouden rondlopen. Een uitgebreid verslag daarvan gaan we niet schrijven, want je kan het festival van het woord bezwaarlijk een muziekfestival noemen. Al wil ik toch kwijt dat Raymond van het Groenewoud fantastisch als altijd was, de comedy stage mijn lachspieren overuren bezorgde en een Leffe nergens zo lekker smaakt als voor de trappen van het Museum van Schone Kunsten. Wat een heerlijk weekend…

Terug naar de wei

De batterijen zijn weer opgeladen en het aanbod mag er wezen. Dit weekend trekken we er weer op uit, en wel richting Puurs en Antwerpen-Zuid!

Puurse Kermis Markt-Rock

Vanavond gaat in Puurs de negentiende editie van PukemaRock van start. Pukema staat voor Puurse Kermis Markt. Naar dit festival kijk ik al een hele zomer uit, zelfs vooraleer ik wist welke groepen er zouden optreden. De KSA-feestjes van vroeger zijn de laatste jaren namelijk uitgegroeid tot één van Vlaanderens beste festivals en daar is een reden voor. Dit Puurse feelgoodfestival heeft alles in huis voor een geslaagd festivalweekend: twee grote feesttenten, een fijne camping en heel wat alcohol – meer moet dat niet zijn.

Het Bornemse Jetslet opent op vrijdag om 19u, gevolgd door Yevgueni, Natalia, The Scene en The Magical Flying Thunderbirds. DJ Dirk Stoops doet de tent dansen tot een uur of vier. Op zaterdag steekt Landfill al om 14u van wal met nadien VJ Sean’s Nailpin, Krezip (met de mooie Jacqueline), Milow, Arid (terug bij elkaar!), The Levellers (foto), Admiral Freebee (ever present), Shameboy en Discobar Galaxie. Wie dol is op het betere draaitafelwerk kan in Studio Vedett terecht voor de beste DJ's van het moment, waaronder Sven Van Hees en DJ 4T4. Onze raad: ga zaterdag zeker naar de enige internationale act van het festival kijken. De naam “The Levellers” zegt je misschien niet veel, maar wedden we dat je meezingt met “One way”, “Beautiful day” en “Liberty song”?

Tickets kosten wel relatief veel: dertig euro per dag, voor een weekendpas betaal je vijfenveertig euro. Kamperen kan voor vijf euro, ongeacht hoeveel nachten je blijft. Wij gaan pas morgen, want de acts die vanavond optreden, zagen we deze zomer al bijna allemaal (meer daarover in het archief hier links :-)).

Dansen in het station

Na het grote succes van de vorige editie vindt ook dit jaar de Nacht van het Openbaar Vervoer plaats in vier Belgische stations.
In de nacht van zaterdag op zondag kunnen feestvierders terecht in de stations van Brussel-Centraal, Bergen en Gent-Sint-Pieters, die voor deze gelegenheid omgetoverd worden tot een heuse discotheek waar bekende dj’s het beste van zichzelf zullen geven tot in de vroege uurtjes. In Brussel kan je tot vijf uur ’s ochtends dansen op beats van Ed & Kim, Sven Van Hees (vrijdag nog in Puurs) en Buscemi.

Liefhebbers van rustigere muziek kunnen tussen 17u en 22u dan weer terecht in Antwerpen-Centraal voor optredens van Axl Peleman, Tom Helsen en Milow. Ook op de andere locaties zijn de optredens zeer de moeite waard. Feestvierders moesten hun plekje reserveren, maar voor de concerten in Antwerpen-Centraal is er vrije (en gratis!) toegang. Wie zaterdagavond nog niet weet wat doen, kan dus met de trein afzakken naar Antwerpen-Centraal om er te genieten van leuke muziek.

Zinnenprikkelend Zuid

Iets heel anders dan: zondag vindt de achtste editie van ZuiderZinnen plaats, het festival van het woord. Liefhebbers van literatuur kunnen ook dit jaar weer terecht op verscheidene locaties op het Antwerpse Zuid om te genieten van muziek, poëzie, proza, stand-upcomedy, de boekenmarkt op de Lambermontplaats, lekker eten en drinken of gewoon: van het zonnetje. Het thema dit jaar is “literatuur van de stad”, wat aansluit bij het Willem Elsschotjaar.

Ook voor deze editie pakt de organisatie uit met grote namen. Johan Verminnen, Herman Brusselmans, Rick de Leeuw en Jan Hautekiet, Chris Lomme, Raymond van het Groenewoud, Jef Geeraerts, Antje De Boeck, Bart Moeyaert, Nigel Williams en vele anderen zijn zondag te bewonderen op het Zuid. Voor tieners is er een aangepast programma. Zij kunnen terecht in de Steinerschool in de Volksstraat voor ondermeer werk van Ann Ceurvels en Andrea Croonenberghs, Marc De Bel, Marc Tijsmans en Poppenkast Jules. Je betaalt slecht vijf euro voor een bandje waarmee je overal binnen mag. De optredens voor het Museum voor Schone Kunsten zijn gewoon gratis.

