Albergo de los niños

Fiesta!

Twee weken geleden heb ik voor de Albergo dan toch een kwaliteitskrant in huis gehaald. Ik moet er wekelijks voor naar het winkelcentrum wandelen en het kost een bom geld, maar eigenlijk is zoiets basisbehoefte in een tehuis met 57 jongens die allemaal de breuk met de armoede ambiëren. Het gebrek aan fatsoenlijk onderwijs moet je érgens compenseren. De jongens houden het voorlopig nog bij de sportbladzijden, maar de rest komt nog wel. Zelf heb ik nog maar amper tijd gehad voor een vluchtige blik op de voorpagina, gezien de enorme drukte deze week – de aanloop naar de gigantische en onovertroffen Encuentro Don Bosco… .

Vluchten in de realiteit

“Mag ik in de plaats van Jorge spelen?!”. Het is de hyperkinetische Daniel die me, samen met een hoop andere jongens, onmiddellijk bestormt bij mijn aankomst uit San Cristobal zondagmiddag. Daar was ik heen geweest met Elke, de Belgische van AFS, en enkele vrienden. Ondertussen vordert het netbaltornooi en de kinderen zijn enthousiaster dan ooit. “Jorge?”, zeg ik verstrooid, met een glimlach naar Benito die ondertussen z’n gezicht in mijn trui begraaft. “Zijn ploeg moet vandaag niet spelen, dacht ik”. Daniel geeft niet af. “En volgend weekend dan, mag het dan??”. Ik kijk hem ietwat bevreemd aan. “Dan zal Jorge zelf wel spelen zeker?” – “Walter, Jorge is er niet meer.” – “Wat?!”. En inderdaad, de 14-jarige Jorge blijkt te zijn vertrokken. Zaterdagavond is hij over de poort geklauterd en de straat opgelopen, zijn hele leven in een rugzak over de schouder. De manier waarop ik van zijn vertrek hoorde, is kenmerkend voor de schokkende onverschilligheid die erover heerst binnen de muren van de Albergo.

Wouter vs. De Kansarmoede: half-time!

Toegegeven: de titel van dit stukje is misschien een beetje van-de-pot-gerukt, maar twee dingen komen er wel duidelijk in naar voor. Éen: de tweede helft van mijn opdracht hier in de Albergo is afgetrapt. De vaststelling dat ik hier nog ‘slechts’ drie maanden heb, komt toch een beetje onverwacht. Over enkele maanden staan we terug in Mexico-city (zie foto), dan voor de vlucht naar Brussel. Twee: wat de tussenstand is aan de rust, heb ik er niet bij gezet. Bewust, want het is verschrikkelijk moeilijk om te zeggen hóever ik hier nu sta. Hoe groot is het verschil dat ik maak? Zou ik niet méér kunnen doen? En wat gaat er overblijven na mijn vertrek? Vragen genoeg. Ach ja, belangrijker dan eender welk theoretisch antwoord is uiteindelijk de glimlach van een kind. Dus blijven we daar elke dag voor gaan. En altijd en overal blijven hopen, dat het beste nog moet komen… .

Back in Town!

Terug van weggeweest – en ver weggeweest! De reis met het thuisfront zit erop, het luilekkerleventje kunnen we weer voor een tijdje opbergen… . Alhoewel, ‘luilekker’ is een relatief begrip, want we hebben de voorbije tien dagen heel wat beleefd. Van onvoorziene politie-escortes en wilde slangen tot paardrijden in de jungle en zwemmen met haaien; er was altijd wel iets om van in de broek te doen. Behalve in een hoop vuile was, resulteerde dat ook in een geweldig avontuur, dat ons heel wat kanten en kantjes liet zien van drie eigenzinnige Midden-Amerikaanse landen: Mexico, Guatemala en Belize. Een sfeerbeeld in stukjes.