In de wei

Het doek valt

De discussie over wanneer de festivalzomer begint en eindigt gaan we hier niet voeren. Wij doorkruisten sinds het laatste weekend van juni het hele land en zagen deze zaterdag Rock Ternat met zijn elfduizend bezoekers als eindpunt. Van elk festival kreeg u een uitgebreid verslag met foto’s, zowel van de optredens als van de randactiviteiten. We schreven voorbeschouwing na voorbeschouwing, gaven tickets weg en lazen met blijdschap (en heel soms met gefronste wenkbrauwen) jullie reacties. De cijfers? 25 festivals, 71 blogposts en bijna 150 reacties.

Dankwoordje

Het vervolg van dit stuk is gericht aan al diegenen die het mogelijk maakten dat wij van festival naar festival móchten rennen. Eerst en vooral nen dikke merci (en ne Leo) voor dhr. Jan Martynowski van de weblog Spelerei. Niet alleen is hij een begenadigd voetballer, ook wist hij vorig jaar op te merken dat ene Pieter Rombouts in het programma “King of festivals” nogal hard werd aangepakt door the Bloodhound Gang. De rest is geschiedenis.

Niet dat we hier een topvijf van willen maken, maar op een eervolle tweede plek vermelden we Bram Souffreau van de webredactie, die ons met raad en daad bijstond. Bijzonder veel respect voor de manier waarop hij ons op eender welk uur van de dag tewoord stond met een overschot aan geduld.

De talrijke festivalorganisatoren en vrijwilligers ter plaatse verdienen een grote pluim, want zonder hen niets om naartoe te reizen en verslag over uit te brengen. Ook aan de groepen die ons telkenmale in vervoering brachten: nen dikke merci. U kon op onze blog menig foto bewonderen dankzij Sanne Kennes, de zus van Sarah. Haar fototoestel mochten we dikwijls lenen en ook de filmpjes, die nog steeds beschikbaar zijn op YouTube, zijn daarmee gemaakt. Verder zijn we het openbaar vervoer eeuwig dankbaar, want zonder trein, tram en bus waren we zo goed als nergens geraakt. Voor menig terugreis in het holst van de nacht danken we ouders en vrienden die verre omwegen maakten.

U, u en u

Rest ons nog al onze lezers te bedanken. We kregen bergen reacties, waarvan de meeste toch vrij positief ;). Deze blog was er voor jong en oud, bedankt voor jullie feedback allemaal. Of om Frank Vanderlinden te citeren: dank u allemaal, u, u, u, u, u, u, u, u, u, u, u, u en u… Als kers op de taart krijgen jullie van ons een fotocollage met daarin – wat ons betreft – de mooiste foto’s van de festivalzomer. Scrollen maar, en wie weet tot volgend jaar!

Foto's van de zomer

Last but not least: Rock Ternat

In Vlaams-Brabant slechts één place to be dit weekend, met name de prachtige tienpuntige tent van Rock Ternat. Twee dagen lang stond er in Ternat - een gemeente die de meesten onder u kennen van de fileberichten – volk op het podium waarvoor wij onze hoed afnemen. Op vrijdag brachten Front 242 en Vitalic de tent op temperatuur, zaterdag waren De Mens en The Bloodhound Gang dé hoogtepunten van de vijftiende editie van Rock Ternat. 6 oktober 2007 werd op de valreep één van de meest energieke, hete en stevigste festivaldagen van de afgelopen zomer.

Pop 'n roll en lekker weer

Het begon zaterdag allemaal bij Lapaz, een groepje uit de buurt waarvoor best wel wat volk opdaagde. Gitaren, keyboards en drums ervoor dat de tweede dag van Rock Ternat goed startte. Getooid in een sjiek kostuum wist frontman Mathieu catchy “pop ’n roll” de tent in te zenden, nog het best te vergelijken met the Beach Boys. Ik betrapte mezelf op automatisch meewiegen vanaf opener “Watch me now”. Een kleine driekwartier volstond om ons te overtuigen van hun kunnen. Nog een dienstmededeling: het nummer “Marie-Louise” dat ze brachten, was geen cover van ene B. Kaëll.

Tijdens Dear Leader konden we het niet laten van de zon te gaan genieten. Sarah en ik waren toe aan zonne-energie, want weinig zaterdagen waren dit jaar zoals eergisteren het geval was. Wat we vanop afstand hoorden van de ex-frontman van The Sheila Divine kon ons wel bekoren. Bij deze beloof ik dan ook plechtig een volgende keer trouw naar de ganse set te gaan luisteren.

