Een nieuwe portie grote en kleine nieuwtjes uit een winterse Albergo! Ik zeg winters, omdat het weer nu toch eindelijk een beetje aan het omslaan is. De frisse, bewolkte dagen worden talrijker; de warme dagen minder afmattend. De kinderen lopen rond met truien (en soms zelfs dekens), de zusters met sjaals en jassen. Stel je er daarom nog niet téveel bij voor: de temperatuur zakt overdag nooit onder de twintig graden en ik heb nog geen trui aangehad. Voor een West-Europeaan is het dan ook betrekkelijk vreemd om het nog tropische Tuxtla in de kerstsfeer te zien komen: kerstverlichting siert de terrasjes en winkels (zie foto), kerstmannen in korte mouwen maken de straten onveilig en met het Mexicaanse “Stille Nacht” op de achtergrond, knutselen de jongens van de Albergo aan hun kerstkaartjes. Wist je trouwens dat de fameuze Coca-Cola-karavaan met de verlichte trucks écht bestaat?! Hij is hier vorige 
week voor de deur gepasseerd De aanloop naar Kerstmis betekent onder zusters natuurlijk nog net iets méér. De advent wordt hier niet alleen gekenmerkt door extra rozenkransjes, een dozijn religieuze feesten en zowaar een bedevaart (!) nu vrijdag. De kinderen gaan ook een godsvruchtig toneelstuk te berde brengen - de pastorella, waarin ik op eigen verzoek ga verschijnen als aartsengel Michaël! Alle gekheid op een stokje, ik ga de Belgische kerst wel missen – de gezelligheid van een open haard, de kans op een schaarse sneeuwbui, het feest met de familie, en niet te vergeten, de dolle pret van de tiroler-kerstshows van de Duitse ZDF. Anderzijds, kerst in Mexico maak je ook maar één keer mee… .
Mijn voeling met het kloppend hart van de stad verloopt vooral via mijn dagelijkse avondwandeling. Met Alejandro en Miguel Angel heb ik nog twee metgezellen, nu Mauro definitief weg is. Mijn slechte voorgevoel bij Mauro’s toekomst, waarover ik een tijdje geleden al schreef (zie De vermoeidheid slaat toe), blijkt nu de harde realiteit te worden. Sor Rosita kreeg dit weekend bericht dat zijn grootmoeder hem nú al de deur heeft uitgezet – hij zit in een ander tehuis. Iedere keer dat die jongen opnieuw vanaf nul moet beginnen, iedere keer zijn verleden wordt uitgevaagd, verdwijnt stukje bij beetje zijn toekomst. “Die jongen eindigt op straat”, zucht Sor Anita, “of in de gevangenis”. Het is angstaanjagend en hartverscheurend tegelijk, om dat van een zó jeugdig kind al met zóveel zekerheid te kunnen zeggen. En er zóweinig aan te kunnen doen. Ok, ik had het ook vaak moeilijk met hem, maar zoals gezegd, het is en blijft een kind! Wie weet wat Mauro in een andere leefwereld, in een geborgen gezin, had kunnen zijn en worden.
Welnu, ik heb met de andere twee (zie foto) nog meer dan mijn handen vol. Alhoewel Miguel Angel morgen met de spaarkaart zijn eerste frisdrank wint, blijft hij verschrikkelijk labiel. Eergisteren 
bijvoorbeeld. Het begint met een simpele weigering gedag te zeggen tegen zijn juffrouw. Na enig aandringen – zij heeft hem tenslotte al nieuwe schoenen en kleren gekocht en is heel erg zorgzaam voor hem – trekt Miguel zijn hoofd tussen de schouders en laat zich op de grond zakken. Hij klapt volledig dicht; zegt niks meer en is met geen stokken nog te bewegen. Ik draag hem de schoolpoort uit – ze kunnen daar niet eeuwig wachten –, kniel vóór hem op de stoeprand en vraag hem wat er zó fout is gelopen dat hij zó verbolgen is. En dan stromen hem plots de tranen over de wangen. Nog steeds zegt hij niks; zijn gezicht is niet vertrokken van woede of verdriet, maar eerder egaal, alsof het hem eigenlijk niet kan schelen. Ik heb hem uiteindelijk een heel eind op mijn nek moeten dragen, omdat hij bleef weigeren een stap te verzetten. Wat heeft die jongen allemaal doorstaan in zijn zeven jaren op deze aarde? Sor Anita vertelde me dat zijn moeder ooit heeft geprobeerd hem en zijn broertjes te verdrinken in bad – de buren waren er maar net op tijd bij. Dat behoeft geen verdere uitleg.
