De dag staat in het teken van drie wensen. Lies doet ze - zij is jarig - en ik vervul ze...
Nummer een. In Wellington zijn voor de avond. Dat betekent een hele tocht voor de boeg. Onderweg nog even stoppen aan een wijngaard. De kleinste slokjes proeven van 's mensens trots - we moeten nog rijden. Een flesje voor later op de dag. En dan koersen naar de ferry in Picton. Het is de eerste keer dat ik met een auto op een boot ga, maar het is goed aangegeven en voor we het weten zijn we het reusachtige schip aan het verkennen.
We staan op het punt een van de meest woelige wateren over te steken. Het is bijvoorbeeld niet ongewoon dat de tocht wordt afgeblazen bij stormachtig weer. Soms vertrekken ze wel maar slagen ze er niet in om de boot veilig binnen te leiden in de haven. Niet zo heel lang geleden zijn er zelfs een paar boten gezonken.
Op het moment dat wij verondersteld worden van uit te varen klaart het op en maakt de regen plaats voor een stralende hemel. Meevaller! Daardoor kunnen we genieten van een prachtig uitzicht op eilanden en stukken land in het eerste uur. Dan zijn we in volle zee. Diepe, blauwe, glinsterende zee.
Enkele uren later zetten we voet aan wal. Het Noord eiland. Weerom, een nieuw hoofdstuk. Na wat praktische dingen - parkeren en een slaapplek uitkiezen - is het tijd voor nummer twee.
En de tweede wens is ... Vlees! Het vegetarische dieet waar we op leven wordt bij momenten teveel - of te weinig - voor Lies. Dus is dit een kans om te grijpen. We vinden een gezellige tafel in een Turks restaurant. Enthousiaste bediening, a la carte eten en geen afwas!
De laatste, maar misschien de belangrijkste wens brengt ons naar de Indigo Bar. Tijd voor een concert. Er was niet veel te kiezen, maar het klonk goed: stevig rockende Slim Jim van de Stray Cats. Vol verwachting gaan we de zaal binnen waar op dat moment drie jonge gasten en twee meisjes in fifties jurken alles staan te geven. De jongens op en naast het podium, de meisjes op de dansvloer. Interessant...
De volgende uren passeren verschillende bands de revue. Allemaal in min of meerdere mate in rockabilly outfit: vetkuiven, witte schoenen, blauwe jasjes. De grote uitzondering is de zangeres van een van de bands die in jarretellen, corset en pluimen de show steelt. De nodige dosis lef ontbreekt haar niet. Met een dijk van een stem
overspoelt ze ons, en de rest van het publiek.
De volgende act gaat weer loeihard voor de rock 'n roll covers. Een Bill Haley stem. Een contrabassist die hevig plukt en slaat op zijn instrument. Een drummer die een grote brok passie is: hoe hij speelt met een eeuwige glimlach rond zijn lippen en later als extraatje met zijn drumstokjes van katoen geeft op de contrabas. Niemand slaagt erin om stil te blijven staan. Maar wie zou dat willen? Dansen! Tussen de fifties koppels. Gemoedelijk en enthousiast.
Als Slim Jim uiteindelijk op het podium komt hebben we al ongeveer genoeg gehad. We geven hem nog even een kans maar besluiten dan dat het voorprogramma beter was dan de hoofdact. But who cares?
Onze reporter ter plaatse heeft het nieuwe jaar en feestelijkheden overleefd. Naar wat er hier te lezen valt mogen we ons nog aan een verse portie levensvreugde en passie verwachten. Ik blijf je volgen hoor...
Geplaatst door: woutervanloo.2007 | 7-1-07 om 12:48
Gelukkig hebben jullie de storm bij de oversteek gemist. Zo stond er julie niks in de weg om in de Indigo bar met volle teugen te genieten van Slim Jim "Phantom McDonnell's pure rockabilly en rock 'n roll. (She's) Sexy and 17...waar oh waar is de tijd?
Ik durf het bijna niet te zeggen, maar...het zit er bijna op voor jouw en... wij vertrekken 9/3 naar Cuba..olé!
Vamos hablar un poco Espagnol con mucho gusto.
mcDonnell
Geplaatst door: lut baeten | 7-1-07 om 13:05