Down Under

Toemaatje Tokyo

Een toemaatje. In Tokyo no less. Het moment dat ik besef wat ik aan het doen ben, word ik een tikkeltje zenuwachtig. Vliegen naar een miljoenenstad in de winter met de Aussie zomerblues.  Het vliegtuig is veel te laat waardoor het al lang donker is. Ik heb een adres, in Japans Engels. Maar ik heb internet nodig om te weten of de mensen thuis zullen zijn. Daar heb ik cash geld voor nodig. Dat heb ik niet, en ook geen idee wat het waard is. De geldautomaten herkennen mijn kaart niet. Hoe gaan ze hier geld verdienen aan toeristen als de automaten geen buitenlandse kaarten herkennen? Na vijf keer de luchthaven op en neer te dragen met gelukkig maar drie halfzware zakken heb ik het zo warm dat ik buiten kan in mijn t-shirt. Geweldig, de zomer blijft nog even bij me vanavond.

Epi(b)log

Op een dag kom ik na een gevecht met het openbaar vervoer terecht aan de rand van de outback. Ik heb afgesproken met Georges B., een Belg in Australie. Zijn waterval van woorden begint als ik in zijn auto stap en neemt mij mee in een wereld van bosbranden, goudmijnen, zelfvoorzienende huizen, droogtes en een uit de modder geredde Belgische(!) auto – FN voor de kenners.

Sprookjesbossen

Waarom ik dacht dat Tasmanie lieflijk zou zijn. Mmm. Het is zo een klein vlekje op de kaart? 'Tassie' klinkt zo schattig? Mmm. Niet zeker. Het eiland voert sprookjesachtige natuur ten tonele. Ja. Maar dan wel van een sprookje dat misschien niet goed afloopt.

Wilson's Prom National Park

Ik ga de tent uit. De warme nacht in. En dan zit ik daar. In het gras. Badend in het licht van de volle maan. Voor het eerst sinds dagen is de wind weg. De stilte is enorm.

Thuiskomen in Melbourne

Wat zo heerlijk is aan thuiskomen in Melbourne is dat ik stiekem nog steeds op vakantie ben. Het houdt niet op. Het verschil is dat ik, tussen kleine en kleinere uitspatjes, Melbourne als uitvalsbasis heb. Een kamer voor mij alleen, in een huis met alles erop en eraan, midden in een wereldstad die op haar beurt weer in het midden van een prachtstaat ligt. Downunder Deel Drie.

Haere Ra Aotearoa

Een kwestie van de juiste contacten leggen of puur met je gat in de boter vallen? Wie zal het zeggen. Het is een zonnige morgen in Auckland en ik zit op een boot met de taxichauffeur van Te Anau en een bevriende Aucklander. Eerst tanken - grappig - en dan racen! Over het flesgroene water, richting Rangitoto Island.

Kiwi in het kort

Kia Ora! Of je nu zelf around wizzed op je tiki tour, of je laat gidsen door een loopy, overal hoor je 'Haere Mai ki te whenua o Aotearoa'.

Warm en warmer

Zomerkleren volstaan hier in Rotorua. Op de rand van enkele gapende openingen der aarde. Omcirkeld door de geur van natuurlijk sulfer. Verwelkomd door oorspronkelijke bewoners van Whakarewarewa. Gedragen door het onschuldige spel van een zwoele zomerbries en oranje straatverlichting. Heerlijk.

Op een andere planeet

IJzige wind jaagt slierten mist over de dorre donkerbruine vlakte. De lucht is onheilspellend zwaar, maar het is droog. De enige planten zijn stekelig, vijandig en in kleuren die je normaal niet met iets levends associeert. Mijn adem raakt de weg kwijt, ergens in mijn lijf. Net als je denkt dat je het allemaal wel gezien hebt is ze daar weer. Met een nieuw kostuum, nieuwe props en een verrassende wending in het scenario. Nieuw-Zeeland. De dramakoningin.

De 'vergeten wereld' weg

Nog een beetje onder invloed van het vorige avontuur, past 'The Forgotten World Highway' bij de sfeer die de ronde doet. De ene bocht na de andere leidt ons verder naar het oosten, en onttrekt wat we achter laten aan het zicht. De hellingen langs de weg sluiten ons in als twee dikbegroeide, donkergroene muren. Zo steil dat de bomen en varens bijna parallel groeien met de grond. Geen mensen te bekennen. En dat kilometers lang.