Op een andere planeet

IJzige wind jaagt slierten mist over de dorre donkerbruine vlakte. De lucht is onheilspellend zwaar, maar het is droog. De enige planten zijn stekelig, vijandig en in kleuren die je normaal niet met iets levends associeert. Mijn adem raakt de weg kwijt, ergens in mijn lijf. Net als je denkt dat je het allemaal wel gezien hebt is ze daar weer. Met een nieuw kostuum, nieuwe props en een verrassende wending in het scenario. Nieuw-Zeeland. De dramakoningin.

We volgen de weg die ons dwars door dit landschap naar hogere en koudere oorden leidt. De zon ontsnapt af en toe van achter de wolken maar haar licht kan nauwelijks de dreiging verzachten die uitgaat van het schouwspel dat zich voor ons afspeelt. Tongariro National Park. De thuis van drie vulkanen en getuige van wat er kan gebeuren als bergen met vuur spelen.

Een verlangen overmeestert ons om middenin deze bevreemdende omgeving te staan. En na een koude nacht vol met sterren zetten we de eerste stap naar het veroveren van deze onbekende planeet.

Paaltjes doen dienst als pad. Terwijl we van het ene naar het andere stappen wordt de auto achter ons kleiner en kleiner. Tot we een kam oversteken en uiteindelijk helemaal  alleen zijn. Overgeleverd aan wat voor ons ligt.

We klimmen over met fluweelrood mos beklede stenen tot aan een rivier. Rotsblokken liggen verspreid in het water, maar nergens gastvrij genoeg om als brug dienst te doen. De enige optie is balanceren over glibberige stenen, meer dan kniehoog in ijskoud snelstromend water.

Aan de overkant volgen een resem uiteenlopende landschappen elkaar op. Dennenbossen en harde grassen langs de rivier. Een moerassige roestbruine vlakte die veel weg heeft van een steppe. Door een berkenbos over een nieuw houten pad en lager in het dal door regenwoud.

Na uren komen we aan in het dorp. Moe en uitgeput. Het duurt even, maar we overtuigen een parkwachter ons een lift te geven naar het andere eind van de weg, naar de immer trouwe miss Murphy.

Enkele uren later en kilometers verder, duiken we in Lake Taupo. Meer zee dan meer met haar hoge golven en zo koud dat we een half uur oorpijn hebben. Maar zoet water en het keerpunt na de rare ervaringen van de afgelopen dagen. Vanaf nu wordt het warmer …

Comments

[Geplaatst door: woutervanloo.2007]

Konichi-wa,
in je een van je vorige blogs stond zoiets als f***, hier in het Belgenland kan je dat voluit uitspreken of schrijven hoor.
Maar kom genoeg rootsentiment daar zullen anderen wel voor zorgen.
Ik, ik bewonder en ben gefascineerd door het idee hoe jij als moderne nomade telkens ergens gedurende de volgende paar dagen alles wat je bij je hebt uitpakt, inpakt en weer verder trekt met doorzettingsvermogen en vertrouwen 'on your mission'. Ik denk dat je het niet zou kunnen als je niet zou geïnteresserd zou zijn in de omgeving en mensen die je ontmoet.
Hey, het is grappig hoe je speelt met ons verwachtinspatroon. Je blijft ons verrassen met telkens een nieuwe manier van kijken naar de dingen. Het is gewoon boeiend hoe je je nieuwsgierigheid en ervaringen weet te delen met anderen. Merci om zoveel moois te laten zien waar we ons anders wellicht niet van bewust zouden zijn. Je blogs hebben interessante patronen en het is fascinerend hoe ze invloed op elkaar uitoefenen. Ik houd van hun atmosfeer, de manier waarop je ze kan verkennen en van de details welke je in de verschillende delen aantreft ook al kon ik er niet direct of gevat op reageren. Sorry ik wil je kunnen en kennen niet beoordelen of evalueren, ik hoop gewoon dat je iets hebt aan deze reactie.
Greetz from planet earth.
woutervanloo.2007

[Geplaatst door: lut baeten]

Andere planeet, goed gekozen toen ik je blog helemaal gelezen had. Brrr...kreeg er toch zo'n koud en desolaat gevoel van!
Tongariro national park is nochthans het spectaculairste park van NZ. Met z'n 3 actieve vulkanen, diversiteit aan landschappen en vegetatie, sinds 1990 toegevoegd aan het werelderfgoed.... (google!)Maar...desalnietemin...goed geschreven, we zijn, samen met jou, over de paaltjes gestapt (hoofd omhoog en punt fixeren!!) en ..op het einde was er toch water oh zo zoet!