- Eveliene Renders
De Muur van Hoei was vandaag the place to be voor elke wielerliefhebber. Bijna een kilometer klimmen met een maximumpercentage van maar liefst 25%! Een huzarenstukje voor zij die anders nooit de fiets bestijgen. Een iets makkelijkere klus voor de beter getrainde atleet, maar de bult van Hoei is en blijft een enorme kuitenbijter. Zelfs voor een peloton profcoureurs.
Zware klus
Bij onze aankomst aan de Muur van Hoei valt onze mond open van verbazing.
Is het überhaupt mogelijk deze muur met de fiets op te rijden?! We krijgen meteen een antwoord op onze vraag als een groepje wierlertoeristen ons puffend en zwoegend voorbijfietst. Ze halen alles uit de kast om die verdomd lang wegblijvende top te bereiken. De meesten slagen ook in hun opzet, maar sommigen moeten de strijd tegen de Muur toch noodgedwongen vroegtijdig stopzetten.
Als we zelf de top bereiken (wij hielden het wel bij wandelen) worden we weer ondergedompeld in die typische wielersfeer: dolgekke supporters met vlaggen en beschilderde gezichten, biertentjes, eethuisjes en op de achtergrond de dolenthousiaste speaker. Even wanen we ons zelfs in de Tour de France wanneer er een ware publiciteitscaravaan zich een weg naar boven baant. Snoepjes vliegen ons om de oren, maar we zijn ze al snel vergeten als we de eerste koerswagens zien passeren.
Eerste passage
Het langverwachte moment: de geur van ingesmeerde rennersbenen, het geluid van krakende kettingen, de blik in de ogen van een renner in volle inspanning,... Daar doen we het voor! Bij de eerste passage op de Muur is het hele pak nog samen, maar toch lukt het ons een paar renners te herkennen. Ze zoeven ons dan ook niet voorbij tegen een snelheid van 50 km/u,j zoals in de andere koersen. We kunnen ze nu minutenlang gadeslaan terwijl ze 'op hun dooie gemak' naar de top schuiven.
Tweede passage
Drie kwartier later zijn we getuige van de tweede passage op de muur. 
Een jonge Belg, Jurgen Van den Broeck, hijst zich tussen een massa supporters naar boven in het gezelschap van enkele kompanen. Even later volgt ook de rest van het uitgedunde peloton. De grimassen op hun gezicht vertellen ons dat ze reeds een lange strijd achter de rug hebben en dan moet het spektakelstuk nog komen...
Slagveld
De ultieme spurt op de Muur valt letterlijk in het water. Het zonnetje heeft plaatsgeruimd voor donkere wolken en helse regenbuien. Dat houdt echter niemand tegen, niet de supporters en zeker niet de renners. De laatste beklimming zorgt voor een waar slagveld. Vele renners komen de welbekende man met de hamer tegen. Alleen Kim Kirchen niet. Hij kon onderweg blijkbaar een stel vleugeltjes op de kop tikken en kwam dan ook als trotse winnaar boven op de muur van Hoei. Een dikke proficiat!
Reacties