De schapen aan de Westkust dragen regenjasjes. En ik weet waarom. Na enkele mooie en droge dagen is het tijd voor de ware aard van de Westkust. Zoveel weelde en overvloed heeft water nodig, veel water...
Niets doet het bestaan van de zon vermoeden op de dag dat ik Franz Josef Gletsjer beklim. De wolken werken samen om zoveel mogelijk licht tegen te houden en smijten het water met bakken tegelijk naar beneden. 'It's pissing down' zeggen ze hier vrij plastisch. En wij zitten er middenin. Als je je moet laten tegenhouden door de regen kan je je zaak beter opdoeken.
Dus in de plaats krijgen we een regenbroek en -jas. Handschoenen, schoenen, sokken, een tas en een naamkaartje. Voor het geval we verloren lopen of vallen...
En daar gaan we. Eerst een stukje met de bus en een uurtje wandelen voor we de enorme gletsjer voor ons zien opdoemen. Een gletsjer zo dicht bij de kust is een unieke situatie. Andere ijsbergen zijn honderden kilometers van de zee. Deze slechts enkele tientallen. Daarom moeten de wolken het grootste deel van hun gewicht kwijtspelen op een kleine oppervlakte. Het resultaat? Zee, strand, regenwoud, ijs.
Het eerste stuk van de ijsberg beweegt tegen de duizelingwekkende snelheid van vier tot vijf meter per dag! Het gedeelte verderop enkele centimeters per dag. Dit duwen en trekken zorgt ervoor dat de gidsen hard moeten werken om ons toeristen de kans te geven een kijkje te nemen op een stuk levende geschiedenis. Sterker, het pad dat wij volgen is vandaag de eerste dag in gebruik. Een hele week hebben ze geen dagtochten kunnen doen omdat het vorige pad simpelweg verdwenen was.
Nu nog zijn er een aantal mensen met pikhouwelen druk in de weer. Moeten we regelmatig wachten terwijl onze gids de trappen voor onze voeten uithouwt. Een indrukwekkende ervaring. Vooral om over te vertellen. Want hoewel ik geen kou heb en niet nat word, nodigt de regen niet echt uit om lang stil te staan bij de tinten blauw en de grillige vormen van de spleten en spelonken in het ijs. Doorlopen! Over trappen van ijs, naar boven, naar beneden, met touw, zonder touw, over brugjes. Lunch in de regen - boterhammen die nog net zonder lepel kunnen...
Onderweg vertellen we elkaar de Maori ontstaansgeschiedenis van de gletsjer. Ze noemden deze plek Ka Roimata o Hinehukatere - De Tranen van het Lawine Meisje.
Hinehukatere loved climbing in the mountains and persuaded her lover, Tawe, to climb with her. Tawe fell from the peaks to his death. Hinehukatere was broken hearted and her many, many tears froze to form the glacier. (Bron)
En het raden naar waarom het ijs blauw is. Niet van de kou zegt de gids, maar ik weet niet of ik dat geloof...
Ben alleen nog maar..."jaloers", maar niet alleen op je unieke ervaringen, je verhalen worden als maar mooier!
Geplaatst door: lut baeten | 15-12-06 om 9:04
the same here.
take care
Geplaatst door: woutervanloo.2006 | 15-12-06 om 16:10
ALSO GO AND VISIT THE BEAUTIFUL CHURCH AT THE RIVER THE GLASS WORK IS MAGIFICENT WITH THE BACKGROUND VIEW.
and if you have time call in to hokitika to find some green stone, their are places you can buy it. Real kiwi.
Could you pick up some brochures for me please. Merry Xmas. Georges Bernard, Smiths Gully Victoria
Geplaatst door: Georges Bernard | 18-12-06 om 0:36
Prachtig zus! ... Arme schapen,... geven die dan nog melk na een hele dag gletsjer kijken?
En,... kreeg iedereen een naamkaartje of alleen jij? Liefs en een dikke kus,
Geplaatst door: K | 18-12-06 om 0:47