Wandelen door Abel Tasman park tot Anchorage Bay. Overnachten in Aquapackers en de volgende dag
weer terug. Een trektocht voor stadsmeiden. Ten eerste kunnen we dan zeggen dat we een 'overnight trekking' gedaan hebben en ten tweede moeten we geen uren en uren en uren lopen met slaapzak en eten om vervolgens in een vochtige hut te proberen een paar uur slaap te krijgen. Nee, in alle luxe - eten en beddengoed inbegrepen - een avondje op een boot.
Om er te geraken moeten we een uur of vier stappen door regenwoud. Toepasselijk regent het. Niet de hele tijd, maar hier en daar een serieuze bui. Op sommige momenten lijkt het allemaal eindeloos te duren. Niet in het minst omdat we in het begin zo in de ban zijn van de grote varens. Elke keer 
halthouden. Ons fototoestel tevoorschijn halen en de wereld vergeten terwijl we de beste hoek zoeken. De jonge varentakken beginnen hun leven als strak opgerolde krul in het midden van de boom. Vervolgens rollen de spiralen langzaam uit tot volwassen exemplaren. De Maori's noemen het 'Koru' en gebruiken het als symbool voor nieuw begin en leven. Om elke hoek zien we een mooier, groter, beter voorbeeld. Het wemelt ervan. Maar ten slotte krijgen we genoeg van het oponthoud. We hebben een doel!
Het pad is intussen veranderd in een serie modderpoelen en alle mensen die we tegenkomen zijn onherkenbaar verstopt onder lange regenjassen en rugzakzeiltjes. Ze kijken ons een beetje vreemd aan. Wij zijn niet half zo goed uitgerust. We houden niet van kleren die teveel lawaai maken. In de plaats worden we nat en natter. Maar we blijven gaan.
Achter elke bocht verwachten we een of andere aanwijzing of verandering. Er komt niets. De voorlaatste loodjes wegen het zwaarst, want wanneer uiteindelijk een bordje zegt 'Anchorage 1 uur' beginnen we met nieuwe energie half te rennen - bergaf. Veel minder dan een uur later komen we aan bij de baai. Onze thuishaven voor vandaag.
We worden verondersteld om een eindje verder het strand op te lopen en te zwaaien in de richting van
de boot die in het midden van de baai voor anker ligt. Maar de kapitein van dienst heeft ons al gezien. Terwijl we onze schoenen uit trekken zien we een stevige griet met blonde dreads in een rubberen sloep stappen en koers zetten naar de wal. Ahoy! Ze stelt zichzelf voor als Kim en verwelkomt ons op een verder verlaten boot. Helemaal voor ons om in te palmen. Jammer dat het niet wat warmer is want van de boot in het water duiken lijkt nu een volstrekt onaantrekkelijk idee. In de plaats installeren we ons in droge kleren dicht bij de keuken.
Kim houdt het midden tussen een matrone en een piraat. Ondeugend, en heel wat noten op haar zang. Maar ze kan koken. 's Avonds vertellen we elkaar straffe verhalen en vinden we scrabble opnieuw uit. Eten Kims heerlijke eten en drinken tot we moe zijn en ons door het klotsen van de golven in slaap laten wiegen.
Met de herinnering aan het modderpad vers in mijn geheugen doe ik de volgende dag op de terugweg geen moeite om mijn schoenen aan te trekken. Het enige gevolg van schoenen is dat je ontzettend oppast waar je je voeten neer zet, terwijl het geen zin heeft. Ze worden toch vuil. Blote voeten lijkt mij een veel beter idee. Heerlijk om door de modder te ploeteren, nergens op te letten en de aarde tussen mijn tenen te voelen. Een persoon verwoordt de blikken van al de anderen door te zeggen dat we gek zijn. Hij heeft het duidelijk nog niet geprobeerd. Het gaat goed. We wandelen stevig door en een hele tijd zitten we volledig in de 'flow' van het moment. Het maakt niet uit hoelang het nog is, de ene stap voor de andere is alles dat bestaat en alles dat nodig is.
Toch geraakt onze goesting stilletjes aan uitgeput en krijgen we meer en meer zin om iets anders te doen. Deze fase duurt net lang genoeg om ons een enorm gevoel van voldoening te geven wanneer we uiteindelijk aankomen. We zijn uitgeput, hongerig, nat en koud, maar we hebben het gehaald. Onze tocht - ook al was het niet zover - zit erop en wij hebben elke stap gezet.
De reactie's worden moeilijker, alleen al bij het lezen over je "moddermarche", voelen mijn benen loodzwaar! Kleiner en kleiner voel ik mij worden bij je beschrijvingen, je hebt het echt!!
Varens, daar heb ik ook een "verhaal appart" over...gisteren nog bij Greta verteld (verjaardag Jos)
Geplaatst door: lut baeten | 27-12-06 om 13:31
Mens en natuur zijn met elkaar verbonden, het is bijna onze eerste partner alhoewel je daar in de stad achter een computer toch wel even begint over te twijfelen. Spijtig dat we hier niet echt van al die schoonheid kunnen genieten maar al je stijl volle en expressieve inspanningen geven weer maar eens de sfeer, karaktertekken en wetmatigheden die we nodig hebben om ons even in het aardse paradijs te wanen.
Ajaj scheepsmaat, duizend blote voeten en modder niet te vergeten, you've got style...
BE GOOD
Geplaatst door: woutervanloo.2006 | 27-12-06 om 14:52