De Mens en het geweldige publiek

The Van Jets brachten hun trouwe fans een uur lang in vervoering met een set die stond als een huis. Een ideale opwarmer voor De Mens, dat net als Rock Ternat zijn vijftiende verjaardag vierde. Frank, Dirk en Michel openden met “Luide muziek in kleine auto’s”, het begin van een drieluik van nummers vanop het pas verschenen album “Onder de duinen”. Daarop volgde een best of van hits (“Lachen en mooi zijn”, “Kamer in Amsterdam”, “En in Gent”, “Maandag”, “Ergens onderweg” en uiteraaaard “Irene”) – om duimen en vingers van af te likken. Ons viel op dat De Mens steviger klonk dan ooit tevoren. De paar nieuwe arrangementen (van o.a. “Mislukt” en “Zonder verlangen”) zijn meer dan geslaagd en ook al waren de bindteksten van Frank ietwat onverstaanbaar, we weten allemaal dat hij “u bent een geweldig publiek” zei.

Arid kreeg de dankbare taak om een tent in vervoering te brengen die tot lang ná De Mens het refrein van “Irene” was blijven voortzingen. Steverlinck en zijn kompanen wisten de massa op hun hand te krijgen met de hits van weleer (“You are”, “Believer”, “Too late tonight”), maar ook nieuw werk zoals de laatste nieuwe single “Words” werd gesmaakt.
Buiten leek het intussen te vriezen en dus kropen we naar de geborgenheid van de voorste rijen voor Admiral Freebee. We zagen een andere Tom Van Laere dan op Pukemarock. Ook hier begon het concert pas vanaf “Lucky one” en liep er wel wat mis, maar de band klonk live beter en sneller dan ik ze ooit zag spelen. “Get out of town” klonk heerlijk verbeten, “Oh darkness” is een wéreldschijf en songtitel “The worst is yet to come” was gewoon gelogen. Geen “Rags ’n run” deze keer, wel “Bad year for rock ’n roll” (waarmee we de rest van de avond mee in ons hoofd zaten).

Freakshow The Bloodhound Gang

Headliner op Rock Ternat: de enige echte Bloodhound Gang. De band scoorde midden jaren negentig zijn voornaamste hits en maakte in tussentijd van provoceren een hobby. De projecties op het groot scherm logen er niet om: we zagen er een kerel die minutenlang op zijn geslachtsdelen kniestoten te verwerken kreeg, twee afschuwelijk dikke mensen die naakt shaketen met hun kont, maar daarnaast ook foto’s van Eddy Wally, Margriet Hermans en Elio Di Rupo. Er weerklinken meer lachsalvo’s dan tijdens een doorsnee uur bij Geert Hoste, mede dankzij de hilarische bindteksten. Zo wist frontman Jimmy Pop maar al te goed dat we zaterdag 144 (!) dagen zonder regering zaten en dus passeerden op het groot scherm ook projecties als “Mensen uit Wallonië eten ratten”. Jimmy uitte zich ook als Anderlechtsupporter; hij was getooid in gepersonaliseerd shirt met rugnummer 69.

The Bloodhound Gang zou niets zijn zonder bassist Evil Jared Hasselhoff. Jared begon het optreden nochtans heel lief: hij deelde shotjes Jägermeister uit, maar daarop spuwde hij het publiek vol bier en maakte hij van het optreden een ware freakshow. Het hoogtepunt was toen hij met zijn lul (excusez-moi le mot) een zware kist voort trok. Daarop dronk hij een liter bier ad fundum op, waarna hij de helft uitkotste en dat goedje ook nog eens naar binnenspeelde. Wie toen geen kotsneigingen kreeg, heeft een stalen maag.

De set was bijzaak, maar toch vermelden dat The Bloodhound Gang een reeks hits heeft die niemand hen nog kan afpakken. “The ballad of Chasey Lain” klinkt nog altijd even lekker, “F.U.C.K.” werd luidkeels meegezongen en na de nogal vreemde danspasjes van Jimmy Pop tijdens “Uhn tiss uhn tiss uhn tiss” gilde de hele tent “Jimmy Pop is homosexual”. Er klom daartijdens ook een kerel in een pilaar die zijn kont ontblootte – moet allemaal kunnen bij een optreden van deze Amerikanen. “Fire water burn” en “The bad touch” waren de orgelpunten van wat ons betreft het meest gedenkwaardige optreden van deze festivalzomer was, al had dat dan maar weinig met de muziek te maken.

Discobar Galaxie sloot Rock Ternat af met een wervelende set, een succesformule die het hem altijd doet. Wat ons betreft een waardige afsluiter van onze festivalzomer. Woensdag krijgt u nog een lading foto’s cadeau bij onze laatste post. Tot dan!