Hopelijk zien we jullie ergens ten velde! Tot maandag!

Weekend zonder festivals

Er was keuze genoeg, maar Sarah en ik besloten eens thuis te blijven afgelopen weekend. Ik kan u zeggen: zo’n weekend zonder festivals is niet alles. Ik heb de ganse tijd headbangend rondgelopen, Sarah is beginnen crowdsurfen op de Meir en we geven allebei spontaan 2 euro als we een cola of een pintje bestellen op café. Gelukkig is er overmorgen al Pukemarock in Puurs, waarover meer in de voorbeschouwing vrijdag. Stay tuned!

Festivalzomer lang niet voorbij

U denkt toch niet dat het erop zit? Dat met het begin van het nieuwe schooljaar deze festivalblog zou opgedoekt worden omdat het gras weer moet kunnen groeien en alle bands theaterzalen induiken? Niets is minder waar. Het festivalseizoen eindigt pas begin oktober met Rock Ternat. Tot dan blijven wij feesten en deze maand bieden we u, naast nog heel wat verslagjes, een overzicht van wat de afgelopen maanden in het oog sprong. Als u echt blijft volharden in de boosheid en meent dat het festivalseizoen afgelopen is, dan hier een voorbeschouwing van wat er dit weekend op het menu staat.

Aan de molen in het park

Het tweedaagse Moulin Rouge-festival in Tessenderlo begint vanavond al. Aan de molen op de berg bieden vijf podia voor elk wat wils. De organisatoren kiezen er bewust voor om zoveel mogelijk lokaal talent te programmeren, zowel op de podia als in de DJ-labs. De kleppers komen op zaterdag. Wat dacht u van Red Zebra, Funeral Dress en Minztkov voor slechts 10 euro? Kampeerders kunnen de tweede festivaldag bovendien stevig aanvangen, want er wordt spek met eieren geserveerd.

Het Openluchttheater in park Rivierenhof te Deurne presenteert vanavond Milow en Absynthe Minded in het kader van de Bevrijdingsfeesten. Vijf euro inkom slechts, gevolg: nu al bijna uitverkocht. Met het ticket kan je bovendien terecht in nachtclub Petrol (na 1u) voor een after party en niet zomaar één, nee, er zijn optredens van de Kapellmeisters Shallplattenparade, Balthazar en top of the bill: Vive La Fête. Ik ken er die voor heel wat minder regenweer trotseren!

Wereldmuziek en het goede doel

Voor zij die houden van wereldmuziek is er in een grote tent op de chiroweide van Sint-Martens-Bodegem de vierde editie van Skank Your Soul. “In Sint-Martens-watte?” hoor ik u zeggen, dus bij deze nogmaals: Sint-Martens-Bodegem, een deelgemeente van Dilbeek. Jeugdhuis Vuilbak en Chiro Bodegem nodigen u daar vanaf 18u uit voor een gratis festival waar ook goochel-, jongleer-, en acrobatieacts te bewonderen zullen zijn. Om af te sluiten is er een heuse vuurshow en daarna gaat het feestje gewoon door in het jeugdhuis (tot de zon opkomt!).

Het Openluchttheater (ook morgen nog steeds in Deurne) zet zaterdag zijn deuren open voor het goede doel. De vzw Art for Africa zamelt er geld in voor de opbouw en werking van een weeshuis in Kenia. Op de affiche Sandrine, Coco Jr., Stan Van Samang, Roel Vanderstukken, Reborn en producer-gitarist Eric Melaerts. Twintig euro is zeker niet veel in vergelijking tot andere zomerfestivals en -optredens, zeker gezien het geld voor één keer eens nuttig wordt besteed.

Dansen als een krak

Ten slotte nog vermelden dat in het landelijke Avelgem (bij Kortrijk) “Krakrock” wordt georganiseerd. Hoewel de naam gitaren en drums doet vermoeden, kan u zich maar best aan deejays en draaitafels verwachten. Krakrock schotelt een dansfestijn voor onder de noemer "The’licious deluxe". Jeugdhuis Krak strikte topdeejays als Benny Page, Mash, Noisia, DJ Godfather en Hermanos Inglesos. Aan de kassa betaal je 13 euro. Op de website kan je al eens luisteren of de muziek die er morgen door de boxen schalt, je bevalt!

Zondag rusten wij uit, zoals het hoort. Het festival dat wij die dag eren is er één in New York met ronde, gele projectielen die van kant naar kant knallen. Hopelijk wint Justine Henin tijdens de nacht van zaterdag op zondag haar zevende Grand Slam. Hoe dan ook, veel plezier dit weekend!

