Zomerkleren volstaan hier in Rotorua. Op de rand van enkele gapende openingen der 
aarde. Omcirkeld door de geur van natuurlijk sulfer. Verwelkomd door oorspronkelijke bewoners van Whakarewarewa. Gedragen door het onschuldige spel van een zwoele zomerbries en oranje straatverlichting. Heerlijk.
Onderdompelen in de modder- en warmwaterbaden van Hell's Gate. Ronddolen in het Maori dorp langs kokende poelen, meters hoge geisers, het groene dodenmeer, ondergrondse ovens. Verhalen over hoe het vroeger was, centjes in het water smijten naar kinderen die ze vervolgens opduiken. Pump up the jam karaoke. Pump it up baby!
Allemaal voorbereiding voor onze laatste en grootste missie samen. De lange tocht naar het uiterste noorden van Nieuw-Zeeland. Dwars door Auckland, Northland, Maoriland. Via Kaitaia naar Cape Reinga.
Gewoon rijden zou je denken. Maar het is niet altijd zo simpel. Terwijl we even uitrusten in de ondergaande zon proberen Pete en John ons van het rechte pad af te leiden. Twee in het leer gestoken bikers met het voorstel van de dag: ons plan laten voor wat het is, achter op hun moto springen en possums gaan schieten rond hun huis ergens diep in een bos. Mmm, thanks Pete en John, maar uhm, misschien een andere keer...
Kaitaia is in het hart van Maori gebied. Meteen als we de stad binnen rijden voelen we een apart sfeertje. Het leeft, en hoe. We zijn net op tijd voor de haka die elke rugby match vooraf gaat. De bar is gevuld met een reuzescherm en beren en berinnen van mensen. Wat zijn ze groot en breed! Volledig onder de indruk staren we onze ogen uit. Wat een energie. We houden een beetje afstand in het begin, maar het blijkt niet nodig. Iedereen komt met ons praten of nodigt ons uit bij hen te komen.
Aan het eind van de avond wordt het even wrang. Girl fight! Over hoe typisch het is kan ik niets zeggen, maar het is entertainment. Een jonge en een oudere vrouw schelden elkaar uit, komen dichter en dichter. Als hun lippen niet meer dan een paar centimeter van elkaar verwijderd zijn zegt de jonge vrouw 'you're beautiful'. 'You're beautiful too' zegt de andere. En ze leggen het bij met een knuffel. Geweldige avond. De krijger in dit krijgersvolk is klaarwakker. En ik ben dertig.
Ons doel halen we de volgende dag. Het laatste stuk over zandweg. Cape Reinga. Het andere eind van de wereld. Een charmante vuurtoren. Wegwijzers die vol vertrouwen naar huis en andere plekken wijzen. Ze zijn er zelf waarschijnlijk nooit 
geweest en toch lijken ze er volledig van overtuigd dat als je hun opdracht uitvoert - duizenden kilometers zwemmen - je als beloning in de stad komt die bij het aantal kilometers staat. We testen het niet.
Liever zwemmen in het veel rustigere water van de Bay of Spirits. Verwonderd worden door het strand dat geen zand is maar allemaal kleine blinkende stukjes schelp. Planten vlechten tot bloemen en mandjes met een vrouw die het als therapie gebruikt. Meeuwen te eten geven en zien dat ze van dichtbij allemaal verschillend zijn. Liever champagne drinken op een ander strand. Het lekkerste eten maken. Een ijsje eten in Doubtless Bay. Nog veel vreemdere voorstellen afslaan in Paihia. Liever Tane, een Kauri boom van 2000 jaar oud en zo groot als een flatgebouw bezoeken. Logeren in een droomhuis met een out of control tuin en eigenares. Met een kruiwagen rijden, wilde bloemen eten, planten verpotten en vijgenbomen verzorgen. Hehe.
Als dat allemaal klaar is, is het tijd om naar Auckland te rijden en Lies op het vliegtuig te zetten. De tijd zit er op. Elke seconde is een voor een door onze vingers geglipt. Het hoofdstuk is uit. En een nieuw ligt klaar...
Killroy ones said: "I was here", but where the hell was that...
Geplaatst door: woutervanloo.007 | 6-2-07 om 12:17
Prachtig liesbeth, vergis ik mij of bespeur ik toch reeds een zweem van nostalgie?
Een Maori legende zegt:
"The Spirit of the Dead depart from Cape Reinga". Niks gezien in....Hell's Gate? Ik in elk geval riek de solfer, of is het sulfer, tot hier!!
Geplaatst door: lut baeten | 6-2-07 om 13:05