Het definitieve festivalrapport

Beste festival: Maanrock. Fantastische groepen op verschillende podia brachten jong en oud op de been, gratis en voor niets. Op andere plaatsen vroegen ze 25 euro inkom voor eenzelfde affiche. Maanrock viel toevallig ook op één van de weinige zonovergoten weekends van het jaar en was daarom ook een schot in de roos. Toen de markt afgesloten werd, leken we wel sardientjes in een blik, maar dat namen we er met de glimlach bij.

Beste sfeer: De Lokerse Feesten. Op geen enkele andere plek is de sfeer zo genietbaar als in Lokeren. Muziekliefhebbers van allerlei pluimage trekken er tien dagen op uit om plezier te beleven en niets anders. De regen die overdag viel aan de Grote Kaai, verdween ’s avonds als sneeuw voor de zon. De twee dagen dat ik er geweest ben, waren in één woord zalig. Schitterende optredens en dito after-party. In Lokeren weten ze wat feesten is. Eervol tweede: Pukemarock waar echte muziekliefhebbers en een prima uitgebalanceerde affiche een gemoedelijke sfeer teweegbrachten!

Best bereikbare festival: Pukkelpop is met overschot het makkelijkst bereikbare festival. Ouders passeren er met de wagen aan de grote baan en droppen hun kroost vlak voor de inkom, het station van Kiewit is geen vijf minuten stappen en bussen rijden aan de lopende band over en weer.

Beste prijs-kwaliteitsverhouding: Crammerock (de gratis festivals even buiten beschouwing gelaten). Dagticket kostten in voorverkoop 12 en 18 euro, een combiticket kostte slechts 26 euro (camping incluis).  Daar tegenover stond een bijzonder mooie affiche met zowel binnenlandse als buitenlandse toppers die de tent in vuur en vlam zetten. Elders vroegen ze soms dubbel zo veel voor eenzelfde affiche. Er stond wel tegenover dat een cheeseburger 4 euro kostte en er buiten de optredens niets te beleven viel op de weide.

Strafste fans: Clouseau blijft het hem doen. Dit najaar beginnen ze aan de zoveelste recordreeks in het Sportpaleis na een ronduit verbluffende festivalzomertour. 10.000 tickets voor de Oude Markt in Leuven? In een mum van tijd weg. Begonnen de Beleuvenissen die avond om half negen, dan stond er al sinds 14u volk om hun plek op de eerste rij te garanderen. Suikerrock was 2 dagen lang bijzonder mat en sfeerloos, de derde dag stond de markt vol en waaide iedereen luid zingend mee met Koen en Kris. Hoe het publiek tekeerging tijdens The Prodigy (op de Lokerse Feesten) en The Levellers (op Pukemarock), is ook het vermelden waard, maar zoals Clouseau komt er hoogstwaarschijnlijk nooit nog een groep in Vlaanderen.

Meest ecologische festival: Pukkelpop kreeg niet voor niets de “Green n’ Clean-award”. Waar andere festivals hun neus ophaalden voor de huidige klimaathype, deed Pukkelpop extra inspanningen: het artiestendorp werd door windturbines en een zonneboiler aangedreven, de bekertjes waren composteerbaar, de frietjes werden geserveerd in recycleerbaar karton, enzovoort. Benieuwd of Werchter volgend jaar het voorbeeld van haar kleine broertje volgt.

Lekkerste festivaleten: Een topdrie! Het "spitbakje" (inhoud: gegrilde beenhesp, aardappeltjes, sla en een sausje) dat ze op de Lokerse Feesten verkochten was een volwaardige maaltijd voor geen geld. De bami goreng die ze serveerden in het Openluchttheater van het Rivierenhof te Deurne was ook om duimen en vingers af te likken. En ten slotte de heerlijke wok met vietnamese loempia’s op Crammerock... Om van te watertanden!

Degoutantste festivaleten: Op Pukkelpop kregen we op het terrein frieten geserveerd die al ijskoud waren en ronduit niet – te – vreten. Even buiten de weide in Kiewit waagden we ons aan spaghetti die, reeds gekookt, voor onze ogen even in warm water werd gegooid om hem terug op te warmen. Een ware laxeerdelicatesse.

Mooiste entreebandje: Eerst en vooral opmerken dat de stoffen bandjes met overschot de mooiste zijn. Ik wil niet kiezen, dus jullie zullen het met een topdrie moeten stellen: dat van Dour is mooi geel-zwart, dat van Pukemarock dun, trendy maar duidelijk en het paars van Rock Zottegem steekt mooi af ten opzichte van de andere. Al ben ik uiteraard het meest trots op het zwarte “I got married at a festival”-bandje, de trouwring die Pieter en ik van JimTV om onze arm kregen op Marktrock.

