Met sommige kinderen lijkt het van kwaad naar erger te gaan. Paco (13) heeft op school 14 dagen uitsluiting gekregen wegens diefstal, belediging en zelfs geweld aan het adres van zijn leerkrachten. Manuel (12) pikte onlangs de sleutelbos van Sor Luz en zou daar s’nachts mee op rooftocht gaan in de Albergue. Mauricio (8) ging dit weekend Sor Luz Maria te lijf. Diezelfde geplaagde zuster is gisterenochtend nog naar de neuroloog geweest met Carlos Eduardo (7) en Samuel (8). “Samuel-Pok” (zie eerder) blijft een prachtkind, maar is bij wijlen zó onhandelbaar dat hij met een touw aan de zuster van dienst moet worden vastgebonden of met de tuinslang moet worden afgekoeld. “De dosis kalmeermiddelen verhogen”, luidt het net iets te achteloze advies van de zenuwspecialist. Temidden dat soort spielereien probeert iedereen hier elke dag min of meer zijn ding te doen. En te hopen dat het morgen beter gaat.
Eén van die dingen is het netbaltornooi, dat eindelijk is afgewerkt. De sportieve schermutselingen vonden hun beslag in de grote finale tussen Eragon (van kapitein Nereo) en Supersonics – zie foto, met onder 
meer mijn avondlijke gezellen Miguel Angel en Alejandro, mijn leerling Engels Augusto en de onvermijdelijke Benito Petito. Met zoveel karakter in de rangen kon het eigenlijk niet anders; Supersonics ging na een thriller van formaat met de hoofdvogel lopen. Dankzij VC Beerse, de volleybalclub waar ikzelf jarenlang speelde, kon ik de winnende ploegen een stel prachtige volleybalshirts cadeau doen! En die doen de jongens nu aan voor élke gelegenheid, van een partijtje voetbal tot de zondagse mis Het einde van het netbalkampioenschap zet de poort trouwens ook wijd open voor een nieuw voetbaltornooi, dat nog maar eens op gejuich wordt onthaald!
Vorige week heb ik ook de metamorfose van het materiaalhok voltooid (zie foto). Het onbezonnen enthousiasme van de beginnende doe-het-zelver moest me echter wel eens fataal worden, en vrijdag was het zover. In 
een gruwelijk perfecte boog belandde de hamer net náást de nagel waar hij voor bedoeld was – óp mijn duim. De verpletterde vinger doorliep het voorbije weekend alle kleuren van de regenboog, maar voor de nagel in kwestie was het slechts uitstel van executie. De tanden op elkaar geknepen, ramde ik hem er tóch in. Daarmee was het fietsenrekje, gemaakt van afgedankte fruitbakjes, ineens afgewerkt. Het moet van de aankomst bovenop de Ventoux geleden zijn, dat mij grimas nog zo’n intense pijn en diepe trots combineerde... .
Ik legde net de laatste hand aan bovenvermelde restauraties, toen Ramiro me kwam roepen. Jorge vroeg naar me aan de poort. Ik wist even niet wat ik hoorde, maar Ramiro maakte géén grapje. Het was Jorge Palacios Nurias die me aan de ingang stond op te wachten, schichtig om zich heen kijkend, maar dolblij me te zien. Santé, was dat wederzijds! Hij leeft dus toch nog, en wat meer is, hij zag er goed uit ook. Hij vertelde me hoe hij na zijn ontsnapping vorige week is introk bij een vriend, die hem nu van de noodzakelijke levensbehoeften voorziet – eten en drinken, een dak boven z’n hoofd en een bed om in te slapen. Hij had zowaar schoolboeken onder de arm. Of hij geen spijt had van z’n vertrek? Hij keek me even aan, wierp een blik naar binnen. “Ik wou het zo hé. Zeg ‘s, voetbal je nog steeds met de oudsten na de middag?”. Even gleed er een schijn van spijt over zijn gezicht. Een moment later kwam Sor Luz naar buiten en was hij nergens meer te bekennen.
Jorge´s toekomst ligt niet meer in onze handen; die van de rest hier des te meer. Hun toekomstfantasieën zijn eindelijk heelhuids op papier en in het Regionaal Museum geraakt. De 
tentoonstelling daar (foto links) werd zaterdag geopend met de nodige bombarie. Maria had haar best gedaan: met knutselateliers (foto onder), rondleidingen in het museum en optredens van een clown, dans- en zanggroepen was het een superdag voor onze jongens. Zoals de vijfjarige Cristian, die later in de eerste plaats papa wil worden. Zijn eigen vader heeft hij nooit gekend; zijn moeder vluchtte met hem en zijn broertjes het huis uit toen de mishandelingen door haar echtgenoot ondraaglijk werden. Het is echt 
enorm waardevol om de dromen van kinderen als hem op een dergelijke manier (letterlijk) in de verf te zetten. Of het nu gaat om voetballer Nereo, president Daniël of priester Samuel (jawel, die van de tuinslang), het is van levensbelang dat ze aangemoedigd worden over hun toekomst na te denken.
Kwestie van die toekomst al onmiddellijk een duwtje in de rug te geven, heb ik twee belangrijke budgetbeslissingen gemaakt. Augusto, mijn trouwe leerling Engels, gaat binnenkort naar de preparatoria, de hogere cyclus van het middelbaar in België. Omdat hij het verdient, willen de zusters hem zijn kans gunnen op de privé-prepa’s. Enkel daar hebben ze het kwaliteitsonderwijs dat je voorbereidt op een universitaire studie, maar zoals alle privileges in Mexico zijn deze scholen ook enkel toegankelijk voor de rijken. Buiten de waard gerekend – dankzij mijn Belgische sponsors kan ik alvast zijn eerste jaar bekostigen. Hij verdient het gewoonweg; geen euro zou beter besteed kunnen worden.
Datzelfde geldt voor de operatie van Armando - op de foto rechts onder zijn droom van pofvoetballer. Na de knoop te hebben doorgehakt, pakken de medische specialisten binnenkort zijn arm aan. 23 februari 
gaat hij onder het mes, met de bedoeling het te korte been in zijn onderarm door middel van een ijzeren bout te verlengen. Dat zou zijn polsgewricht moeten rechttrekken, waardoor hij op termijn meer zal kunnen bewegen. De dokters die de operatie zullen uitvoeren, bekostigen zelf een groot deel van de kosten. Toen ik Armando vertelde dat ik met mijn Belgische vrienden de rest zou bijpassen, keek hij me verbluft aan, zijn zonneogen wijd opengesperd. “Woohoo, gracias, mi amable!!”. Soms kan het leven mooi zijn .
alles in orde daar?
Geplaatst door: Olivia | 5-3-07 om 17:12