Op een dag kom ik na een gevecht met het openbaar vervoer terecht aan de rand van de outback. Ik heb afgesproken met Georges B., een Belg in Australie. Zijn waterval van woorden begint als ik in zijn auto stap en neemt mij mee in een wereld van bosbranden, goudmijnen, zelfvoorzienende huizen, droogtes en een uit de modder geredde Belgische(!) auto – FN voor de kenners.
Afhankelijk van waar Georges zit met zijn gedachten praat hij een andere taal: Vlaams met een Engels accent, Engels met een Vlaams accent, Antwerps, Antwerps met een zweem Hollands en – uiteraard ook - onvervalst Australisch.
Hij toont mij zijn leven in woorden en uitzichten. Ik stap in zijn voetsporen tussen oude mijnschachten. Daal van een ladder af in een springlevende goudmijn – letterlijk want slechts een paar uur eerder is met 
dynamiet de volgende ader kwarts blootgelegd. Twee van de zeven dwergen wijden hier elke dag van 's morgens tot 's avonds hun leven aan het uitspitten van elke mogelijkheid. Door een vergrootglas zie ik de grillige vorm van enkele korreltjes gewonnen goud. Grappig, maar nog niet onder de indruk. Tot een van hen even wegloopt en terugkomt met een echte nugget. Ik kan er mijn hand noch mijn ogen nauwelijks rondkrijgen. Waauw! Ik wist niet dat dit nog bestond. Zo ergens helemaal verstopt tussen de bomen en helemaal echt. Hier kom ik dan terecht. Mijn ogen glanzen ervan. Ze hadden me beter geblinddoekt voor ze me hier brachten!
Anyway. 's Avonds wordt mij een ander juweel getoond. Een Belgische FN van 1910. Jaren geleden gered uit de modder en met liefde in ere hersteld. Hoe de auto daar geraakt is, blijft een raadsel. Maar misschien is deze vraag op te lossen: Wie weet wat er tegenwoordig gebeurt in de Rue du Canal nr 
2? Je kan er iemand een groot plezier mee doen...
Een van de laatste avonden. Ik zit op een station in Melbourne op de trein te wachten. Ook al voelt het niet helemaal bekend of vertrouwd en heeft een station altijd iets vluchtig, ik voel mij hier best thuis. Ik weet waar ik heen moet en dat is genoeg. Het is een ander soort van thuis voelen. Het geeft mij een soort gezonde afstand tot de dingen. Het is maar hoe je het bekijkt. Dat de stad vreemd voelt is misschien net natuurlijk. Ik hou ervan dat de stad vreemd voelt en tegelijk dichtbij genoeg om veilig en vertrouwd te zijn. Want wat is thuis? De Aarde onder mijn voeten is duidelijk overal dezelfde.
Een van de zaligste gewoontes. Vroeg wakker worden. Opstaan. In mijn slaapkleed naar de veranda slenteren en in de zetel ploffen. Meloen eten en een jongetje van vier observeren die met alles tegelijk wil spelen.
Momentopnames van een zomer in vrije val. De laatste weken, dagen, uren aan de andere kant van het leven. En dan denk ik aan een zinnetje dat zich ergens onderweg in mijn hoofd genesteld heeft: "Every day you wake up is a day closer to your dying day and I is in no hurry to get there..."
You made it.
Geplaatst door: woutervanloo.007 | 22-5-07 om 22:48
A fine piece. Liesbeth did I not tell you we have plenty of beautiful secrets in this land of honey and gold.
Where would you find such a magnificent FN car and of course the scenery and adventures? Australie is calling you, if you are young and free there is plenty to do in this magnificent land. Georges
Geplaatst door: Georges Bernard | 24-5-07 om 2:46
Regelmatig gekeken en gedacht: er komt niks meer! Je ep(i)blog heeeft me toch nog verrast. Mooie foto's, prachtig verwoordt.
Blijf toch nog maar wat bij ons...of ....(2de optie) ga je toch gewoon terug DOWN UNDER...!!
Geplaatst door: lu | 25-5-07 om 11:05
hey aussie daar ! groetjes van de rudy :o) no worries mate ! :pp
Geplaatst door: roedi | 7-6-07 om 14:03