De blik van Erik

Vraagtekens

Hij is weer voorbij, die mooie winter. Alhoewel, mooi? Ik ga met veel vraagtekens de zomer in. Een paar minder fraaie kantjes van de enorme groei die mijn sport kent, stipte ik de afgelopen weken al aan. BK en WK blijven wat mij betreft dieptepunten. Blijkbaar is het zoals in mijn tijd nog altijd mogelijk omlopen uit te stippelen en te keuren vanuit de luie zetel. Ik kreeg ook tuitende oren van die voortdurende vragen om slijk. Daar moeten de crossers intussen hun buik toch van vol hebben?

Nostalgie

Deze week liet ik het kind in mezelf los. Met de sneeuw die donderdag in grote pakken uit de lucht viel, maakte ik een reus van een pop. Met alles erop en eraan. Kolen als ogen, een wortel als neus. Muts op het hoofd, sjaal rond de nek en handschoenen. Als een ijssculpteur hakte ik op de sneeuw in. Van het resultaat maakte ik met veel trots een foto voor de eeuwigheid.

Waterloo vergeten

Het WK is ook mijn huis naar binnen geslopen. Sinds vrijdag ontfermt mijn vrouw zich over de Poolse Dorota. Een paria binnen haar nationale selectie, samen met haar gezelschap op zoek naar een bed en een tafel. Marina, de goede ziel, liet zich vermurwen. Dat zorgde ervoor dat ik een beetje in ruzie lig met mezelf. Ook ik heb een goed hart, maar ik kan makkelijker ‘nee’ zeggen. Blijkbaar toch niet hard genoeg. Nu ja, we maken er het beste van en diep van binnen supporter ik voor onze gaste.

Storm

De stormwind om mijn hoofd is verdwenen. Gelukkig zorgde ik de voorbije jaren voor voldoende aanplant van bomen om mijn huis af te schermen. In de hoofden van de WK-geselecteerden is de storm zeker nog niet gaan liggen of steekt hij nu pas op. Sven Nys liet alvast geen gras groeien over zijn ambities. Vorige donderdag werd hij door de vriendin van crosser Steve Gruwier gespot op het WK-parcours. Zowel voor als na de middag.

Poëzie

Als poëzie de brug slaat tussen taal en muziek, was het nationaal kampioenschap van afgelopen zondag een gedicht. De woorden kwamen van het publiek, de renners en de pers. De muziek werd in de lucht geblazen door fanfares en barden als Sam Gooris en Willy Sommers. Op papier poëzie van de bovenste plank. En toch werd het BK geen mooi gedicht. Chapeau voor Bart Wellens. Ik keek vol bewondering toe. Zo loopsterk kende ik hem niet. Waarschijnlijk richtte hij zijn pijlen tijdens zijn voorbereiding meer op dat onderdeel. Als je het mij vraagt, schuilt daar de oorzaak van zijn rampzalige starten. Chapeau ook voor Peter Van Santvliet. Maar is het normaal dat wie een seizoen lang geen prijs pakt met de titel gaat lopen? Het zegt alles over de omstandigheden waarin het kampioenschap werd betwist.

Alles kan beter

Doodongelukkig, zo voelde ik mij toen ik de eerste beelden te zien kreeg van het parcours waarop straks de nationale kampioenschappen worden georganiseerd. Over dat BK kan ik erg kort zijn: ik heb er niets over te vertellen. Vraag mij dus niet om een pronostiek. Jawel, ook ik kan niet naast Nys, Wellens en Vervecken kijken. Maar wie is favoriet? Ik weet het niet. Ik wil het niet weten. Wie is de beste op een totaal verzopen parcours? Niemand.

Sterren

Néééé, ze kregen mij niet zo zot in Middelkerke tussen de All Stars mee te fietsen. Ik weet wat ik nog kan. Veel, maar waarschijnlijk niet genoeg om op te tornen tegen jongens die twintig jaar jonger zijn. Toegegeven, ik moest erg hard op mijn tanden bijten om de uitnodiging af te slaan. Het blijft kriebelen. Gelukkig kent mijn vrouw mij beter dan ik. Zij beseft dat ik eenmaal op de fiets over mijn toeren ga. Nadat ik drie ribben brak, lijkt het haar beter elke gelegenheid te ontwijken om nog een keer als een ster uit de kerstboom te vallen. Een wijs mens, mijn Marina.

Vier musketiers

Wat ik onder de kerstboom zie liggen voor de crossers tart mijn verbeelding. Niet te geloven wat ze in twee weken tijd krijgen opgelepeld. Dat wordt ongeremd feesten. Sloten geld zijn er te verdienen en daar word je tenslotte prof voor. Maar er is meer. Het is ook de periode om het lichaam klaar te stomen voor wat echt telt: de kampioenschappen. Nu een koudje vangen of een ongelukkige val doen en de paniek slaat toe.

H. Willibrordus

Lach niet met deze jongen! Dat doe ik zelf ook niet. Drie gebroken ribben hield ik over aan een vermetel trainingsavontuur. Die duin die het mij lapte, vervloek ik als een satan. En mezelf ook wel een beetje. Die berisping verdien ik. Blijkbaar heb ik mezelf niet altijd helemaal onder controle. Maar zelfs de pijnscheuten maken van mij geen oud mannetje. Ik train alweer op de rollen.

Duelleren

Of we nog wel van duels kunnen spreken, vroeg Carl Berteele van Sporza Radio mij. Het meest late interview dat ik ooit toestond. Ruim na middernacht. Toen we de zaal waar even voordien de Sunweb-Projobploeg was voorgesteld weer betraden, was ze zo leeg als een afgedankte treinwagon. Duels? Natuurlijk zijn ze er nog. Bij duels denkt iedereen terug aan mijn tijd: ik tegen Albert Van Damme. En dan hebben de mensen het WK in Zolder voor ogen, waar ik pas op de streep het ultieme verschil kon maken. Met het zwaard tussen de tanden. Maar zo nipt was het slechts zelden. Niet alle gevechten leverden foto's op die de voorpagina's van de kranten en boekjes haalden. De tijd dikt feiten aan. Het duel De Vlaeminck - Van Damme was meestal al veel eerder beslecht. Maar knokken deden we altijd.