Beste randanimatie: Op Sfinks in Boechout is de festivalmarkt ook toegankelijk voor mensen die geen festivalticket hebben en dat is niet zonder reden. Je kan er urenlang snuisteren in de platen-, boeken- en kledingkraampjes. We praatten er ook met vertegenwoordigers van een massagecentrum en dronken Marokkaanse thee met bijhorende koekjes. Ook het vermelden waard: de festiviteiten in Puurs tijdens Pukemarock en de festivalmarkt van Dour, waar Pieter een nieuw hoedje vond.

Nieuwste trend: Het “plasbandje”. Voor 1 euro mocht je op verscheidene festivals doorlopend naar het sanitair en bijgevolg was er geen rij. Al pleit ik natuurlijk wel voor gratis toiletten op elk festival, je betaalt niet voor niets een berg geld voor je inkomticket.

Goed gelachen met: “De Joeri”, die met pepperspray en handboeien op verschillende festivals (Suikerrock, Marktrock, Maanrock) aankondigde dat hij de mensen die niet klapten in de handjes naar de kant zou halen en dat dan zou oplossen op zijn manier. Ook plezierig, maar dan op een ander niveau: het optreden van Sha-Na op de Botermarkt in Mechelen.

Grootste tegenvaller: De Smashing Pumpkins op Pukkelpop. Misschien zijn de Pumpkins altijd wat overschat geweest, feit is dat ze enkele geweldige albums op hun naam hebben. De beste nummers daarvan spelen ze niet meer, Corgan en co focussen op vergeten liedjes (en er is altijd wel een reden waarom men iets vergeet) en nieuw werk dat in de verste verten niet aan het oude niveau kan tippen. Anderhalf uur uit mijn leven dat ik nooit meer terugkrijg.

Speciale vermelding: Daan heeft er een drukke zomer opzitten. Hij moest wat ons betreft niet ensceneren dat hij een boot had doen kapseizen, want we zagen hem in totaal vier keer (en dan lieten we hem nog eens drie keer links liggen ook :)). Het was in ieder geval altijd weer een victory! Zagen we drie keer het beste van hunzelf geven: de Fixkes, Sarah Bettens, Zornik, Shameboy, Clouseau en Bart Peeters.

Zo, en nu nog richting Rock Ternat! Maandag meer daarover.

De topvijf van de festivalzomer

Dit weekend eindigt voor ons de festivalzomer (die nooit zomer was) en daarom hebt u van ons nog enkele “lijstjes” tegoed. Sarah publiceert morgen welke festivals met welke trofeeën gaan lopen, vandaag post ik alvast de meest gedenkwaardige optredens van deze festivalzomer (tenminste, wat mij betreft).

Topvijf

Nadat ik een topvijf had gemaakt, merkte ik dat dit lijstje internationaal gekleurd is. Daarom eerst eervolle vermeldingen voor onze landgenoten A Brand (of hoe rock moet klinken), Admiral Freebee (idem), Bart Peeters (altijd en overal groot feest), Clouseau (idem), Daan (wereldklasse in zijn genre), de Fixkes (wereldmuziek uit Stabroek!), Les Truttes (meer dan covers alleen), Nailpin (strak, energiek en er altijd vol op), Will Tura (bijzonder veel respect) en Zornik (verdraaid stevig)!

De topvijf zelve:
5. The Levellers (op Pukemarock)
Ze bestaan net geen twintig jaar, maar de unieke folkrock – een mix van gitaren, drums en strijkers – doet het hem nog steeds. De tent stond in lichterlaaie, jong en oud ging helemaal uit de bol tijdens o.a. “One way” en “Liberty song”. In één woord: geweldig.

4. Iggy & The Stooges (op Pukkelpop)
Veel wannabe-dogs zagen de man die het crowdsurfen heeft uitgevonden nog eens alles uit zijn uitgemergelde lijf halen. Ze kregen waar voor hun geld, ook al geraakten ze niet allemaal tot op het podium ;). The Stooges speelden bijzonder strak, Iggy was uiterst verbeten en Kiewit na afloop zichtbaar gelukkig.

3. Stef Bos (in het Openluchttheater)
De vreemde eend in de bijt: ik zag deze zomer wel honderd rockconcerten, maar één avond wegdromen op Nederlandstalige chansons deed me dubbel zoveel deugd. Stef Bos is een artiest uit de duizend, zijn repertoire is ongelooflijk uitgebreid en hij verjoeg de regen als geen ander. Vijf sterren.

2. John Fogerty (TW Classic)
Rock ’n roll in zijn zuiverste soort. Fogerty mag dan wel 62 zijn, hij bracht een energieke set die 35.000 man aan het dansen en zingen zette. Alle hits van de legendarische Creedance Clearwater Revival passeerden de revue. Fantastisch, tijdloos en onvergetelijk.

