Zaterdagochtend werd ik, zoals nogal eens het geval pleegt te zijn, wakker. De verassing kwam toen ik mijn deur uitliep, op zoek naar ‘kaffie en ’n koekske’. Er was niemand thuis. Níemand. De vorige avond was het gros van de kinderen al op weekend naar huis vertrokken, en blijkbaar hadden de zusters de resterende bengels al vroeg in de ochtend meegenomen naar een vergadering in Comitan. Moederziel alleen liep ik dus over het stille binnenplein. Ik voelde me een beetje zoals het hoofdpersonage in 30 Days, waarin blijkt dat zombies in één nacht tijd de hele wereldbevolking gedecimeerd hebben, op één mens na In mijn geval waren het drie mensen. Terwijl ik zat te ontbijten, staken immers ook Braulio en Augusto hun hoofd door de deur, al net even verrast. Ik maakte voor hen ontbijt klaar, zoals ze het zelden krijgen – in de eetkamer van de zusters zowaar, waar ze anders nóóit mogen komen! Best gezellige ochtend dus, en een heerlijke rust na de overkill van de voorbije dagen… .
Terwijl Sor Anita met vakantie was in Morelia, was het hier bij wijlen pompen of verzuipen. Het bezoek van Miguel Angels mama twee weken geleden, had de achtjarige jongen duidelijk geen deugd gedaan. Hij weerde zich tijdens de ochtendstudie als een duivel in een wijwatervat – zonder te bewegen en met het 
hoofd tussen de knieën, net als voordien. Alejandro en Manuel moesten bij momenten achter slot en grendel om af te koelen. Voorts nam ik de namiddagstudie met de hyperkineten van het eerste leerjaar over. Natuurlijk waren er ook nog de LO-lessen en het voetbaltornooi, dat afliep met een glorierijke overwinning van Club America (van kapitein Medardo, zie foto). En niet te vergeten het tekenatelier. Dat resulteerde laatst in een hoop vrolijke onderwaterkunstwerkjes, die de bibliotheek omtoverden in één groot aquarium (zie foto 
rechts). Natuurlijk maakten ook de vele dagelijkse kilometers de zaak er niet lichter op. Toch was ik vooral op het mentale front heel erg blij dat Sor Anita donderdag arriveerde. De latente rel met Sor Rosita en de steriele verhouding met het merendeel van de andere zusters, zat me bij momenten erg hoog. Volgens Sor Anita ben ik op die twee weken zeker vijf kilo afgevallen. Misschien een beetje over de schreef, maar makkelijke dagen zijn het alvast niet geweest... .
Met het vrije weekend valt er een pauze in de stress van het dagelijkse bestaan, en dat intermezzo is ook voor de zusters meer dan welkom. Brian, Samuel, Ramiro, … de lastigste jongens hadden zich de laatste weken meer dan ooit geroerd. En opnieuw zijn er enkelen afgevallen. Paco en Daniël waren twee weken 
geleden weggelopen, Jorge achterna. Ze werden na enkele dagen min of meer per toeval teruggevonden, maar Sor Rosita sloot onherroepelijk de poort voor hen. Daniël keerde terug naar zijn ouderlijk huis om er bij zijn moeder te gaan wonen; Paco, alleen op de wereld, werd afgeleverd bij de procureur, die een ander tehuis voor hem zou zoeken. Ondertussen is na onaanvaardbaar gedrag en onderling overleg beslist dat ook Rigo terug thuis zou gaan wonen. Op de duur blijft er niemand meer over. Met Daniël had ik best een goeie relatie, maar toch was ik van zijn verdwijning een pak minder ondersteboven dan bij Jorge het geval was. Ik merk met angst en ontzetting, hoe snel en geruisloos de mantel der onverschilligheid zich hier om je schouders legt. “De wereld draait door” – het is een al even wrede als geruststellende gedachte.
Maar goed, vrij weekend dus, en dus volop tijd om nog eens de was te doen, naar de BeachBoys te luisteren, mijn nagels te knippen, mails te beantwoorden, véél mango’s te eten, lang onder de douche te staan, Augusto te helpen bij zijn Engels én nog ’s af te spreken met Veronica. En toch. En toch moest ik zondagmiddag onverhoeds vaststellen dat er niks meer te doen was. Toen bedacht ik het volgende. Alle kinderen hebben nu een weekendje-uit, waar ze een hoop plezier aan beleven, behalve dan de paar jongens die nog hier zijn – zondag waren dat Augusto, Manuel en Samuel. De twee laatste zijn zó lastig dat de zusters geen familie vinden om hen enkele dagen op te vangen; Augusto hééft niks om naar terug te keren, want zijn vader zit nog steeds in de ontwenningskliniek. Best zielig voor die kinderen eigenlijk. Dus waarom hén geen verwenmiddag bezorgen? Zo gedacht, zo gedaan, en dus gingen we met ons vieren taco’s eten in Soriana en daarna naar de bioskoop in Cinepolis. Die jongens waren natuurlijk dolgelukkig – zo’n kansen krijgen ze zelden.
Voor een filmfreak als ik, is het hier trouwens al best tandenknarsen geweest – veel movies to see, weinig gezien. Maar deze week kwam er dus een einde aan de cinefiele scheurbuik, zondag met de jongens, 
maar vorige zaterdag ook al in gezelschap van Arcelia. Armando´s gewezen fysische therapeute had me meegevraagd naar El Laberinto Del Fauno. Dat bleek een intrigerende fantasieprent over een meisje dat, temidden de gruwelijke ellende van de Spaanse Burgeroorlog, ontdekt dat ze in werkelijkheid een prinses is in het bovennatuurlijke rijk van de Faun. Het verhaal deed me nog het meest denken aan The Chronicles of Narnia, maar de sfeer is een pak minder onschuldig. De Oscars voor Cinematografie en Art Direction – voor Mexicanen! – zijn trouwens dubbel en dik verdiend… .
Deze zondag had ik de achtjarige Samuel bij en dus konden we best iets eenvoudigers en minder wreed selecteren. Dat werd uiteindelijk Flyboys, het verhaal van een squadron Amerikaanse gevechtspiloten die 
in WWI boven Frankrijk vochtten. Vette actie en geen al te lastige bochten in het plot – net wat we nodig hadden! Bovendien: voor de rol van kurkdroge-Franse-kapitein-die-gelukkig-ook-Engels-spreekt hadden de makers godzijdank geopteerd voor de al even onvermijdelijke als onovertroffen Jean Reno – en dan weet je al dat de prent niet meer stuk kan!
Na die twee uitstapjes in de wereld van de cinefantasie, gaan we nu weer volledig back to reality. Voor een maand nog, en dan zit het Albergo-avontuur erop. Nu ik vanuit de hoofdstad wonderbaarlijk snel mijn internationale paspoort heb teruggekregen, zit de kans er zelfs in dat ik het land uitgeraak! Niet te geloven hoe snel de tijd vliegt… .
Reacties