Albergo de los niños

Kaffie en een koekske

“Zo zot als een achterdeur” – zo kan je de laatste week vóór de kerstvakantie absoluut noemen. Sommige meesters of juffrouwen hebben al zin in vakantie en houden het daarom simpelweg voor bekeken op school, anderen gaan nog even door. Met 58 kinderen in huis betekent dat wel een geheks qua boekhouding van wie op welk moment nu waarheen moet. De jongens worden ook uitgenodigd op kerstfeestjes allerhande, wat de minutieuze uurregeling van de zusters om de haverklap dooreen haalt. Dat drijft Sor “Clockwork” Margarita nog net niet tot overmatig valiumgebruik, maar wie wel aan de medicijnen zit is Sor Rosalba. Stress – vanwege de spanningen onder de oudsten, waarvan er onlangs één is gaan lopen. Ook Sor Luz Maria en Sor Conchita kampen met griep, die door de oververmoeidheid niet overgaat. Mijn redding en heil in barre tijden: op tijd en stond kaffie-en-een-koekske!

Two months - and counting...

Een nieuwe portie grote en kleine nieuwtjes uit een winterse Albergo! Ik zeg winters, omdat het weer nu toch eindelijk een beetje aan het omslaan is. De frisse, bewolkte dagen worden talrijker; de warme dagen minder afmattend. De kinderen lopen rond met truien (en soms zelfs dekens), de zusters met sjaals en jassen. Stel je er daarom nog niet téveel bij voor: de temperatuur zakt overdag nooit onder de twintig graden en ik heb nog geen trui aangehad. Voor een West-Europeaan is het dan ook betrekkelijk vreemd om het nog tropische Tuxtla in de kerstsfeer te zien komen: kerstverlichting siert de terrasjes en winkels (zie foto), kerstmannen in korte mouwen maken de straten onveilig en met het Mexicaanse “Stille Nacht” op de achtergrond, knutselen de jongens van de Albergo aan hun kerstkaartjes. Wist je trouwens dat de fameuze Coca-Cola-karavaan met de verlichte trucks écht bestaat?! Hij is hier vorige week voor de deur gepasseerd  De aanloop naar Kerstmis betekent onder zusters natuurlijk nog net iets méér. De advent wordt hier niet alleen gekenmerkt door extra rozenkransjes, een dozijn religieuze feesten en zowaar een bedevaart (!) nu vrijdag. De kinderen gaan ook een godsvruchtig toneelstuk te berde brengen - de pastorella, waarin ik op eigen verzoek ga verschijnen als aartsengel Michaël! Alle gekheid op een stokje, ik ga de Belgische kerst wel missen – de gezelligheid van een open haard, de kans op een schaarse sneeuwbui, het feest met de familie, en niet te vergeten, de dolle pret van de tiroler-kerstshows van de Duitse ZDF.  Anderzijds, kerst in Mexico maak je ook maar één keer mee… .

Oude bekenden en nieuwe gezichten

Toen ik afgelopen dinsdagavond door de Rumbo-wijk met Alejandro en Miguel Angel terug naar de Albergo slofte, werd ik opgeschrikt door een motor die met piepende remmen vlak naast mij tot stilstand kwam. Mijn adrenaline-niveau, overgehouden aan de apeverhalen van de zusters over de belabberde veiligheidssituatie, daalde al een pak toen vanonder de veel te grote pet een omvangrijke, glimlachende Mexicaan van middelbare leeftijd opdook – onder zijn neus een gigantische snor en op zijn rug een meisje van een jaar of acht. “Kan het zijn dat ik jou ook aan de kleuterschool gezien heb eerder deze week?”. Toen ik instemmend antwoordde en hem vertelde dat ik vrijwilliger was in een jongenstehuis, lachte hij breeduit. “Proficiat. En bedankt. Het is geweldig dat jongeren als jij daar tijd en geld voor vrijmaken.” Dat een onbekende voorbijganger stopt, gewoonweg om je dat even te vertellen, dat houdt een mens recht. Een kleine rots in de stroom van gebeurtenissen, elke week opnieuw… .