Dit is het dan. Vertrekken. De stilte. Bedroefde gezichten. Slikken, vrienden zien slikken, en daardoor zelf nóg harder moeten slikken. Knuffels uitkiezen en afwegen - letterlijk - tegen de genadeloze baggagelimieten van United. Glimlachen bij foto’s die je jarenlang niet hebt gezien, maar die nu opduiken bij het zoeken naar lightweight-memorabilia. Tientallen mailtjes, telefoontjes, sms’jes, soms een beetje zwaarmoedige maar altijd hartverwarmende woorden. Maar na het verdriet, de glimlach en de melancholie, komt… het avontuur - en dat is nu definitief begonnen! Estas bienvenido con las primeras novelas mexicanas!
Ergens halverwege Brussel en Washington, zo ongeveer ter hoogte van Groenland moet het geweest zijn. Daar drong het in één moment tot me door - Verlichting, catharsis, gevallen franken en zomeer: de kunst van vertrekken. De kunst van vertrekken is kijken. Heel veel om je heen kijken, een beetje achteruitkijken, en vooral niet teveel vooruitkijken. En dan komt alles goed.
Om me heen kijken valt me niet al te zwaar, ik kom voortdurend nieuwe en verassende mensen en dingen tegen. Phillipe en Luc, de organiatie-ontwikkelaars waar ik op vlucht UA 951 tussen beland, zijn daar de eerste voorbeelden van. Hun beroep bestaat erin mensen te helpen bij het ontdekken van hun eigen talenten. Daardoor functioneren die mensen beter in hun organisatie, maar ze worden er ook een pak gelukkiger van. Fantatische job. Én ze zijn er goed in. Op het einde van de 8-uur durende vlucht ziet Phillipe dwars door me heen. “Ik ga je avonturen op de voet volgen”, zegt hij, “maar eigenlijk weet ik nu al dat het geweldig wordt. Er zijn veel mensen die de zereld willen verbeteren, maar jij gaat het dóen.” Dát soort mensen kom je graag tegen als je net al je hebben en houden hebt achtergelaten voor een reis van zeven maanden naar het onbekende...
En ook de rest van de reis verloopt als een trein. Ik snijdt mezelf nog aan een koffer en mors twee koffielepels bloed op mijm bagagelabels (dé manier om de aandacht van de luchthavenpolitie te trekken natuurlijk) en de Amerikaanse douane wil weten wat er op mijn sandwichen ligt (bij een welgemeend “salami” of “gerookte hesp” zou het Agriclutural Dep. mijn volledig lunchpakket confisceren - i know better), maar uiteindelijk sta ik op Mexico DF Aeropuerto voor ik er erg in heb! 21u wakker - tijd voor een bed, denk ik dan, en dat krijg ik bij de Zusters van Don Bosco van de Mexicaanse hoofdstad, in afwachting van mijn trip naar het Zuiden.
Behalve de supervriendelijke zusters leer ik er ook Davide & Stefania kennen, twee Italianen die samen een maand door Mexico reizen en daarbij ook een week in “La Ciudad” spenderen. We hebben amper drie woorden gewisseld (en daarbij al Engels, Italiaans én Spaans gebruikt) en ze hebben me al uitgenodigd om samen het tempelcomplex van Teotihuacan te bezoeken, 40 km buiten Mexico, waar de overblijfselen liggen van één van de grootste Pre-Columbiaanse beschavingen - de voorlopers van de Azteken. Prachtige ruïnes gezien van de tempel van de Zon en die van de Maan, genoten van de uitzichten op de beboste heuvels en bestormd door hele horden obers die allemaal hun eigen restaurantje de hemel wilden inprijzen… Zoveel moeite voor zó weinig klanten?! Hoe kunnen die mensen daarvan leven? Teotihuacan - “De plaats waar je God wordt”. Benieuwd hoe vaak José en Martin, 2 van de wanhopige obers, zich al God hebben gevoeld. Ze zijn van hun hele jonge leven nochthans nergens anders geweest. De pracht van Teotihuacan zorgt hier voor werkgelegenheid, maar lacht deze mensen tegelijkertijd in hun gezicht uit; het ging ooit beter met Mexico. Beetje gelijkaardig met het gevoel dat ik deze lente in Egypte vaak had…
Vrijdag speel ik basketbal met de chicos y chicas van het plaatselijke schooltje dat de zusters hier runnen, en rijdt tot twee keer vruchteloos per taxi naar het Instituto de Imigracion voor mijn visa-formaliteiten. Met Sor Nimfa zit ik op het verkeerde adres, de tweede keer met Sor Alejandra is de boel al gesloten… Too bad, maar de rit in één van de vele groene VW-taxi`s is een belevenis die qua ervaringswaarde kan tippen aan een ritje Downtown-Luxor en wat betreft adrenaline zelfs de snelste achtbaan ruimschoots overstijgt.
Meer over deze en andere avonturen binnenkort op de blog! Hasta Luego!
Buenas!
Als bestuurslid van VIDES en ex-VIDES gangster (korte termijn) ben ik op je blog terecht gekomen. Ik ben zelf ook op bezoek geweest in jouw casa de niños en heb gewerkt in Ocotepec in Chiapas.
Ik wou gewoon even zeggen dat ik al genoten heb van je manier van schrijven en ongetwijfeld af en toe wel eens op je blog zal piepen.
Disfrutalo!
Saludo cordial,
*Iris*
Geplaatst door: *Iris* | 9-10-06 om 16:00