Hoi! Mijn naam is Wouter Fransen, 22 jaar oud, pas afgestudeerd en klaar voor een enorme uitdaging – al ziet die er wat anders uit dan de uitdagingen waar veel van mijn leeftijdsgenoten voor staan. Op dit moment weet ik er niet veel meer van af dan jij, tenminste als je onderstaand bericht gelezen hebt. Maar vanaf woensdag 4 oktober zal het hele verhaal in een stroomversnelling komen; en als jíj wil volgen, dan is dit de place to be!
De afgelopen jaren studeerde ik Communicatiewetenschappen en Internationale Betrekkingen, optie Ontwikkelingslanden. Heel graag zou ik daarmee op termijn in de buitenlandjournalistiek 
gaan werken. Ik doe niets liever dan in de pen kruipen én internationale thema’s boeien me mateloos. Maar de tijd van eindeloze cursussen en dito nachten is dus definitief achter de rug. De meesten van mijn jaargenoten denken nu in termen van startersalarissen en junior management functies. Ik niet. In oktober trek ik de wijde wereld in, meer bepaald met bestemming Tuxtla Guttierrez, Zuid-Mexico. Geen zon-zee-strand-vakantie, maar zes maanden lang de handen uit de mouwen. Als vrijwilliger ga ik meedraaien in een tehuis voor straatkinderen, wezen, jonge drugsverslaafden enz, kortom jongeren zonder toekomst. De ‘Albergo de los Niños’ is een bescheiden poging om die kinderen te redden van de goot en de straatbendes, om ze terug een beetje hoop en gevoel van eigenwaarde te geven. Concreet bestaat mijn taak uit het dag in dag uit begeleiden van de kinderen, tussen 6 en 16 jaar oud. Ik zorg ervoor dat ze regelmatig naar school gaan, help hen bij hun huiswerk, maak en begeleid activiteiten voor hen, enz. Ik reis via VIDES, een organisatie die onder de koepel van Don Bosco-jeugdwerk huist en jonge vrijwilligers steunt in hun engagement voor het Zuiden. In verschillende voorbereidingssessies ben ik klaargestoomd voor mijn vertrek en klaar bén ik. Ik vertrek zonder reisgezellen, maar met een hele hoop verwachtingen.
Waarom doe ik het? Omdat zo’n idee al jarenlang in mijn hoofd zit, en het nu tijd is dat het eruit komt. Ik brand van verlangen om daar iets te betekenen voor die mensen, ergens een verschil te maken. Sommigen noemen het idealistisch, anderen zeggen ‘naïef’. Maar als iemand ooit de wereld verandert, dan zal dat allicht niet degene zijn die geloofde dat zoiets onmogelijk was. Niet dat ik blind ben; de kans is groot dat ik volgend jaar in mei met een kater thuiskom, een pak illusies armer. Maar dan wel een resem sterke verhalen en tonnen levenservaring rijker. Ik ga een half jaar lang een Zuid-Mexicaanse grootstad van binnenuit beleven, mensen van daar leren kennen, klinken, en hoogstwaarschijnlijk ook botsen. Ik kijk er ongelooflijk hard naar uit.
Tot blogs!
Wouter
Reacties