Koen Meyntjens
De Bezemwagen was op de afspraak in de chemin des chapelles, officiële naam van de Muur van Hoei. 6 kapellekens en bovenaan de klim, de Notre dame de Sarte. Eindpunt voor de 25ste keer van een naar het einde toe verregende Waalse Pijl. Luxemburger Kim Kirchen bij de heren en de Nederlandse Marianne Vos bij de vrouwen, zegevierden.
Voor de brug over de Maas geparkeerd en verder maar de stroom fietsers en supporters gevolgd. Gestaag begint de weg te stijgen en waar de Chemin begint, begint het klimmen.
Ik heb al wel wat muren en muurtjes gezien om op te fietsen, maar die van Hoei heeft zijn franse naam zeker niet gestolen. Vooral de laatste 800m van de in totaal 1300m lange klim zijn onnoemelijk steil. In de zwaarste bocht, buitenkant 20 procent, binnendoor 26 procent zie ik de eerste pasage van een voltallig peloton. In slow motion glijden ze voorbij, nog nooit zo goed kunnen eyeballen met de renners.
Na de eerste van drie doorkomsten verder naar de top. "Weet u misschien wanneer de vrouwen finishen" probeer ik in mijn beste huis- en keukenfrans, "één uur voor de mannen." Ik bedank en kijk recht in het gezicht van Dimitri Verhulst, collega schrijver van o.a. "De Helaasheid der dingen". Een echt waw-gevoel overvalt mij en mijn dag kan dan al niet meer stuk.
Boven op een groot grasveld vindt er een mini Werchterachtige happening plaats. Toebehoren: reuzescherm, pintjes aan 1,5euro, frieten aan 3 euro, wielerfanaten van de hele wereld en een stralende blauwe lucht met lekker zonnetje. Geen geel-zwarte afgebeelde koningen der savannen maar enkel een schaars haantje. Genieten.
De afgebakende aankomststrook is priveterrein voor de vips, notabelen en alles wat daar rond zweeft. Achter de kerk aan het perscentrum loop ik Francesco Moser tegen het lijf. Grazi voor het fotootje. Mooie vriendelijke man. Ruim voor de finish van de vrouwen elleboog ik een stukje nadar vrij. De commentator gaat in overdrive.
Lupperini, in het verleden meermaals winnares, Oenowood, winnares van de afgelopen edities van de Giro, Nicole Cook. Alle namen en ontsnappingen ratelen als in een mantra voorbij. PS-politica en burgemeesteres van de stad komt met haar gevolg toe. De rensters zijn in aantocht. Marianne Vos wint net als vorig jaar voor wereldkampioene Marta Bastianelli die in extremis Judith Arndt, winnares van de RVV, nog voorbijsteekt.
In de uithijgzone vallen Lieselot Decroix en Sofie Goor dolgelukkig in elkaars armen en mama Delcroix deelt in de vreugde. "Hoeveelste zijn we zesde, zevende ?" Niemand weet het zo direct te zeggen de teamverantwoordelijke van Lotto-Belissol geeft even later uitsluitsel: Sofie negende, Lieselot tiende. Proficiat, chapeau, knap gereden. "Met dank aan de hele ploeg, want die heef er alles aan gedaan om ons na de côte d'Ahin terug naar voor te brengen."
De hemel is van zonnig naar donker geëvolueerd en de eerste druppels beginnen te vallen. De weide is overvol geraakt, blijkbaar zijn er nog overlevers van de Standard Luik kampioensviering gearriveeerd. Champion olé olé.
Tegen de gevel van een huis geplakt volg ik de koersontwikkeling op de voet via het raam en de van een verrekijker voorziene vrienden uit Heist-op-den-berg. De huiseigenaar is zelfs zo vriendelijk van zetel te wisselen om ons een betere inkijk in zijn living te geven. Que les Wallons sont sympa.
Met veel gedruis en getoeter verdwijnt de reclamekaravaan uit beeld en klauteren de renners in gespreide slagorde richting finish. Cadel Evans voert de troepen aan. Nat, verregend, hologig spreken ze hun laatste krachten aan. Jurgen van den Broeck passeert, rood bebloed, getekend door een valpartij. Schumacher glijdt anoniem voorbij.
Het cohort fietsfans stroomt de muur af terwijl de achterhoedeprofs zich nog bergop crauwelen met de inzet van al de hun nog resterende kracht en vezels van hun moeie lijf. Het stopt met regen en zelfs de onvermijdelijke file van de ring rond Brussel vermag niet mijn humeur te devalueren. What a beautiful day.
Reacties