Bluegrass State

les yeux sont faits

Stickers en verkiezingsborden sieren al weken de auto's en tuinen van Albuquerque, de grootste stad in New Mexico.Obama leidt in de peilingen, slaagt er telkens in gigantische stadions te vullen voor zijn speeches en is vooral geliefd door de grootschalige Spaanstalige en vrouwelijke bevolking in New Mexico. Toch kan hij niet iedereen bekoren. Obama's associaties met Reverend Wright en Bill Ayers, zijn gebrek aan ervaring, die de republikeinen als gevaarlijk bestempelt, en zijn belastingsplannen doen ook sommigen hier in Albuquerque twijfelen. Volhouden dus is de boodschap voor beide kandidaten die hun beste glimlach ook vanavond nog eens bovenhaalden voor een kort interview tijdens halftime Redskins vs. Steelers.

De diepe zakken van de democratische campagne bekostigde eerder deze week 30-minuten Obama zendtijd terwijl het gezin McCain, John en Cindy, hun 'Saturday Night Life' debuut maakten op NBC. Ondertussen draaide ook de negatieve campagne molen op volle toeren zowel op nationaal als lokaal en staatsniveau. Laatste slachtoffer van een dergelijke aanval is Kay Hagan, democratisch aspirant senator voor North Carolina, die uitkomt tegen Elizabeth Dole, echtgenote van voormalig presidentskandidaat Bob Dole. Het filmpje, beter bekend als de 'Godless Ad', beschuldigt Hagan van goddeloosheid wat in veel Amerikaanse gezinnen nog altijd een grote weerslag kent. In Albuquerque bekladt democratisch kandidaat kamerlid Martin Heinrich de reputatie van zijn tegenhanger Sheriff Darren White terwijl White Heinrich's associatie met een radicaal milieuactivist in vraag stelt.

Ook voor hen komt er morgen een einde aan maanden en bergen geld aan campagne voeren. Rien ne va plus, les yeux sont faits. Geen tijd meer om de harten en geesten van de onbesliste kiezers blauw of rood te kleuren. Het is nu aan de Amerikaanse kiezer om te beslissen, aan ons om te kijken en te ontdekken.

Counting our luck

Belgische studenten klagen dagelijks over hun huiswerk, de professoren, het onderwijs. Vaak zijn de lessen te lang of niet interessant genoeg, of hebben ze wel wat beters te doen dan naar een professor -die enkel zichzelf graag hoort praten- te luisteren. Kritiek ook van de andere kant. Leerlingen zijn te laks, tonen geen interesse, denken niet na. Maar wat vaak vergeten wordt, wanneer we tussen ons geklaag door het hoger onderwijs voor vanzelfsprekend aannemen, is hoe goed het Belgische onderwijs eigenlijk wel is. We denken er niet bij na dat ons onderwijs, kwaliteitsonderwijs, gratis is.

Op Georgetown College Campus, en elke andere Amerikaanse campus is dat wel anders. Georgetown studenten betalen maar liefst $30.000 per jaar om de lessen te mogen bijwonen. Heel vaak krijgen ze beurzen om dit alles te bekostigen, maar om die toelages te krijgen moet je hard werken. Grade point averages en SAT’s vertalen zich moeilijk naar het Nederlands maar zijn essentieel voor bijna elke Amerikaanse student. Want, hoe hoger je punten, hoe meer toelages. Niet alleen moeten je punten tijdens je middelbare carrière uitstekend zijn, heb je meer kans als je goed op een gestandaardiseerde test scoort, maar moet je ook nog een hele resem buitenschoolse activiteiten op je curriculum hebben staan vooraleer je kwaliteit mag verwachten in het hoger onderwijs. Eenmaal toegelaten aan de universiteit of college, combineren de meeste studenten hun studies met een job. Het merendeel van de studenten heeft leningen aangegaan die na de schoolcarrière moeten worden afbetaald, hun ouders hebben vaak een tweede hypotheek op hun huis aangegaan om de rest van het  inschrijvingsgeld te betalen, en ondertussen moeten deze jongeren ook een auto hebben. Vergeet het gemakkelijk openbaar vervoer dat de Belgische schoolgaande jeugd netjes voor de deur van elke universiteit in het land afzet. Er zijn geen bussen die de grote afstanden tussen school en thuis kleiner maken, winkels bevinden zich niet op wandelafstand.

