Terwijl je je benen moet opfrommelen om in je plekje te passen lijkt je gezicht het enige lichaamsdeel dat er zonder problemen in slaagt. Dus, wat is er zo leuk aan reizen in een nachtbus?
Waarom heeft het die verborgen charme? Zijn het de verlaten wegrestaurants waar je samen met je busgenoten voor een twintig minuten durende piekperiode zorgt? Waar iedereen zich zonder woorden verspreidt over de shop, de picknick tafel en de nacht. Is het het vage groepsgevoel - misery loves company - terwijl je achter de chauffeur aan hobbelt voor een volgende sessie uhm, zitten? En iedereen die voor een keer - zonder uitzondering - op tijd komt. Ook al wil je er niet op, er is maar een manier om het zo snel mogelijk achter de rug te hebben.
Of is het het staren in de voorbijflitsende nacht, net dat tikkeltje hoger dan de rest van de wereld? En het gesprekje met de chauffeur terwijl al de anderen slapen?
En wat denk je van de enorme intimiteit die je deelt met onbekenden, simpelweg omdat je ze ziet slapen? En wakker worden. En getuige mag zijn van hoe zij door een nacht 'hoe vouw ik me op in een veel te krappe slaapplek' komen. Hoe iedereen op het einde een sticker op zijn voorhoofd wil hangen met 'ik heb net een hele nacht in een bus doorgebracht, so give me a break!'.
Al deze dingen samen maken dat ik het geweldig vind. Maar uhm, dit gezegd zijnde, ik weet het nu wel weer voor de komende jaren...
ik hoop dat je straks nog plaats hebt op je blog die raakt ondertussen even vol gepropt als die nachtbussen die je hier aan het bezingen bent. Blijven gaan...
WVL.2006
Geplaatst door: woudjevanloo.2006 | 30-10-06 om 8:44