De plus en min van Crammerock

Crammerock in Stekene was al aan zijn zestiende editie toe en dat festival is in de buurt duidelijk de place to be. De wegwijzers waren toen wij vrijdagavond aankwamen wel al verzet door enkele grappenmakers, maar aan de pomp bij het marktplein van Stekene was er veel volk bijeengetroept. Daar brandde dus de lamp! De ingang was door de drukte en de regen wel herschapen tot een modderpoel die nogal stonk. De organisatie had misschien op het laatste moment nog houten paletten kunnen plaatsen om de mensenmassa vlot te laten passeren. Then again, wie verwachtte nu ook dat regen vrijwel elke zomerdag van 2007 neerdaalde…

Losse bandjes

Doorheen de modder dan maar om vervolgens je toegangsticket om te ruilen voor een bandje. Deze plastieken bandjes mocht je zelf dichtplakken. Wie slechte bedoelingen had, kon zijn of haar polsbandje losjes om doen en eenmaal binnen het uitschuiven en doorgeven. Ik denk dat er zo toch wel wat mensen gratis zijn binnen geraakt. Ander volk dat gratis binnen mocht waren -12 jarigen, begeleid door een volwassene. Jammer genoeg had het festival geen randanimatie voor kinderen voorzien en konden de kleintjes dan ook maar weinig komen doen op Crammerock, behalve hun trommelvliezen laten springen. De muziek in de tent stond luider dan eender waar deze zomer.

Er waren helaas ook geen programmaboekjes. Een beetje jammer, want ik had het programma niet vanbuiten geleerd en wist dan soms ook niet wie er na wie kwam. Het uurschema werd soms wel even geprojecteerd op het grote scherm, maar om dat te zien moest je op dat moment wel net in de tent aanwezig zijn (en goede ogen hebben).

Bekertjes voor drankbonnen

Natuurlijk waren er meer positieve dan negatieve punten aan het festival. Zo volgde Crammerock het ecologische bewustzijn en werd ook hier een beker-inruilactie georganiseerd. Vijfentwintig bekertjes waren goed voor één drankbon. Pieter en ik hebben geholpen om het festivalterrein proper te houden en de afvalberg te beperken. We vonden het wel gek dat Cola in flesjes werd geschonken (en Fanta en Burn in blikjes). Die telden niet voor de inzamelactie. Zo kan je dus nooit de ganse weide proper houden.

Dat het festivaleten in Stekene duur was weten jullie al, maar dat je naast te dure cheeseburgers ook ontzettend lekkere wok kon eten nog niet. Voor drie euro kreeg je zeven miniloempia’s en heerlijke noedels. Ook de bediening was er meer dan vriendelijk! Wel spijtig dat er weinig vuilbakken aan de kraampjes zelf stonden, want heel wat bakjes werden zonder pardon op de grond gesmeten.

Ietsje verderop stond een koffiewagen waar je warme dranken kon verkrijgen. Met zomers zoals die in België is dat best handig, want het was maar frisjes zaterdagnacht, en dan kan een Italian Coffee met slagroom deugd doen! Koffiewagens kwamen dit jaar als paddenstoelen uit de grond op festivalweides en mij zal je zeker niet horen klagen om deze nieuwe trend!

Goedkoop

Tijdens de twee festivaldagen merkte ik op dat er veel vrijgezellenfeestjes aan de gang waren wat zorgde voor nog meer sfeer op de weide. Soms wat schraal, maar vaak bijzonder leuk om zien.

Het positiefste punt van het festival is misschien wel de prijs. Een combiticket kostte 26 euro en dit maakt van Crammerock een echt goedkoop festival. Pieter besprak niet alle bands, maar deed dit vooral omdat we heel wat groepen al aan het werk zagen. Er hing toen een veel duurder prijskaartje aan vast. In de dance tent konden we trouwens terecht voor heel wat beats en er was een fijne cocktailbar waar we meermaals onze gading vonden.

Van al dat drinken moet je natuurlijk naar toilet en helaas is dat als meisje op een festival niet altijd vanzelfsprekend. Zaterdagavond was het echt lang aanschuiven, gelukkig maakte een vrijwilliger het wachten aangenamer door in plaats van WC-rol keukenpapier aan te bieden aan ons. Eén meisje gaf hem wel lik op stuk toen hij een nat doekje terugkreeg. Ze had er haar handen mee gewassen :-).

Het was in ieder geval weer een zeer geslaagd weekend. Als men aan de minpuntjes werkt, kan Crammerock misschien wel één van mijn favoriete festivals worden. Ik duim alvast voor de volgende editie!

Foto van de week

Weet u nog hoe het was om te betalen in Belgische franken? Ik ben niet bejaard, maar hoor x aantal mensen nog steeds klagen over prijzen die uit de pan rijzen “sinds de komst van de euro”. Wel, op Crammerock waren er cheeseburgers waarvoor je vier eetbonnetjes moest neerleggen. Eén bonnetje kostte, rarara, één euro. 160 frank voor een pistolet, een diepvrieshamburger en een plakje Ziz. Basiskost? Nog geen halve euro. Ik vond zestig à zeventig frank voor zo’n kleinood indertijd al veel, maar blijkbaar was dat dus “de goeie ouwe tijd”. Dat de Fixkes daar maar eens een liedje over maken…