Het is ogen trekken als je binnenwandelt in de Albergo de los Niños. Kevin, Medardo, Brian, Daniel, Jorge en al de anderen zijn weliswaar enorm oprecht en hangen me aan het lijf alsof ze me al jaren kennen, maar je ziet hun verschrikkelijke geschiedenis achter elke lach of traan. De meesten komen van de straat, anderen uit gebroken gezinnen - de zusters verrichten hier een berewerk. Voor mezelf wordt het nu wel wat lastiger. De zusters zijn vriendelijk, maar een pak minder werelds dan die uit de Mexico Ciudad. De overheerlijke ontbijten uit de hoofdstad moeten hier plaats maken voor bruine bonen-pastei en kippenpoten (!) in eigen nat. Hele horden jongens die maar niet stoppen met vragen stellen en meestal zelfs geen idee hebben dat er zoiets bestaat als België. En ik moet zelf mijn weg maar wat zoeken, zonder veel uitleg over mijn taak of bezigheden…
Bij gebrek aan perspectief op korte termijn - dingen om handen hebben, ergens mee bezig zijn - ga je al snel té ver vooruit kijken. Zeven maanden lijken dan ineens een eeuwigheid, gisteren had ik het er wel even moeilijk mee… Maar het betert wel snel. Ondertussen ben ik al gepromoveerd tot Professor Educacion Fysico, leerkracht LO, met 10 uur les per week - en degelijke halftime job dus... En ik organiseer tegen volgende week ook een voetbaltornooitje, dat is ook weeral iets om mee bezig te zijn.
En zoals gezegd, er is genoeg te zien! Een van mijn onlangs aangeleerde woordjes Spaans is "preferencia": voorrang. De grootste paradox uit mijn korte tijd in het land van de Azteken: het bestaat niet, maar ze hebben er wel een woord voor. De straat is in Mexico voor degene die ze opeist, de grootste durfal dus, of die met de zwaarste auto... . Ik vroeg laatst aan Ivan, de nauwelijks 18-jarige chauffeur van het tehuis, hoe het hier in Mexico met de voorrang zat. De jongeman keek met twintig seconden strak aan, alvorens zijn frons in een gegeneerde glimlach veranderde: “ni idea”. Geen wonder dat de Mexicaanse straten Zuid-Italië en zelfs Caïro in ambiance overtreffen. Maar het totale gebrek aan verkeersregels wordt al gerelativeerd door de staat van het wegdek. Op een wegennet dat net getroffen lijkt door een kleine meteorietregen kan je immers sowieso niet veel harder dan 50 per uur. Hoe ik zo goed op de hoogte ben van de toestand van het straatoppervlak? Aha – er zit een gat in de vloer van de schoolbus waardoor je de kasseien van op de eerste rij kan zien voorbij denderen. Vamos!
Reacties