1. The Prodigy (Lokerse Feesten)
Met overschot op nummer één. Die vrijdagavond in Lokeren leek het wel alsof The Prodigy dé sensatie van het moment is en de band alleen maar hits heeft. Voor je het wist, zat je in de moshpit die van voor- tot achteraan het terrein leek te gaan. Ik kwam na anderhalf uur dansen, springen en zingen doorweekt uit de massa, volmaakt gelukkig.

Vielen net uit de boot: Lionel Richie op Suikerrock (een vakman), P!NK op de Lokerse Feesten (een straffe madam) en Krezip op Pukemarock (een geweldige band). Over het geheel bekeken was wat we deze zomer in ons Belgenlandje op de podia zagen, bijzonder hoogstaand. Of het nu ging om een onbekende coverband (Ontpopt) of een internationale klepper (Tool): telkens opnieuw konden we genieten met volle teugen. Uitzonderingen die de regel bevestigen waren Elton John en de Smashing Pumpkins.

Dit weekend hopen we dat Rock Ternat zich een waardige afsluiter toont voor, wat ons betreft, een ronduit fantastische festivalzomer. Wees er al maar zeker van dat De Mens en The Bloodhound Gang het zullen doen daveren tussen Aalst en Brussel!

Voorbeschouwing met buikgriep

U vraagt zich na een week stilte misschien af: is deze festivalblog op sterven na dood? Wel, het antwoord is neen, maar begin deze week was ikzelf meer dood dan levend. De eerste epidemie van buikgriep was in het land en jawel, ondergetekende lag enkele dagen ziek te bed. StuDay viel dus in het water en de tickets voor het optreden van Milk Inc. vanavond heb ik aan een vriend meegegeven. De overzichtsweek, waarin we de ganse festivalzomer zouden evalueren, wordt bij deze ook een weekje uitgesteld. Ziektekiemen gaan me er echter niet van weerhouden u mee te delen wat er dit weekend allemaal te beleven valt in ons Belgenlandje.

Supersized II

Ik zei het al: Milk Inc. speelt vanavond, morgen én overmorgen het Sportpaleis plat. Ik was vorig jaar bij de eerste “Supersized” en was danig onder de indruk. Ik heb die avond zelf nog de liveCD gekocht met daarop een registratie van het concert dat ik net gezien had. Als ik die nadien opzette en mijn ogen sloot, was ik meteen weer in een kolkend Sportpaleis waar iedereen op het middenplein, in de tribunes en op het balkon danste, zong en sprong. Zondag is nog niet uitverkocht, ik kan u niet anders dan aanraden om Linda, Regi en live-band (met o.a. de fenomenale drummer Michael Shack) een bezoekje te brengen.

Mekitburn in Vilvoorde

Vanavond begint ook Mekitburn in domein de Drie Fonteinen in Vilvoorde. Mekitburn is een tweedaags festival waar vele vormen van expressie en muziek samen smelten. Het festival wil naar eigen zeggen de Belgische muziek van morgen promoten. Het gaat hem om uitgaansmuziek met een multicultureel tintje. Er zijn drie podia: twee indoor en één outdoor. Je betaalt slechts 8 euro om binnen te mogen, een combiticket kost 15 euro. De opbrengst gaat naar een Afrikaans goed doel.

Dijkrock in Sint-Lenaarts

In het sympathieke Sint-Lenaarts, waar 's zomers wel al eens gefierlejept wordt, organiseert Jeugdhuis Den Dijk dan weer Dijkrock. In de Willem Tell Bluesclub zullen twee podia opgetrokken worden en op de affiche voor elk wat wils. Blues met The Baboons, hiphop met Spitfire, maar ook rock met Rawones, een tributeband aan de legendarische Ramones. Headliner is The Kids met het immer dampende hoofd van Ludo Mariman. Ook “De Halve Perziken Op Zware Siroop” zullen er hun beste beentje voorzetten op de Barstage. Uit de Kempen komt men nooit van een kale reis terug en tien euro inkom, daarvoor kan een mens niet sukkelen.

Volgend weekend bezoeken Sarah en ik “ons” laatste zomerfestival en daarna valt het doek over “In de wei”. Ons afscheid zal niet onopgemerkt voorbijgaan: vanaf maandag publiceren wij wat voor ons het leukste festival was, wie het meeste indruk nagelaten heeft enzoverder, dit alles met een berg foto’s die nog in de kast liggen. Tot dan!

