Waarom ik dacht dat Tasmanie lieflijk zou zijn. Mmm. Het is zo een klein vlekje op de kaart? 'Tassie' klinkt zo schattig? Mmm. Niet zeker. Het eiland voert sprookjesachtige natuur ten tonele. Ja. Maar dan wel van een sprookje dat misschien niet goed afloopt.
Samen met een Engelse huur ik een auto die net groot genoeg is om niet te verdwalen aan de sleutelbos. Moeten zo een dingen perse drie namen hebben? Je zou voor minder veronderstellen dat je op zijn minst je benen kan strekken. Enfin. Hij heeft een cd-speler.
Na een aantal vreselijke geluiden – ik kan best wel autorijden, maar ben nu zo gewoon om mijn linkse voet niet te gebruiken dat het even tegenvalt voor het arme ding – verlaten we Hobart.
Tasmanie. Meer dan dubbel zo groot als Belgie met nog geen half miljoen inwoners. We merken het. Binnen het uur zijn we ze allemaal kwijtgespeeld. We duiken in een parallelle ruimte ergens tussen twee seconden. De wereld die je ziet door je wimpers als de zon in je ogen schijnt.
We rijden door bijna onwerkelijk witte korenvelden. Door een bos met vuurrode bladeren aan zwartgeblakerde stammen – bosbranden zijn actueel. Andere bossen zijn onmogelijk grillig in ernstig grijs. Dode en gevelde bomen liggen op meer dan één plaats verspreid. Kale maanrotsen rond Queenstown. Allemaal strategisch afgewisseld met enkele aanlokkelijk frisgroene bossen.
In de oude gevangenis van Port Arthur lijken de veroordeelden pas sinds gisteren weg. En in het ouderwetse Ross dragen de bakkersvrouwen nog een muts en schort met ruiten en franjes.
We kopen een pas voor de talrijke Nationale Parken. Vijftig dollar en je mag overal vrij binnen en buiten. We wandelen door o.a. Cradle Mountain-Lake St. Clair NP, Mount Field NP en Freycinet. Sprankelende watervallen, kleine gesprekjes met de weinige mensen onderweg, hoge bomen en adembenemende uitzichten.
Eerder dan verlaten lijkt het eiland gewoon vergeten. Het is nergens afgelijnd. Net daardoor is het een wild
en ongerept paradijs voor lange tochten dwars door de wildernis. En te voet is het ongetwijfeld groot genoeg om deftig te verdwalen. Als je dat zou willen.
Maar je kan ook zwemmen. In de bekende Cataract Gorge vlakbij Launceston. En paardrijden door het regenwoud rond Tullah. Berg op. Berg af. Dwars door het metershoge gras. Af en toe eens lekker hard gaan. Als ik er weer af moet mis ik hem al meteen, mijn knol.
Op de luchthaven doe ik mijn laatste wandeltochtje. Over de tarmac naar het vliegtuig. Geweldig vind ik dat. Die trap op. Wind in de haren. Afscheid nemen op het allerlaatste moment.
gegroet,
de sleutel in het contact en verbranden maar. Knappe foto's en teveel moois mooi opgenoemd...
Geplaatst door: woutervanloo.007 | 2-4-07 om 23:35
Een van je mooiste verhalen (vind ik). Was Artemis ook een amazone? Prachtige foto's,
beter dan die van je "salsafamily"!!!
Geplaatst door: lut baeten | 3-4-07 om 11:48
Aan de foto's te zien, ziet het er ook prachtig uit daar!
Geplaatst door: osman | 29-4-07 om 11:21