Het Amerikaanse studentenleven in een aantal woorden: School, werk, en meer buitenschoolse activiteiten want ook die blijven belangrijk als je je master wilt halen. Competitie, competitie, competitie, daar draait het allemaal om in het Amerikaanse onderwijssysteem. Natuurlijk zijn er ook de traditionele “slackers”, fuiven en zuipschuiten op campus. Maar dat is een heel andere blog. Ik realiseer me ondertussen alvast dat het in ons kleine landje, qua onderwijssysteem en sociale zekerheid- weeral één van die omstreden Amerikaanse thema’s -, helemaal niet zo slecht is.

Stereotypes confirmed

Happy hour at Sonic. Meisjes op rolschaatsen brengen enorme bekers ijs en "Ocean Water" naar je auto... (Georgetown, KY)

Wapenafdeling in de supermarkt (Wal Mart, Lexington, KY)

Amy, net voor de academische opening (Georgetown College, KY)

Diet Coke en chips als ontbijt. (Louisville, KY)

Pancakes, syrup & sausage. Breakfast the American way. (Louisville, KY)

b

Life on Campus

Eén van de redenen waarom ik aan dit exchange programma deelneem, is de kans om het echte Amerikaanse studentenleven van dichtbij mee te maken. Ik studeerde af in de Engelse letterkunde met een thesis over het zogenaamde leven op een Amerikaanse campus, zoals het gerepresenteerd wordt in fictie en non-fictie. Ik las meerdere boeken en kwam tot de conclusie dat het campusleven in de States op vele manieren verschilt van onze definitie van het begrip.

Om te beginnen reizen deze studenten vaak honderden kilometers ver naar de college of university van hun keuze, om er voor de allereerste keer in hun leven écht onafhankelijk te zijn. Diegenen met helicopter parents daargelaten, ervaren de meeste studenten wat het is om zelf beslissingen te nemen over hun leven. Met als resultaat verschilende bizarre toestanden, die ik hier in Kentucky kan gadeslaan op de campus van Georgetown College.

De meisjes lijken zich enerzijds erg vast te houden aan hun jeugd, in een mentaliteit die Emily Brandon definieert als de "never want to grow up" modus. Ze groepen samen in hun sororities, waar ze samen hun sisters kijken naar films als The Little Mermaid, en waar hun dormrooms versierd worden door elfjes, roze pluchen beesten en posters van The Backstreet Boys. Hun kleding is bij voorkeur roze - behalve wanneer ze de kleuren van hun universiteit dragen - en schattig. Diezelfde meisjes kwamen we tegen op een fraternity party met als thema "Catholic School Girls". We waren getuige van scenes die we enkel kenden uit films als American Pie, en dat is geen overdrijving.

De Disney-liefhebbende sorority girls bleken allemaal ergens een geruit plooirokje verborgen te hebben in hun kast, en knoopten gemiddeld 2 van de tien knoopjes van hun witte hemd vast. Als je dacht het dan gezien te hebben, kwamen er plots drie opdagen met gestreepte kniekousen, maar wij waren de enigen die de Santa Claus associatie maakten.

De jongens hebben geen tijd om zich met kostuums bezig te houden, want hun schema speelt zich voornamelijk af in de fitnessruimte, of in hun fraternity huizen, alwaar ze olijfolie over de gang smeren om er een slip'n'slide van te maken. 's Avonds is hun dress code: as little as possible, want een blote bast werkt hier als een babe magnet. Hoewel de nodige drank het zicht van de meeste party animals vertroebelde, want voor een droge campus te zijn, liepen er verdacht veel dronken mensen rond.

