De eerste keer

Je weet hoe het gaat - misschien pas als het allemaal weer voorbij is, maar het is altijd hetzelfde - een begin. Aarzelend. Onderzoekend. Vol overgave. Wat brengt wat komt? Hoe gaat het verder? Er is maar een manier om dat uit te vinden...

We staan op ons eerste strand. Het eerste van vele. Maar wat zo speciaal is aan het eerste is dat dat nog niet uitmaakt. Je wilt het volledig in je opnemen, uitdrukken hoe fantastisch goed het er uit ziet, een stukje meenemen als dat kan. Alsof er niets anders meer komt... 

De eerste keer een slaapplek zoeken duurt uren. Niets lijkt goed of veilig genoeg. Ook al komt er minder dan een auto per week voorbij. De eerste keer de Ezy Cruiza van leef- tot slaapplek omtoveren. Zoekend, tergend traag maar vooral hilarisch onhandig. De eerste keer zwemmen in een kristalheldere, ijskoude rivier. Joelen als kinderen op de laatste schooldag. Die eerste berg die we beklimmen. De ietwat extreme plannen die we maken op de top. Die keer in Kaikoura dat we gaan shoppen, alles passen wat er is - inclusief de pruiken - en uiteindelijk uit de paskamer komen in dezelfde kleren.

Die twijfel over waar we heen zullen gaan. Die twijfel over wanneer we zuinig zijn en wanneer we 'splashen'. Geen walvistochtje maar wel hot springs. Hadden we geweten van de sulfergeur, zouden we misschien twee keer gedacht hebben. Onze spullen die het welgeteld anderhalve dag volhouden om netjes gescheiden op hun eigen plek te liggen.

Onze zoektocht naar het hart van Nieuw-Zeeland dwars door de wouden van Hanmer, Lake Sumner en Victoria. Het is daar ergens dat Lies zich plots echt in Nieuw-Zeeland voelt. De bergen, groene hellingen en wilde bloemen hebben er vast iets mee te maken. En de schapen? Ze nemen de vorm aan van een lichte obsessie als je het mij vraagt. Hoeveel zou het kosten om er eentje mee naar huis te nemen? De vrouw in het postkantoor weet niet of ze moet lachen of ons verontwaardigd de deur uit jagen.

De toon van de eerste dagen, gezet in onuitwisbare ervaringen vanop de eerste rij. 

Comments

[Geplaatst door: woutervanloo.2006]

liesbeth,
het lijkt wel alsof ik er zelf bij was met het gevoel van kriebels in de buik en vlinders in het hoofd, heel entertainend en gibber plezant. Kan me levendig voor de ogen halen hoe je verstrooid je spullen moest zoeken tussen alle ander dingen die je al had gezien en afgetast. Trial en error want alle begin is moeilijk durft men wel eens zeggen ook al komt er einde aan.
Trouwens die foto doet me denken aan land-art exponenten Richard Serra en Robert Smithson.
BE GOOD.

[Geplaatst door: lut baeten]

Moest je dat klaar krijgen, een schaap per post! Dat wil ik nog wel "sponseren"!
Ik zie de reactie al van je pa en ma, maar vooral van onze Ward, want die zal het "kot" wel "mogen" timmeren zeker..!!?
Tussen haakjes, dat wit ding op 4 wielen bij jouw thuis voor de deur...doet toch geen dienst meer? We zullen het er over hebben kerstdag, het kan misschien toch goedkoop opgelost worden!!

[Geplaatst door: liesbeth]

Dat was voor Lies he dat schaap! Misschien wil ze het later wel uitleggen...
enne, verstrooid? ik?