Ten minste als het werkt. En die van mij doet het niet. Of niet meer. Ik wil graag een cruise boeken op Doubtful Sound voor de volgende dag. Maar ik ondervind enkele kleine tegenspartelingen. Ik voel mij als in een film waar ze de ene kaart na de andere bovenhalen en elke keer geweigerd worden. Daar sta ik dan. Op een camping in Manapouri. Voor de dichtsbij zijnde geldautomaat moet ik twintig kilometer verder rijden naar Te Anau. Maar ik ben moe en ik heb geen zin meer om te rijden. Dat wordt morgen, alles of niets ...
De volgende dag ben ik vroeg wakker. De zon schijnt. Het is een tijdje geleden dat de ochtend zo heerlijk was. Op een wip ben ik in Te Anau, vind ik een geldautomaat en ben ik weer op weg naar Manapouri. Ik ga meteen naar de kade van waar de boten vertrekken. Er zijn twee bedrijven. Een heel groot met uniform, veel reclame, weinig persoonlijkheid en duur. En er is een klein een-mans bedrijfje. Minder professioneel, twintig mensen maximum per trip, goedkoper maar volzet voor de dag. Of dat dacht ik.
Omdat de vlaggen en de zwerm mensen bij 'Real Journeys' mij een beetje tegensteken en omdat ik aan een huis 'laatste dag winterspecial' zie hangen, ga ik toch maar even daar binnen. Blijkt dat dat het kleine bedrijfje is. Dat hij, Nigel, het aantal mensen bij potentieel gevaarlijk weer lager dan twintig houdt. En dat een persoon er nog wel bij kan! Wat een geluk. Ik heb zelfs tijd over voor een ontbijtje en om mijn spullen bij elkaar te zoeken. Too easy!
Bij het zien van de boot begrijp ik waarom Nigel liever minder dan twintig passagiers meeneemt. Wij zijn met z'n zeventienen en de gemiddelde leeftijd wordt door een stuk of vier net onder zestig gehouden. We kruipen allemaal gezellig dicht tegen elkaar aan. Goed om mekaar te leren kennen, maar na een tijdje ga ik op het dek zitten. Uit de wind, lekker fris, niet koud en het beste uitzicht over Lake Manapouri.
Een klein uurtje later gaan we opnieuw aan land. Fjordland, Nationaal park, waar zandvliegen mensen doen dansen en verkeersborden waarschuwen voor muizen en oude Fords. We zijn ver van de bewoonde wereld. Er is een (onbemand) bezoekerscentrum waar wij even worden losgelaten terwijl Nigel de bus haalt. Dan gaat het naar West Arm Power Station. Een enorme elektriciteitscentrale, verstopt hier, aan het einde van het meer, diep onder de grond. We rijden rechts (!) door een lange tunnel om uiteindelijk uit te komen in het hart van de berg in wat lijkt op een geheim atoombolwerk. Weer in een film.
Na een kleine wandeling aan de andere kant van Dusky Track - om Nigel de tijd te geven de andere boot te halen - gaan we aan boord voor onze Doubtful Sound tocht. Het weer is intussen omgeslagen waardoor de vele eilandjes gehuld worden in een mysterieuze mist. Had ik dit geweten had ik gewoon een poster kunnen kopen. Het is precies hetzelfde: geheimzinnig, dramatisch, prachtig...
Wat de poster niet toont zijn de pinguins die even later opduiken. De robben die in het water spelen. De reuze dolfijnen die in grote getale voor en langs en onder de boot doorzwemmen. De regen die net dan even ophoudt zodat we buiten kunnen. De zeventigjarige Judith die een glas water probeert te vullen aan een van de ongerepte 
watervallen en daarbij helemaal nat wordt. Het gesprek dat we later hebben over wanneer het moment is in je leven dat je moet beslissen om je 'fatsoenlijk' te gedragen en dat dat misschien maar beter nooit is. Nigel die alles in zijn eentje in fantastische banen leidt. Die zelfs probeert de afwas te doen terwijl hij de boot in bedwang houdt - voor hij mij vraagt om het stuur even over te nemen. De zon die erdoor komt net als we aan het uiterste puntje van de trip zijn. De verhalen over de ontdekking van het gebied, de verschillende vogels, de helderheid van het water, de geuren, de frisse bries, wat samen genieten doet met een stel mensen die aan het begin van de dag zomaar bij mekaar zijn geklutst.
Op de terugweg blijft de zon haar magie werpen op het water, de eilandjes en onze gezichten. Het afscheid is licht, maar als van oude vrienden en het gastenboek gloeit onder zoveel lof...
Precious, ATM en avonturiere een beetje contradictoir als je weet dat Lake Manapouri en omgeving de juiste setting waren voor de film "Lord of the Rings".
Take care...
Geplaatst door: woutervanloo.2006 | 13-12-06 om 12:47
Nu ben ik gerust....geldautomaat....je hebt dus toch nog altijd...krediet!!
Geplaatst door: lut baeten | 14-12-06 om 18:01