De kilometers wegen psychisch soms zwaar, maar beginnen ook fysiek te tellen. Wat er al lang zat aan te komen, is deze week dan toch doorgebroken: mijn voeten (die maar liefst 4 berghuttentochten met glans doorstonden) zijn nu met kolossale blijnen bezaaid. Niettegenstaande de pijn, moet ik toch elke dag mijn wandelende taken blijven vervullen, dus soms is het best wel tanden bijten. Maar ondertussen zijn we alweer aan de beterhand!
Gelukkig ben ik niet altijd op de baan, ook binnen de muren van de Albergo is er gewoontegetrouw genoeg te beleven. Ik heb al eens terloops vermeld dat er een hoop plannen voor vanalles en nog wat in de wachtrij staan. Zo zijn we volop bezig na te kijken welke operatie voor Ramiro en/of Armando het beste zou zijn, en wat dat dan wel zou kosten. Verder lopen er ook prijsaanvragen bij de architect over eventuele renovaties van het voetbalpleintje en de eetzaal – allemaal gaten waar ik met mijn sponsorbudget zou kunnen inspringen. Meer concreet staat er onder meer een netbaltornooi in de steigers, want de kinderen zijn zo’n beetje tornooiziek geworden. De zusters hebben ook ontdekt dat ik toch íets heb overgehouden aan mijn zes jaar tekenacademie, en misschien mag ik dat binnenkort verzilveren in een reeks lessen plastische opvoeding! De jongens zijn daar eens te meer voor te vinden 
Ik ben ook nog steeds druk bezig met het arrangeren van een krantenabonnement, maar dat blijkt hier je reinste sysifusarbeid. Abonnementen op de kwaliteitskranten Reforma (zie foto) en El Universal worden enkel in Mexico City en de regio daarrond verkocht, en zelfs per stuk zijn ze hier slechts verkrijgbaar in de buurt van het centrum – aan 20 pesos dan nog: 1,5€ voor mij, maar (omgerekend naar de levensduurte hier) onbetaalbaar op dagelijkse basis voor juan-met-de-pet. “De overheid wil niets liever dan de mensen dom houden”, weet Rafaël, een 20-jarige universiteitsstudent en kennis van de Oostenrijkse Maria, “een voetbalfan klaagt nu eenmaal minder dan een goed geïnformeerde kritische geest.” En tóch zal ik hier een krant op tafel krijgen! Uitdagingen genoeg dus om de adventsweken mee te vullen... .
Foto twee heeft echt wel iets apart. Vooral dat licht en het camerastandpunt.
Verzorg je blijnen maar goed ;)
Geplaatst door: bram | 19-12-06 om 20:59
hey
ik was juist bezig wat meer te weten te komen over het nieuws in Belgie en omstreken toen ik zag staan ' een kerst in Mexico'. ik was meteen geîntresseerd vooral omdat ik zelf ook juist een kerst in Mexico heb meegemaakt. ik zit namelijk in het studentenprogramma van AFS en ben hier voor 10 maanden. Wat nog meer toevallig was is dat we allebei in tuxtla gutierrez chiapas zitten ( ik ben hier nu een maand, heb voordien 3 maanden in toluca gewoond). Mijn coordinatrice van afs is geîntresseerd in waar je werkt want ze zijn hier op zoek naar een plekje voor enkele vrijwilligers ...
dus als je eens een vlaamse babbel nodig hebt en als het weeshuis nog wat hulp kan gebruiken laat me dan gerust iets weten.
groetjes elke
elke_verbeelen@hotmail.com
Geplaatst door: elke | 28-12-06 om 19:29