In een last minute opwelling heb ik mijn reisboek thuis gelaten. Kwestie van niet vergeten rond te kijken misschien, in elk geval, terug in Cairns koop ik een Greyhound busticket. Dit laat je toe om van A naar B te reizen en vrij te kiezen waar je op- en afstapt. De enige restrictie is dat je in een bepaalde richting reist en dat je elke verplaatsing slechts een keer kan doen – no backtracking! Als dit niets voor jou is kan je ook een kilometerpas kopen – het woord legt perfect uit wat het is. Alles op maat van de klant en een Cairns-Melbourne ticket is wat mij perfect past. Nu nog beslissen wat mijn eerste stop wordt …
Ik heb eerst nog wat dingen te doen in Cairns, dus ik reserveer een zitje voor de vroege namiddag bus en bedenk dat zeven uur ‘s avonds een goed uur is om ergens aan te komen. Dat brengt me tot Townsville, de grootste stad in Tropisch Queensland. Als ik aankom is het al donker en al de andere mensen lijken te weten waar ze heen moeten. Voor zorgen is het nog een beetje vroeg, maar een beetje verloren ben ik wel. Tot ik een backpacker busje zie.
De chauffeur biedt me een lift aan naar de stad. Het hostel waar zij voor werkt is vol, maar er is nog een ander in dezelfde straat. Dit lijkt een voorlopige oplossing tot een voorbijganger mijn aandacht vestigt op de veerboot die even later vertrekt naar Magnetic Island. Nu, dat doet een belletje rinkelen. Ik wist alleen niet dat het zo gemakkelijk te bereiken was. Genoeg informatie om het roer om te gooien en op de boot te springen met mijn pak en zak.
Een goed half uur en een (vrij) wild ritje later sta ik met beide voeten weer op vaste grond en heb ik een medepassagier gevonden die bereidt is om me af te zetten aan een hostel. De volgende dag zal blijken dat het openbaar vervoer – bussen, veerboten - volledig op mekaar afgestemd is en dat velen mij zijn voorgegaan, maar op deze donkere, winderige avond lijkt het allemaal wonderwel uit te werken.
Hij zet me af aan het eerste hostel dat we tegen komen. Ik heb een beetje twijfels, maar ik wil ook niet moeilijk doen – voor alles is een eerste keer – dus ik stap uit bij deze ‘Base Backpackers’. En hoe goed kan het zijn? Het hoofdgebouw is een beetje fabriek-achtig opgetrokken uit metaal, met een houten vloer, zetels, pooltafels en grote schuifdeuren die uitgeven op een enorm houten terras met palmbomen en een trap naar het strand – ja! Een plek waar ‘aan het strand’ letterlijk aan het strand betekent. Er is een zwembad en hangmatten en de kamers zijn van die driehoekige huisjes langs slingerende paadjes verspreid over het domein. En dat alles met een lekkere zeebries…
Later praat ik met een Tsjech die me voor gek verklaart om zonder boek te reizen. Het grappige is dat hij na een grondige voorbereiding - het hele hoofdstuk op voorhand te lezen enzo - precies deze plek met rood heeft gemarkeerd als de plek om naar toe te komen. Too easy!
iedereen heeft wel één of andere bijbel zolang hij maar niet in het nachtkastje ligt want daar horen andere dingen thuis; slaapzacht...
Geplaatst door: woudjevanloo.2006 | 19-10-06 om 12:16
Hey zus, heb ervan genoten,... wat doe je dat goed. Liefs
Geplaatst door: K | 21-10-06 om 18:51
You've got that feeling ...
Leuk om te lezen. Ga door en doe je ding.
Vele groetjes,
San
Geplaatst door: Sandra | 25-10-06 om 22:08