Doen en Dromen

Een dikke proficiat aan alle studenten die dit te lezen krijgen, want dat wil zeggen dat ze nog maar eens enkele weken dolle examenpret overleefd hebben – de week vakantie is waarschijnlijk méér dan  welkom! Wie niet in die categorie valt, kan zich troosten met de idee dat ik in deze eerste week van februari óók bezig blijf. Voor het eerst in vijf jaar. Met januari eindigt trouwens ook de heel betrekkelijke “winter” hier – overdag loopt het kwik al terug op tot 25°C à 30°C. De zon brandt soms ongenadig hard; stofwolken bedekken vaak de gebarsten aardbodem (zie foto). Het heeft al meer dan twee maanden niet meer geregend.

Dit weekend waren de kinderen, op een zestal belhamels na, de Albergo nog eens uit – naar huis of op logies bij een gastvrije familie uit de buurt. Zaterdag beloofde dus een pracht van een rustdag te worden. Het zou bij een belofte blijven. Het was Benito die mijn wekker op snelheid pakte door met behulp van zijn vuistjes en mijn metalen deur, het ochtendgloren van de nodige decibels te voorzien. Van Benito Petito kunnen we dat nog wel verdragen, dus dacht ik het leed van me af te spoelen onder een warme douche. Buiten de waard gerekend – in dit geval de westenwind, die als een dief in de nacht het waakvlammetje van de boiler had gedoofd. Eens diep zuchten, de spiegel vermijden en zorgen dat je beneden aan koffie geraakt, luiden dan doorgaans de instructies van plan B. De eerste slok Nescafé was ei zo na een feit, toen vanuit het niets her en der hele bosjes zusters opdoken. Van het vrije weekend was klaarblijkelijk geprofiteerd om een bezinning op te zetten voor al wat katholiek heet te zijn in de hele regio. Joy!

Om niet achter te blijven, besloot ik er dan ook maar een lap op te geven. Terwijl de zusters de zieltjes poetsten, vatte ik het plan op mijn materiaalruimte eens uit te kuisen. De bergplaats voor spel- en sportmateriaal is al een pak ordelijker dan toen ik de sleutel ervan kreeg, maar balanceert nog steeds permanent op de rand van de chaos (zie foto). Als bij mijn vertrek niet alles een eigen plaats heeft, die ik aan de verantwoordelijke zuster kan duidelijk maken, vinden ze over een half jaar niks meer terug. Dus ben ik begonnen met een rek te zagen (!) en ineen te timmeren (!) om de ballen op te bewaren. En pas op – daar hield het niet bij op. Handy Man Fransen ging op zijn elan voort door uit de verschillende fietswrakken, met twee tangen en een hamer, drieëneenhalve gave tweewielers bij elkaar te vijzen! Herontdek jezelf, zeggen ze dan! s’Avonds had ik nog even afgesproken met Veronica, die de geniale inval had gekregen mij het mooiste panorama van de stad te laten zien. Het uitzicht vanop het monument aan de Plaza Cristal is inderdaad subliem, maar vereist - zoals meestal het geval is met vergezichten – ook het nodige klimwerk. Eens terug op mijn kamertje was ik al in dromenland vóór mijn gezicht het hoofdkussen raakte.

Wat brengt de nabije toekomst? Zoals altijd een bescheiden poging het evenwicht te vinden tussen het realiseren van oude plannen en het maken van nieuwe. De wekelijkse krant behoort tot de eerste categorie, en krijgt beetje bij beetje meer aandacht. Ik heb een kruiswoordraadsel-wedstrijdje voorzien om de interesse een beetje aan te wakkeren. De jongens pakken de krant al eens vaker vast, nu ze weten dat de kleine lettertjes hen ook iets kunnen opleveren!

Op korte termijn staat ook de tentoonstelling in de steigers. Maria, de Oostenrijkse vrijwilligster die samen met gladde radio-man Toño eerder al een cinema-event organiseerde, zet nu zaterdag een kunsthappening op in het regionaal museum. Voor wat de Albergue betreft, lever ik vanuit mijn tekenatelier met de kinderen de kunstwerkjes aan. Ieder tekende zijn droom in een grote wolk, om die dan op een geschilderde avondhemel te plakken en van sterretjes in goudpoeder te voorzien. De meesten dromen van een leven als voetballer of brandweerman, maar sommigen zien zichzelf eerder als wetenschapper (zie foto), president van de VS of kunstschilder in Parijs... . Een mens zou zich bedenkingen kunnen maken over de kansen die deze kinderen hebben om hun plannen te verwezenlijken, maar eigenlijk mag je al blij zijn dat ze nog kúnnen dromen.

Een plan op de iets langere termijn betreft het Mexicaanse voetbal. De jongens zijn er zó verzot op, dat ik vastbesloten ben hen eens mee te nemen naar het stadion hier in de stad. Jaguares Tuxtla spelen in de Mexicaanse eerste klasse, dus zo’n kans mag je eigenlijk niet laten liggen. Ik ben alvast begonnen met de zoektocht naar interessante partijen en gulle voorzitters... . To be continued!