Albergo de los niños

Over de nefaste effecten van hersenkronkels, pyromanie, jonge, iets oudere en veel te oude vrouwen

Even geleden toch weeral dat ik nog eens een verslagje postte, maar de voorbije dagen zijn vaak tot de nok toe gevuld geweest. Door omstandigheden moest ik altijd wel ergens naartoe, zodat het afmattende ritme stilaan wel went. Alhoewel, zo “gewoon” zal het hier nooit worden. Daarvoor moet ik iets te veel “Paaaaaasu” roepen – dé mexicaanse kreet om stomme verbazing aan te geven (iets als “allégijistecht” in het Kempisch). De straftste toeren van een twee nieuwe weken Albergo de los Niños in 1149 woorden.

De vermoeidheid slaat toe

Hoe die zusters het volhouden, vraag ik mij soms af. Het antwoord is even logisch als duidelijk: niet. Ook gisteren zaten er tijdens een toespraakje van de hoofdzuster na het avondeten weer drie zusters te knikkebollen. De barmhartige salesianen draaien hun nikkel af van 5u s’morgens tot 22u s’avonds en stellen het met nachten van drie à vier uur slaap. Zelfs ik zit met mijn gemiddelde van zes uur slaap niet altijd even fris. Alhoewel de vergelijking niet op eigen ervaring berust, denk ik wel te mogen stellen dat deze week zeker zo vermoeiend was als een uitgeregende Parijs-Roubaix op een antieke tandem - met de voltallige Pointer Sisters achterop. Een korreltje zout niet te na gesproken: héél vermoeiend dus...

Chiapas Discoveries Unlimited

Tachtig kilometer naar het Oosten en 200 kilometers zuidwaarts – mijn actieradius is afgelopen weekend weer eens flink uitgebreid. De halve herfstvakantie zorgde er immers voor dat ik weer nieuwe chiapaneekse horizonten kon gaan verkennen. En daarvan heb ik rijkelijk geprofiteerd, met een wel héél avontuurlijke uitstap van de Albergue richting Sierra Madre, een bezoek aan het San Cristobal van de zapatisten (mét tips van kenners), en een eerste, bijzonder aangename kennismaking met het Tuxtlateecse nachtleven! Één maand na mijn aankomst sta ik nog elke dag perplex.

Harde Mexicaanse Pesos...

Een groep kinderen van een schooltje in de buurt van Tuxtla kwamen hier op de Dia de los Muertos met hun juffrouw het altaar voorzien van allerlei zoetigheden – een van de vele gebaren van liefdadigheid die de Albergo de los Niños regelmatig zegenen en voor mij een aanleiding om Sor Anita eens op de rooster te leggen over de financiële situatie van de Albergo... .

Dia de los Muertos!

Gisteren werd in Mexico ‘Dia de los Muertos’ (“Dag van de doden”) gevierd, de plaatselijke variant van onze Allerzielen. Dat is niet alleen een gigantisch feest hier, maar betekent ook vakantie voor de kinderen – en dus ook een beetje vakantie voor de zusters en mij! Waar wordt er nog gefeest? In buurstaat Oaxaca allicht niet, want daar escaleert een politieke rel in een kleine straatoorlog. In San Cristobal wel, want daar gaat Herr Walter dit weekend de bloemetjes buiten zetten met de halve personeelsstaf van het plaatselijk revalidatiecentrum!