Nog een beetje onder invloed van het vorige avontuur, past 'The Forgotten World Highway' bij de sfeer die de ronde doet. De ene bocht na de andere leidt ons verder naar het oosten, en onttrekt wat we achter laten aan het zicht. De hellingen langs de weg sluiten ons in als twee dikbegroeide, donkergroene muren. Zo steil dat de bomen en varens bijna parallel groeien met de grond. Geen mensen te bekennen. En dat kilometers lang.
Tot om een bocht deze verrassing wacht:
***Welcome to the Republic of Whangamomona ***
en de boodschap dat bezoekers zich moeten aanmelden in het dorp. Twee meter verder staat een verlaten eenmans grenspost.
Oenk!?
Na een halve kilometer rijden we linksaf het dorp binnen. Er is een hotel op de hoek met een man in, een garage, een slager en misschien nog drie huizen. Rechtdoor op het einde van de straat is een camping. En dat is alles. Als we terug komen in de hoofdstraat is het hotel donker en de man verdwenen.
Op de andere hoek zien we een uithangbord met M &M's. Het ziet er ook gesloten uit, maar er brandt licht en het is tijd voor een pintje. Na een klop op de deur doet een vrouw open met een mes in haar handen. Wat nu weer? En we zijn niet eens meer in Nieuw-Zeeland.
In elk geval, het mes heeft meer te maken met wat ze aan het doen was in de keuken dan met ons. En zij vindt ook dat het hoog tijd is om wat te drinken. Dus schuift ze haar achterdocht opzij om ons binnen te laten.
We laten geen gras groeien over onze nieuwsgierigheid en vuren meteen een paar vragen op de vrouw af. Hoe zit dat met die republiek van jullie? Ze vertelt dat het allemaal twaalf jaar geleden is begonnen met een herverdeling van de regio. Dit had gevolgen voor Whangamomona en voor de rugby. En was simpelweg geen optie voor de inwoners. Vandaar. De ministaat was geboren.
Tegenwoordig is haar man, Murt, de president van Whangamomona - dat maakt Marg de first lady! Hij is de trotse opvolger van een poedel en een geit. Een poedel en een geit? Mmm, ja. En hij is werkelijk serieus terwijl hij verder uitwijdt over hun persoonlijkheid en inzet.
De rest van de avond vertellen we elkaar verhalen. Marg heeft zo haar eigen raad over ons vorige avontuur: 'If they spook you like that, just tell 'm to ***k off!' We hadden duidelijk eerst hier moeten komen! We krijgen een stempel en handtekening in onze paspoorten en beloven om de volgende dag terug te komen.
Nu, dat was zo een van die impulsieve beloftes die je op vreemde plaatsen kunnen brengen: in de keuken van Marg om zes uur 's morgens om bokes te smeren voor de
schaapscheerders. En daarna mee naar de schapenboerderij. Tweeduizend schapen voor drie mannen. Een schaap per minuut per persoon. Werken dat ze doen! Ontzettend fascinerend...
Na een uur of twee hebben we het gezien en gaan we er weer vandoor. Aan de grens krijgen we een laatste raad mee:
*Please drive with your eyes open*
Ik lees niks over het feest van de republiek 15/1 in Whangamomona? Maar toen was je er nog niet. Heb je het over Murtle the Turtle (cos i'm a slaw bugger)?
De goede raad: "met open ogen" daar zijn we gerust in, dat heb je tot nu toe wel bewezen! Na het schaapscheren....nog veel plezier en avontuur, geniet dubbel van de resterende tijd (dan duurt hij wat langer...!)
Geplaatst door: lut baeten | 19-1-07 om 9:18