Natuurlijk schets ik hier geen beeld van de totale campusbevolking, want we hebben hier eigenlijk al erg veel mensen leren kennen die zich net zoals ons verwonderen over deze praktijken en er zoveel mogelijk afstand van nemen. Met hen spenderen we het grootste deel van onze tijd, wat maakt dat onze conversaties steeds een licht cynisch en sarcastisch tintje meekrijgen.

To be continued, that's for sure!

Welcome to the United States

Een eerste voet op Amerikaanse grond na 11 uur zweven door het luchtruim in een Duits gevulde vliegtuigromp. Een zucht, eindelijk, “the land of dreams” Of, voor mij, nu, een witte steriele kelder van de luchthaven, die- alsof enkel even voor de gelegenheid- als paspoortcontrole dienst doet. Een continue geschal door de luidsprekers “Welcome to the United States” “Welcome to the United States” begeleidt me wanneer de andere toeristen en ik als vee door een aantal smalle paadjes worden gedreven en als kudde aanschuiven in de “visitor” rij. De controle zelf zou menig burger aan zijn eigen eerbaarheid doen twijfelen en het is dan ook pas 10 vingerafdrukken, een elektronische foto en een diepteduik in mijn persoonlijke leven later, dat ik me opgelucht naar de bagage claim kan begeven om alles nogmaals in te checken. Ik haal mijn beste Engels en manieren boven met resultaat! De dame van de bagageclaim wijst me vriendelijk de weg naar terminal 1. Nog een etappe te gaan en dan kan het echte avontuur beginnen! Terwijl ik de luchthaven security mijn schoenen, jas, broeksriem en laptop overhandig, kijk ik uit naar mijn ontmoeting de Amerikaanse Kentuckian. Ik heb nog 20 minuten om mijn gate te vinden. Even lijkt het een herhaling van de voorbije morgen te worden- een slechte verbinding tussen Brussel en München en amper tijd om mijn vlucht te halen.

Met een zucht van verluchting zijg ik neer op mijn aangewezen stoel met eindbestemming Louisville, Kentucky. Naast mij een Amerikaan met een boekje voor jagers als leesvoer. Het stereotypische beeld van de oerconservatieve, McCain-Palin stemmende republikeinse Amerikaan die naar de bossen trekt gewapend met zijn dierbaarste bezit –zijn collectie vuurwapens- en een doos “Come Here Deer”-lokaal dierlokker spul- dringt zich aan me op en krijgt ook langzaam materiële vorm. Als vuurwapens zouden worden verboden in de VS, zouden criminelen machetes gebruiken om hun slachtoffers een kopje kleiner te maken. Beren zijn gevaarlijk en moeten worden afgemaakt want anders wordt “de mens” het wild. En Dwayne wordt niet graag opgejaagd.

Het is niet mijn eerste keer in Amerika. De liberaal denkende Obama aanhangers, klaar om de Belgische delegatie met open armen te ontvangen, verschalken zich hier ergens achter één of andere hoek blijf ik mezelf vertellen. En ik word ook niet ontgoocheld wanneer Alex Eaton, student financiën aan Georgetown College, en Emily Brandon, Director of International Programs en de reden voor onze aanwezigheid, me rondleiden doorheen het centrum van Louisville en langs de Belvedere, een prachtig uitzicht op de Kentucky River en de naburige staat Indiana. Wanneer ze me op de wondermooie, uit nostalgie weg doen dromende steamboats, de veerboten van weleer, wijzen die nu enkel voor de gelegenheid van een verjaardag of ander feestje, de rivier oversteken. En wanneer ik in onze conversatie mijn Obama aanhangers vind. Emily heeft honderd en één dingen voor ons gepland. Het belooft een ongelooflijke reis te worden en één van de beste en interessantste ervaringen ooit! 

To be continued!

