Paddy's Paradise

Op een avond in Westport. We zitten in onze woonkamer op de parking van een supermarkt wanneer een nors uitziende man in jeans en wit haar langs loopt. We vragen hem naar het leven in Nieuw-Zeeland. Onze vraag is nog niet gesteld of de woorden snellen uit zijn mond. Hij is Iers, woont al twintig jaar hier, heeft alles zien veranderen van kwaad naar erger en wil wat hij te zeggen heeft eigenlijk enkel 'off the record' doen. Als hij een uur later stopt met praten heeft hij ons uitgenodigd bij zijn thuis.   

Hij woont op het einde van de weg, in zijn zelf verklaarde paradijs, aan het begin van een van de grote trektocht paden. In een huistruck. Hij vertrouwt ons toe dat hij een kunstenaar is en dat hij tien verschillende instrumenten kan bespelen. Beroemd is over de hele wereld. Het plannetje dat hij ons tekent is inderdaad erg creatief - iets van tweede koe links en dan rechtdoor tot de achterkant van een stopteken. En of ik weet wat dat is 'a stopsign'?   

Het is ergens onderweg naar Karamea, ons volgende doel. Als compromis tussen nooit zeker weten wat voor vlees je in de kuip hebt en nieuwsgierigheid, besluiten we er de volgende dag in de middag een kijkje te gaan nemen. Bij daglicht. Het plannetje werkt wonder boven wonder perfect. Zonder twijfelmogelijkheden recht naar Paddy's Paradise. We laten de auto achter op de parkeerplaats en gaan te voet verder door het meterhoge gras. Tot we verschillende huistrucks zien. Maar slechts eentje is echt af: een groen houten huisje met puntdak op een auto. Veel glaswerk, middeleeuwse stoelen, een minikeukentje en een houtkachel. Een tafeltje, smeedwerk, servies en gordijntjes. Drie trapjes naar het slaapgedeelte, compleet met boeken, schilderijtjes en kaarsen. Het ziet er allercharmants uit. Alles zelf gemaakt, zelf ontworpen, zomaar uit het hoofd. Iemand die dit maakt weet wat liefde is denk ik dan.

Paddy zelf woont een eindje verder, in een andere huistruck, verstopt tussen struiken en bomen. We roepen want er is geen bel en hij doet de deur open met de klink in zijn handen en een dreigend serieuze uitdrukking op zijn gezicht. Een seconde. En dan breekt een lach alles open.

Hij houdt van praten, of misschien neemt hij zijn kans na dagen, maanden, jaren van alleen wonen. Terwijl hij vertelt over zijn leven en kunst maakt hij koffie en gebaart ons waar we moeten zitten. Niet dat er keuze is. Er zijn drie stoelen waar je net kan geraken. Al de rest staat en hangt vol met de resultaten van een niet aflatende stroom van ideeen die uit 's man handen de wereld in vloeien. Het heeft zich opgestapeld doorheen de jaren. Hij verkoopt - soms - als het nodig is. Maar werkt voor zichzelf, van 's morgens tot 's avonds. Buiten toont hij ons de deuren naar een kasteel. Prachtig houtsnijwerk, in verschillende kleuren, ingelegd met smeedijzer. Het lijkt wel een sprookje, mede door de fantasie die je nodig hebt om de wereld achter de deuren te bedenken, want die is er niet. Een van die plannen die het nooit tot werkelijkheid hebben gebracht. Enkel de herinnering aan de belofte staat daar trots tussen het stof.

Als we terug binnen zijn neemt Paddy een voor een zijn instrumenten. Een viool, een cello, een mondharmonica. Elk krijgt enkele minuten van zijn onverdeelde aandacht voor hij het inwisselt voor wat anders. Zo toont hij ons zijn passie en zijn verleden. Tot het tijd is om te gaan slapen. We slepen ons beddengoed naar het miniatuurhuisje. Zo een kans laten we niet voorbij gaan! Het is een heldere, frisse  nacht. Miljoenen sterren waken over ons. We steken de kachel aan en snuffelen rond tot we denken dat we alles gezien hebben.

De volgende dag worden we wakker van een klop op de deur. Met een half woord geeft Paddy ons een bordje met toast en is hij weer weg. Later toont hij ons zijn 'achtertuin' - het nationaal park - de rivier en Paddy's beach. We leren wat bloemen- en bomennamen. Wandelen enkele uren en hebben een verfrissende duik in de rivier. We lunchen samen aan zijn zelfgemaakte picknicktafel. Het lijkt alsof hij de tijd wilt rekken, maar het afscheid nadert onvermijdelijk. Hij geeft ons elk een halsketting als herinnering en nog een laatste drankje. Zijn e-mail adres wil hij niet geven, dat schept maar verwachtingen. Dus blijft het bij wensen voor en over de rest van onze levens, voor we Paddy weer alleen laten in zijn zelfgemaakte paradijs...

Comments

[Geplaatst door: vanloowouter.2006]

Hartverwarmend.
BE GOOD!!!

[Geplaatst door: Hilde Buysrogge]

Hey Lies

Geloof het of niet maar ik heb ook al een paar keer je blog gelezen. Het is echt om bij weg te dromen, te lachen en te denken, typisch Lies... Hopelijk heb je een fijne kerst gehad en als ik dit verhaaltje lees twijfel ik er eigenlijk niet aan! Dikke kus x
Hilde

[Geplaatst door: lut baeten]

Fantatisch Liesbeth!Paddy heeft waarschijnlijk... blijkbaar... heel zeker, geen last van regularisatie...kadastraalinkomen....milieuheffingen, belastingen op riolering waterzuivering... en zo kan ik nog wel "teen en tander"opnoemen. Zalig gewoon, niet alleen omwille van de...portemonaie, maar de rust en de levenswijze! Fijn je gisteren even gehoord te hebben. Een heel mooi eindejaar!

[Geplaatst door: K]

Hmm,... zo'n beetje als uw slaapkamer vroeger, dan? Mooie foto trouwens! liefs,