Faithless

Gisteren wilden we voor één keer wel eens op beton staan in plaats van op gras en dus trokken wij richting het Sportpaleis voor Faithless. Het concert was uitverkocht, maar wij waren er snel bij. 45 euro voor één act, het was even slikken, maar de afgelopen weken gingen wij graag een uurtje langer werken om dit te kunnen bekostigen. Faithless was voor mij persoonlijk hét hoogtepunt van Werchter 2001 en Sarah heeft het nog vaak over de doortocht op Pukkelpop, drie jaar geleden. Het werd ook nu weer een avond die elke cent waard bleek.

Verwarrend voorprogramma

Hoewel enkele trams richting Sportpaleis om half acht al zo vol zaten dat wij er zelfs niet meer bijkonden, was het in de zaal zelf opvallend rustig. Enkele dagen geleden kregen wij van Tele Ticket Service het tijdschema waaruit bleek dat Faithless zou beginnen om half tien. Dankzij dat bericht stonden wij in geen tijd op de derde rij, centraal voor de micro.

In het voorprogramma Kraak en Smaak, een Nederlandse groep die pas op het einde van hun set ook iets in het Nederlands zei. English is waaaaay cooler! De band bracht dansbare muziek à la Moloko, maar kreeg het veeleisende publiek niet aan het klappen. Moet gezegd: ze zochten ook nog een beetje naar hun sound. Als je in eenzelfde set beats, rocksongs, wereldmuziek en ballads brengt, zorg je altijd voor verwarring. De leadzangeres mocht er wel wezen :-).

De boel ontploft

We schrijven half tien: een tot op de nok vol Sportpaleis stond te popelen voor Faithless. De Britse band liet niet lang op zich wachten en begon met een lang instrumentaal nummer, iets wat we ze de rest van de avond nog vaak zou doen. De boel ontplofte bij het verschijnen van Maxi Jazz, naast Sister Bliss en Rollo toch hét gezicht van Faithless. Hij boog zijn hoofd nederig voor de menigte en kreeg vlak daarop heel de zaal op zijn hand toen bleek dat het derde nummer “Insomnia” al was. Slim gezien natuurlijk, want anders zat iedereen er toch maar op te wachten. Het volk op de zittribunes sprong recht en op het middenplein daverde de grond onder mijn voeten. Faithless stond op de rand van een split toen “Insomnia” een wereldhit werd. Of hoe een dubbeltje rollen kan…

Heet, heter, heetst

Faithless bracht de ganse avond doorlopend nummers uit het laatste album “To all new arrivals”, maar gooide er ten gepaste tijde de hits (“Mass destruction”, “God is a DJ”, “I want more”) tussen. De set vertoonde bijna een vast stramien: de band speelde eerst een instrumentaal stuk zonder Maxi Jazz, daarop een nieuw nummer dat ingeleid werd door de backing vocals en daarna een hit. Het werd daardoor eigenlijk een optreden met pieken en dalen, maar goed ook, want het Sportpaleis is sowieso al een sauna. Ik geef het u op een briefje: springen, zingen en klappen tegelijkertijd is topsport. Ook Maxi Jazz zelve gooide zijn hemd al snel aan de kant en naar het einde toe moest ook zijn onderhemdje eraan geloven. Onbegrijpelijk dat op de voorste rijen een halvegare het uithield in zijn Star Wars-pak.

Onvergetelijk slot

Het slot was er dan ook één om in te kaderen. Na een lichtshow om U tegen te zeggen bracht een achtergrondzangeres met een engelenstem een onvergetelijk “Salva mea”. De bisnummers werden afgesloten met “We come one”. Er was geen levende ziel die niet “One” meebrulde toen Maxi Jazz erom vroeg. Hij stuurde ons zichtbaar gelukkig de nacht in met de woorden: “Take care of the ones you love”. Een tip: koop hen voor Kerstmis de verzamelaar “Forever Faithless” als ze die nog niet hebben – een must voor elke muziekliefhebber.

Rondtocht in Puurs

De gemeente Puurs stond dit weekend helemaal op zijn kop. PukemaRock is het gevolg van een KSA-fuif die werd georganiseerd naar aanleiding van de kermis en de markt in het dorp. Wij trokken er zaterdag dus ook op uit richting centrum en amuseerden ons kostelijk.

Nog voor we vertrokken, kenden we pech: we hadden onze trein gemist. Niet erg, we verkenden het nieuwe Antwerpen-centraal en zagen dat alle voorbereidingen al getroffen waren voor de Nacht van het Openbaar Vervoer. Het was er ongetwijfeld gezellig zaterdagavond vlak onder de sporen, maar wij zagen Axl Peleman en Tom Helsen deze zomer al twee keer en Milow trad ook op in Puurs. We genoten nog wel even van een kwartet dat de sfeer er alvast inbracht.

