Albergo de los niños

Over sektes, filevorming, missiewerk en andere gezelschapsspelletjes

Mijn postjes mogen dan soms energiek lijken – mijn reële toestand is dat niet echt  De batterijen beginnen stilaan leeg te raken. De dagelijkse balans lijkt elke avond iets harder, en mijn hoofdkussen elke ochtend iets zachter. Zowel mijn geduld bij de fratsen van de jongens als mijn sympathie bij hun verdriet, zijn minder groot dan voordien. Ik probéér wel, daar niet van. Maar het vergt veel. Hoe dan ook moet ik het maximum halen uit deze laatste week dat de jongens hier nog compleet zijn. Ja, je leest het goed, de laatste volledige week. Nadien volgt immers de paasvakantie – met desalniettemin nog een hoop avonturen in petto – en twee dagen na afloop daarvan, vertrek ik met spitsbroeder Frank op rondreis door het schiereiland Yucatán! Een postje over die laatste twee weken op Mexicaanse bodem, wordt ongetwijfeld al evenzeer fijne bedlectuur. Vooraleer ik op 3 mei om halfacht s’morgens in Zaventem over de tarmac strompel, staat er dus nog heel wat te gebeuren… .

De stilte na de storm

Zaterdagochtend werd ik, zoals nogal eens het geval pleegt te zijn, wakker. De verassing kwam toen ik mijn deur uitliep, op zoek naar ‘kaffie en ’n koekske’. Er was niemand thuis. Níemand. De vorige avond was het gros van de kinderen al op weekend naar huis vertrokken, en blijkbaar hadden de zusters de resterende bengels al vroeg in de ochtend meegenomen naar een vergadering in Comitan. Moederziel alleen liep ik dus over het stille binnenplein. Ik voelde me een beetje zoals het hoofdpersonage in 30 Days, waarin blijkt dat zombies in één nacht tijd de hele wereldbevolking gedecimeerd hebben, op één mens na  In mijn geval waren het drie mensen. Terwijl ik zat te ontbijten, staken immers ook Braulio en Augusto hun hoofd door de deur, al net even verrast. Ik maakte voor hen ontbijt klaar, zoals ze het zelden krijgen – in de eetkamer van de zusters zowaar, waar ze anders nóóit mogen komen! Best gezellige ochtend dus, en een heerlijke rust na de overkill van de voorbije dagen… .

Keep on walking!

“Laat de moed niet zakken”. Het waren Sor Anita’s laatste woorden aan mijn adres voordat ze in de taxi stapte die haar naar Morelia zou brengen, haar thuisland. Een week is ze daar nu al op vakantie, en het duurt nog eens vijf dagen vooraleer ze terugkomt. Die time-out had de zeventigjarige zuster broodnodig, na bijna een halfjaar zeven dagen op zeven keihard te hebben gewerkt. Voor mij maakt haar afwezigheid het er niet makkelijker op. Mijn (dikwijls) vrije uren in de voormiddag worden nu opgeofferd aan de studie van Miguel Angel, Alejandro en Manuel (zie foto) – voordien het werkterrein van Sor Anita. Vrije momentjes worden gezegend met de begeleiding van de jongens uit het eerste leerjaar. Maar de last gaat verder dan fysieke vermoeidheid. Sor Anita is de zuster die me af en toe eens vraagt hoe het met me gaat, die aan mijn kant staat bij moeilijkheden, mijn vertrouwenspersoon. Tijdens het avondeten is het tegenwoordig vaak stilletjes in mijn hoek van de tafel.

De ondraaglijke veranderlijkheid van het bestaan

Eigenlijk kan je het leven hier nog het best omschrijven als een onontwarbare stroom van verweven verhaallijnen, die voortdurend op en neer golft maar nergens heen vloeit. In die mate dat ik er soms zeeziek van wordt. Het is de voortdurende verandering, het gebrek aan enige vaste grond onder de voeten, dat me bij wijlen écht begint te ergeren. Eigenlijk is het een ongelooflijke luxe dat wij in België zelden rekening hoeven houden met omstandigheden. Hier is dat wél het geval – en die omstandigheden veranderen voortdurend. Spreek af met een kennis en er komt niemand opdagen; plan een LO-les en ze gooien het uurschema om; sleep je slaperige botten tot in de schoolbus voor de ochtendrit en stel nog maar eens vast dat de motor het begeven heeft. Je kan nergens op rekenen. Realiseer zo maar eens iets. En voor mij is dat vervelend, maar voor de kinderen is dat een wezenlijk deel van hun bestaan. De jongens wisselen veel van school en binnen de school van klasgroep; ze komen en gaan in de Albergo; nooit kennen ze langer dan enkele maanden na elkaar dezelfde leerkracht, psycholoog of zelfs zuster. Om van vrijwilligers nog maar te zwijgen. *Zucht*