Reality TV. Ik vind er niks aan. Het enige dat het me bijgebracht heeft is het besef dat ik al bij al toch redelijk geestelijk gezond ben, als ik me vergelijk met de kwistenbiebels die deelnemen aan dergelijke shows.
Of neem nu de mannen en vrouwen achter Dieselairhorns. Ik vraag me af welke Freudiaanse sublimatiemechanismes hier aan het werk zijn. Zo een fixatie voor horens ... daar moet wel iets achter zitten. Even browsen op deze site doet meer voor je mentale gezondheid dan een bezoek of 4 aan je psycholoog.
Nog uit de reality TV show die we Amerika plegen te noemen : U2charist. Bono van U2 heeft met zijn boodschap voor een betere wereld -- en zijn gooi naar de Nobelprijs voor de vrede -- een gevoelige snaar geraakt bij de religieuze gemeenschap in de U.S. Ze kieperden prompt hun traditionele hymnes uit het raam en vervingen ze door liederen van ons aller U2. Zelfs de religie is dezer dagen een op hol geslagen paard. Gelukkig is daar Walter Swangkee ! Hij is niet alleen de uitvinder van de onvergetelijke volzin : "Please CLICK your Mouse HERE!", hij is tevens de bezieler van de meest schone, verlichte en inspirerende site aan deze zijde van het internet. Ik zit er niet op te wachten, maar deze mensen misschien wel ?
Reality TV : het leert ons iets over de maatschappij waarin we leven. Nog zo een goeie barometer is de reclame. Neem nu deze reclameposters uit de jaren vijftig, of deze. Wat me nog het meest in het oog springt is de rol van de vrouw in deze reclames. Onderdanig, altijd aan het kuisen of het koken. Deze lijst was vijftig jaar geleden ondenkbaar geweest.
Reacties