Worsten kappen en spek met eieren

Eenmaal in Puurs-station belandden we in het midden van de drukte van de markt. Aan het station moesten parkeerplaatsen plaats ruimen voor een reuzespringkasteel waarop de kleintjes zich uitleefden. Op weg naar het festival passeerden we talloze kraampjes waar allerlei foldertjes uitgedeeld werden en ook spulletjes verkocht werden. Vlak voor de ingang van het festivalterrein vielen er mooie prijzen te winnen met “worsten kappen”. Iemand liet een droge worst door een regenbuis naar beneden vallen en daar probeerden degenen die het aandurfden de worst in tweeën te kappen. Dit bleek aartsmoeilijk te zijn. Niet alleen kregen voorbijgangers naar het einde van de avond voor 1 euro een beurt meer, Pieter lukte er in vier keer geen enkele keer in ook maar in de buurt te komen van de worst.

De camping van Pukemarock was vroeger vlak aan het festivalterrein, maar barstte uit zijn voegen. Ze is daarom verplaatst naar een veld op een vijftal minuutjes wandelen van het terrein. Om die tocht tot een goed einde te brengen, bakte de organisatie ’s ochtends spek met eieren voor de kampeerders (die dat ontbijt konden aanschaffen voor slechts 2,5 euro).

Hoewel zaterdag qua line-up om van te smullen was, was het zaterdagnamiddag best druk op de camping. Het weer was dan ook fantastisch en het was er heel gezellig. De camping lag er zeer proper bij in vergelijking tot andere festivalcampings die we deze zomer bezochten. Wel gevaarlijk: de gracht die de camping in twee stukken splitste. Mijn kop eraf als daar ’s nachts niemand heeft ingelegen.

Op naar de kermis

Toen we op de camping vertrokken, liepen we een jongen op het lijf die op de kermis een prachtige beer gewonnen had. Reden dus om daar ook even een kijkje te gaan nemen. Ondanks de slechte bewegwijzering stonden we er enkele minuten later al – Puurs is echt een zakdoek groot. We troffen er een kleine, maar daarom niet minder gezellige kermis met botsauto’s, een draaimolen of twee, een schietkraam, een lunapark, touwtjetrek, de eendjes en een frituur met ongetwijfeld fantastisch lekkere frietjes, want het leek wel alsof alle inwoners van Puurs ervoor in de rij gingen staan.

Op het festivalterrein zelf alleen maar lof voor de grotere feesttent, de vlotte bediening aan eet- en drankkraampjes en de centrale toren waar je met iedereen afspreken kon. De toiletten waren ook zaterdagavond nog vlot toegankelijk en genoot mee van de beats in “Studio Vedett”, waar alle dansliefhebbers hun gading vonden. Eén minpuntje misschien: de onvriendelijke security vlak voor het podium. Admiral Freebee maakte er tijdens zijn optreden al allusie op: die mensen kunnen gewoonweg niet lachen. Liever dan een playlist aan te reiken, gaan ze aan de zijkant staan alsof het festival rond hen draait. Ze haalden crowdsurfers ook met harde hand uit het publiek, terwijl het super is dat dat nog kan op zo’n klein festival. Misschien deze taak volgend jaar weer uitbesteden aan enkele enthousiaste KSA-vrijwilligers die dit festival tot één groot feest maakten. Ik kom volgend jaar alleszins zeker weer!

Foto van de week

Jeremy Cunningham in volle actie. De bassist van The Levellers is - zoals ze dat zo mooi verwoorden in de Kempen - "een zotte doojs", maar bewees samen met zijn groepsgenoten dat The Levellers allesbehalve passé zijn. Bewijs daarvan: ik ben al drie dagen "(There's only) One way (of life)" aan het neuriën!

Puur(s) genieten

Ook in september zijn er nog enkele geweldige festivals. Dit weekend moest u in Puurs zijn voor een stevige portie “rock ’n lol”. De negentiende editie van PukemaRock trok vrijdag op gang met als hoofdact Natalia. Zij nam revanche nadat ze vorig jaar moest afzeggen wegens stemproblemen. Wij gingen op zaterdag met de trein richting Puurs en stonden enkele minuten later al (te voet!) al op een groene weide onder een stralende hemel. Dank u, nazomer (spijtig dat wij in een tent moesten kruipen).

Glimlachen en dromen

Mijn excuses aan het beloftevolle Landfill, maar we hadden onze trein gemist en vanuit Antwerpen rijdt er in het weekend slechts één per uur. We waren gelukkig nog wel op tijd voor Nailpin die – zoals we van hen gewend zijn – een uiterst energieke set speelden. Telkens we Sean en de zijnen een mix van nummers uit “12 to go” en “White lies and butterflies” horen spelen, verschijnt er een glimlach op ons gezicht. Het was wederom een prima set met de hitjes die iedereen kan meezingen netjes verspreid. Het strakke gitaarwerk, een uitzinnige fanbase én moshpits maakten dat het festival wat ons betreft niet beter kon beginnen. Ziehier een filmpje als bewijs!

