(Als tussendoortje een reis in de tijd...)
De cadeautjes, het eten, de muziek, de slingers, de indigesties, de kerstmannen. Het is allemaal precies hetzelfde hier aan de andere kant van de wereld. Het grote verschil is het weer. Gek genoeg - of misschien niet - zorgt dat er net voor dat ik elke versiering of toespeling afdoe als zijnde een grapje. Kerstmis? Dat kan je niet menen. En toch blijft iedereen volharden in de voorbereiding. Ja hoor. Zon of sneeuw, kerstmis zal er zijn.
Het huis van de familie baadt in het zonlicht als we er toekomen. De kerstboom staat ergens verborgen in een hoekje, verstopt achter een lading cadeautjes. De lichtjes versieren onzichtbaar de tuin. Het is kerstavonddag en de belangrijkste bezigheid is een plekje zoeken voor de komende dagen en mekaar wat leren kennen. Voorlopig is het nog wat chaotisch. Maar afgaande op de voorbereidende waarschuwingen die ik heb gekregen zit de kans erin dat dat zo blijft.
We zijn met een stuk of tien en ik ben de nieuwe eend om te bijten. Maar het huis en de groep zijn groot genoeg om er zonder kleerscheuren vanaf te komen. Dus, na een diepe teug Australische zomerlucht duik ik in de tradities en de familiegeschiedenis van mijn gastgezin.
De kerstavond wandeling is zo een pareltje. Eigenlijk is het even om de hoek gaan kijken wat de gekke buurman nu weer in zijn tuin heeft klaargemaakt. Allerlei kerstscenes met treintjes, bewegende Maria beeldjes en een kersttoilet. Genoeg lichtjes om een vliegtuig te misleiden en het hele dorp naar buiten te lokken. De absolute topper is een kerstboom van 4000 bierblikjes die je doet uitkijken naar een bord '6 ballen voor $4'. De buurman vertelt me dat hij zelf geen bier drinkt, dat het stiekem niet louter bierblikjes zijn, maar dat ze wel allemaal leeg zijn.
De cadeautjes doen we kerstdag 's morgens. Traditie wil dat de jongste Santa's helper is en al het uitdelen doet. Met slaapoogjes en in pyama lezen we kaartjes voor en scheuren we een voor een de verpakkingen van de verrassingen. Later aan tafel geven we een als micro dienstdoende christmascracker door om over het beste moment van het jaar te vertellen. Een traditie die ik netjes opvouw in mijn rugzak om mee te nemen naar ons halfrond!
De rest van de tijd vullen we meestal met eten. Maar ook met griezelfilms, dertig jaar oude familiebeelden, spelen met de hond en het enige kleinkind nieuwe woordjes leren. We duiken in het bubbelbad, wandelen en petanquen in de tuin. Overal doorheen wordt er veel en luid gebabbeld. In een groot gezin moet je vechten voor een plekje. Zo gaat het hier en overal.
Op de laatste dag is er van de beleefde, zoekende sfeer van het eerste maal niets meer over. Er zit een beetje tijd en veel drank tussen en dat maakt het podium voor de jaarlijkse Christmas Carolls' show. Een tafel vol mensen die allemaal om ter luidste het kerstrepertoire ten beste geven. Het doet dienst als shocktherapie om enige nostalgische gedachten over mijn eigen familie te boven te komen. Daarnaast hebben ze gelukkig goede stemmen en vind ik het geweldig om een plekje te hebben te midden van deze joviale kerstfamilie in het land van Oz.
Bij het naar jouw thuis rijden kerstdag, grauw, kil en mistig, draaiden mijn gedachten 10 km lang downunder! Zo van, hoe zou het zijn voor Liesbeth, kerst te vieren in de zon aan de andere kant van de wereld? Geweldig dus! Zo zie je maar weer, alles heeft, zachtjes uitgedrukt, zijn charme...maar... wij zaten wel aan een lekker warm houtvuur...weg grauw, kil en mistig!! Het verschil in temperatuur, weggewerkt, pakjes, lekker eten en muziek, we voelden ons kort bij jouw...dus de afstand...pffff...!!
Geplaatst door: lut baeten | 29-12-06 om 9:04
zo koosjer als kerstmis hier, happy chanouka
Geplaatst door: woutervanloo.2006 | 29-12-06 om 9:33
Wat heerlijk om te lezen. Ik heb een paar jaar geleden precies dezelfde reis gemaakt, maar dan anti-clockwise.
Ben gewoon jaloers, ik wil er ook weer zijn!
Nou geniet ervan!
Geplaatst door: Mark Veldpape | 4-1-07 om 0:03