Elke grote uitvinding kan op twee manieren gebruikt worden: ten goede of ten kwade. Er is atoomenergie, maar er is ook de atoombom. Je hebt de space shuttle, maar er bestaat ook zoiets als de recordbrekende SS-18.
Het is niet anders met het internet. Toen ik voor de eerste keer mijn modem hoorde piep-tuuuut-trriiiiitrrrtttiiirrr doen en ik verbinding legde met het www wist ik niet goed wat me te wachten stond. Inmiddels is het me duidelijk dat ook hier de menselijke aard heeft toegeslaan: je vindt zowel goede als slechte toepassingen.
Ondertussen sta ik er niet meer bij stil. Internet is een vaste waarde geworden in mijn leven, net als de GSM. Wie vandaag 18 of jonger is kan zich zelfs geen wereld zonder internet voorstellen. Alsof het er altijd al geweest is, het online leven en het overal-bereikbaar-zijn. Het heeft het leven ingrijpend veranderd en wie mee is met de technologie heeft fantastische mogelijkheden. Neem nu de zestienjarige Ruben City Palomares uit San Fransisco. Deze homie van San Francisco heeft een indringende film gemaakt over het jeugdbende fenomeen dat welig tiert in zijn plekje van de wereld. Hij werd hiertoe aangezet en ondersteund door de Conscious Youth Media Crew, die jongeren zoals Palomares de technische ondersteuning geven om hun verhaal op internetpellicule vast te leggen.
Maar het kan ook zonder bewegende beelden. Simon Wheatley, gerenommeerd fotograaf, focust al jaren op de jongeren die leven in achteruitgestelde stedelijke gebieden. Zijn meest recente exploot gaat over de Londonse jeugd, de fotoreeks annex commentaarstem zal je niet snel loslaten.
Is de term generatiekloof nog wel adequaat? Zouden we niet beter spreken van een generatiecanyon? En kan het internet die mee helpen dichten?
Reacties