Na Nailpin tijd om even uit te blazen met Jonathan Vandenbroeck, aka. Milow. Hij bracht met zijn ogen dicht liedjes waarin hij droomt van een betere wereld. De voorste rijen in Puurs klapten al vanaf het eerste nummer mee tijdens een instrumentaal stukje – wat een publiek! Een prachtige Engelstalige versie van “Mia” (dat liedje doet echt overal de ronde, ook Axl Peleman brengt er zijn versie van) en meteen daarop “You don’t know” bracht iedereen in de tent naar hogere sferen. Puntje van kritiek zonder afbreuk te willen doen aan Milow’s muziek: ritmewisselingen zijn schaars waardoor je soms niet merkt wanneer het ene liedje gedaan is en een volgend begint. Daar maalde (gelukkig) niemand om.

Zeven jaar na "I would stay"

Tien voor zes intussen, tijd voor Krezip. Bijna elke keer dat die Nederlandse band in België passeerde, was ik erbij. “I would stay” (dat al dateert van 2000) heeft me betoverd, het album “Nothing less” heb ik grijsgedraaid en ook al hun andere albums liggen in mijn platenkast. Ik ben dus niet objectief als ik stel dat Jacqueline (met foute legging) de tent volledig op haar hand had, dat Krezip beter klinkt dan ooit tevoren en ze met hun laatste album “Plug it in” veel meer airplay verdienen dan dat ze vandaag de dag krijgen. Ik kan er wel een filmpje tegenaan smijten dat al die zaken bewijst – luister vooral goed vanaf 1:11.

Al moshpit wat de klok slaat

Arid is weer bij elkaar en de fans smaakten dat, maar het leek wel alsof iedereen gekomen was voor The Levellers. We hadden het u vrijdag al aangeraden en jawel hoor, het was hét optreden van het weekend. De muziek stond wel héél erg luid, maar de combinatie van gitaren en viool doet het hem na 20 jaar nog steeds. Folkrock heet dat dan, maar daar kan dus even goed op gemoshpit worden dan op pakweg Metallica. Zelfs op “What a beautiful day” (vrij vroeg in de set) deden ellebogen op de voorste rijen overuren. Ook “Elation” en “Carry me” passeerden de revue. Had de tent een dak gehad, het was er tijdens “One way” en “Liberty song” ongetwijfeld afgevlogen. Prachtig om zien hoe een man bij het horen van de intro van “Liberty song” zijn vriendin een afscheidskus gaf en naar voren stormde. Hij kwam heelhuids terug, net als ik iets later op de avond.

Ikzelf dook pas in de moshpit bij Admiral Freebee. De band rond Tom Van Laere maakte twee wereldalbums en nam begin vorig jaar gas terug met “Wild dreams of new beginnings”, waarmee ze theaterzalen afschuimden. Waarschijnlijk daardoor begon Admiral Freebee nu ook heel rustig, maar vanaf “Lucky one” was naar eigen zeggen ‘het optreden begonnen’. Technisch liep er wel vanalles mis, bijvoorbeeld tijdens “Get out of town”, en dat ergerde Van Laere zichtbaar. Persoonlijk vond ik enkele nieuwe arrangementen ook niet echt geslaagd (waar “Ever present” in het slot ontplofte, wordt nu getokkeld), maar toen “The worst is yet to come” en  “Oh darkness” door de boxen knalden, was ik zoals vanouds hélemaal weg. “Einstein brain” volgde, “Murder of the sun” was een geslaagd bisnummer. Wat vroeger het tussenstuk van “Lucky one” was – het tientallen keren brullen van “Come on, come on, come on little bitch!” –, werd nu opgespaard tot het absolute slot. Van Laere dwong iedereen om nog één keer alles uit de kast te halen, “want wat hierna komt zijn deejays, dat zijn geen echte groepen!” Hij gaf nog mee: “The same thing that makes me lonely, is the same thing that sets me free.” Kan tellen als slotzin.

Shameboy en Discobar Galaxie deden het jonge volkje dansen tot in de vroege uurtjes, maar wij trokken naar huis opdat we op ZuiderZinnen niet met een houten kop zouden rondlopen. Een uitgebreid verslag daarvan gaan we niet schrijven, want je kan het festival van het woord bezwaarlijk een muziekfestival noemen. Al wil ik toch kwijt dat Raymond van het Groenewoud fantastisch als altijd was, de comedy stage mijn lachspieren overuren bezorgde en een Leffe nergens zo lekker smaakt als voor de trappen van het Museum van Schone Kunsten. Wat een heerlijk weekend…