Albergo de los niños

Kort Bericht

Terug van weggeweest maar nog ver van thuis - dat is zo´n beetje de moraal van het moment. De reis met kompaan Francobollo was een onverdeeld succes. Van mayasites tot maagdelijk witte stranden werd heel Yucatan doorkruist - ongekende avonturen voor ogen, afgestofte inside-jokes op de lippen en Pan Bimbo in de rugzak. Een verademing. En alwéér iets bruiner! Maar thuis zijn we echter nog niet.

Een blik op de andere kant

Santa Lucia, 8 uur s’avonds. Het is donker, kil en mistig. Kinderhanden kloppen op de vermolmde houten deur. Of we niet met hen willen komen spelen, basketbal of voetbal of iets anders, maakt niet uit wat. Met hun gescheurde kleren en ingevallen gezichtjes zijn ze te meelijwekkend om in de kou te laten staan. Een halfuur lang spelen we samen in de modder, van Tikkertje tot Vlaggenstok. Daarna zoekt elk van hen zijn hout-en-golfplaten hutje op. Ons missie-team – koud, vuil en drijfnat – verzamelt zich rond de tafel voor een avondmaal van lauwe koffie en koekjes. Iedereen is doodmoe. Gelegen op een stuk karton op de betonnen vloer van de kleine kapel, probeer ik dan maar de slaap te vinden. Welkom in de outskirts van Ocotepec, oftewel Mexico’s diepste armoede.