First impressions

9/11. CNN zendt een verslag uit van een herdenkingsceremonie voor de slachtoffers van de terroristische aanslagen, zeven jaar geleden. Tussen opdringerige commercials die mensen met schreeuwerige klassieke muziek en een kitsherig interieur willen aanzetten om goud en laxerende middelen te kopen, en dokters en verzekeringsmakelaars die zichzelf verkopen, loopt George W. Bush met de nodige ernst langs familieleden van slachtoffers van 9/11. Tot het nieuwsanker van CNN de beelden na tien seconden onderbreekt voor “some really shocking news”. 9/11 zit bij heel wat mensen al ver in het geheugen. In Kentucky gaat het leven zijn gewone gangetje. In het Kentucky Horsepark bereiden de rijke families hun beste paarden voor op de World Equestrian Games die, volgens de teller die bij het binnenrijden van de stad ieders aandacht trekt, binnen exact 740 dagen zullen plaatsvinden in Lexington, Kentucky. Paarden zijn hét statussymbool van de staat Kentucky. De in Kentucky gekweekte Thoroughbread en meervoudig wereldkampioen “Cigar” is een echte ster in de wereld van de paardensport.

De tabaks- en katoenteelt, die een tijd lang voor werkgelegenheid en rijkdom zorgden zijn al een hele tijd quasi verdwenen uit the bluegrass state. In de armste delen van de staat worden ondertussen hectaren marihuana, veilig verborgen tussen de maisvelden, geoogst en worden boobytraps geplaatst om mogelijke indringers tegen te houden. Elk jaar komen een aantal mensen om terwijl ze tijdens het vissen of wandelen, in verlaten gebied verrast worden door een landmijn of neergeschoten worden door de drugsbendes. Elke dag worden “Meth labs”, gebouwen waar de illegale drug Meth gefabriceerd wordt uit pijnstillers en andere ingrediënten die iedereen in de supermarkt kan kopen, opgerold verspreid over de staat Kentucky. Een drugskoeriers werd opgepakt door de politie. In Wal Mart vind je naast bright green cottage cheese, roze ontbijtgranen, hectoliters Diet Coke en Pepsi Light, blikjes Spam, een soort hamburgervlees dat verdacht veel op kattenvoer lijkt, ook een afdeling shotguns, die iedereen een passend wapen aanbiedt, tot een fluoroze plastic jachtgeweer toe. Naast de wapens bevindt zich een afdeling jachtuitrusting. Top of the bill: torens met bussen C’ meer deer in alle maten. De naam zegt genoeg. People just love their hunting...

To be continued...

Gepakt en gezakt

Het was niet gemakkelijk, het inpakken voor onze trip naar de US. Het land of the brave and the free is er namelijk niet meer zo gerust op dat studenten geen undercover wannabe terroristen zijn. Alles moet dus klaar zitten in de bagage om aan een verregaande screening onderworpen te worden.

Maar het is een kleine opoffering in ruil voor een ontdekkingsreis. Ik ken de theorie, ik ken de programma's over de US, ik ken de urban legends. Maar nu wil ik wel eens weten hoe het daar echt zit. Hoe de Amerikaanse bevolking staat tegenover de megahype rond de verkiezingen, hoe goed ze in werkelijkheid geïnformeerd zijn, op welke manier ze erover debateren...

Ik ben ook nieuwsgierig naar de legendarische gastvrijheid en vriendelijkheid van de Amerikaan. We mochten er alvast op voorhand van genieten: dagelijks stak er wel een mailtje in de mailbox met een aangepast schema, voorstellen voor leuke activiteiten en interessante meetings. Ik vertrek dus niet alleen met een goedgevulde reistas, maar ook met een overvolle agenda. En dat lijkt me de beste manier om in de States te leven: op volle snelheid, zonder tijd voor heimwee.

Morgenochtend vertrekken we, allemaal vanop een andere bestemming, om elkaar in Kentucky weer tegen te komen. Ik ben benieuwd...

Stéphanie