Albergo de los niños

El Hijo Perdido

En ja, het is gelukt, ik ben veilig en wel terug aangekomen in hometown Beerse! De vakantie met Frank, het afscheid van de kinderen in de Albergo, de ellenlange reis en de razend hete standjes aan de Mexicaanse douanebalie – de laatste weken zaten vol overweldigende ervaringen... En dan heb ik nog niks gezegd over mijn thuiskomst! Thuis zijn doet ongelooflijk deugd , maar voelt ook ‘n beetje vreemd aan. Misschien juist omdat er zoweinig veranderd lijkt, terwijl ik naar mijn aanvoelen een eeuwigheid ben weggeweest... OK toegegeven, iedereen lijkt hier wel gegroeid en verbleekt, maar daarmee is geen enkel karaktertrekje uitgevaagd. Er hangen andere foto’s aan de muren, maar met daarop vertrouwde gezichten. De boer komt nog steeds elke week met de tractor onder mijn kamer langs, al staat er nu hooi in plaats van maïs op zijn veld. En Tess mag dan een pak dikker geworden zijn – hij is nog altijd onze hond en herkende me vanaf het eerste ogenblik. Al een geluk. 

Kort Bericht

Terug van weggeweest maar nog ver van thuis - dat is zo´n beetje de moraal van het moment. De reis met kompaan Francobollo was een onverdeeld succes. Van mayasites tot maagdelijk witte stranden werd heel Yucatan doorkruist - ongekende avonturen voor ogen, afgestofte inside-jokes op de lippen en Pan Bimbo in de rugzak. Een verademing. En alwéér iets bruiner! Maar thuis zijn we echter nog niet.

Een blik op de andere kant

Santa Lucia, 8 uur s’avonds. Het is donker, kil en mistig. Kinderhanden kloppen op de vermolmde houten deur. Of we niet met hen willen komen spelen, basketbal of voetbal of iets anders, maakt niet uit wat. Met hun gescheurde kleren en ingevallen gezichtjes zijn ze te meelijwekkend om in de kou te laten staan. Een halfuur lang spelen we samen in de modder, van Tikkertje tot Vlaggenstok. Daarna zoekt elk van hen zijn hout-en-golfplaten hutje op. Ons missie-team – koud, vuil en drijfnat – verzamelt zich rond de tafel voor een avondmaal van lauwe koffie en koekjes. Iedereen is doodmoe. Gelegen op een stuk karton op de betonnen vloer van de kleine kapel, probeer ik dan maar de slaap te vinden. Welkom in de outskirts van Ocotepec, oftewel Mexico’s diepste armoede.

Over sektes, filevorming, missiewerk en andere gezelschapsspelletjes

Mijn postjes mogen dan soms energiek lijken – mijn reële toestand is dat niet echt  De batterijen beginnen stilaan leeg te raken. De dagelijkse balans lijkt elke avond iets harder, en mijn hoofdkussen elke ochtend iets zachter. Zowel mijn geduld bij de fratsen van de jongens als mijn sympathie bij hun verdriet, zijn minder groot dan voordien. Ik probéér wel, daar niet van. Maar het vergt veel. Hoe dan ook moet ik het maximum halen uit deze laatste week dat de jongens hier nog compleet zijn. Ja, je leest het goed, de laatste volledige week. Nadien volgt immers de paasvakantie – met desalniettemin nog een hoop avonturen in petto – en twee dagen na afloop daarvan, vertrek ik met spitsbroeder Frank op rondreis door het schiereiland Yucatán! Een postje over die laatste twee weken op Mexicaanse bodem, wordt ongetwijfeld al evenzeer fijne bedlectuur. Vooraleer ik op 3 mei om halfacht s’morgens in Zaventem over de tarmac strompel, staat er dus nog heel wat te gebeuren… .

De stilte na de storm

Zaterdagochtend werd ik, zoals nogal eens het geval pleegt te zijn, wakker. De verassing kwam toen ik mijn deur uitliep, op zoek naar ‘kaffie en ’n koekske’. Er was niemand thuis. Níemand. De vorige avond was het gros van de kinderen al op weekend naar huis vertrokken, en blijkbaar hadden de zusters de resterende bengels al vroeg in de ochtend meegenomen naar een vergadering in Comitan. Moederziel alleen liep ik dus over het stille binnenplein. Ik voelde me een beetje zoals het hoofdpersonage in 30 Days, waarin blijkt dat zombies in één nacht tijd de hele wereldbevolking gedecimeerd hebben, op één mens na  In mijn geval waren het drie mensen. Terwijl ik zat te ontbijten, staken immers ook Braulio en Augusto hun hoofd door de deur, al net even verrast. Ik maakte voor hen ontbijt klaar, zoals ze het zelden krijgen – in de eetkamer van de zusters zowaar, waar ze anders nóóit mogen komen! Best gezellige ochtend dus, en een heerlijke rust na de overkill van de voorbije dagen… .

Keep on walking!

“Laat de moed niet zakken”. Het waren Sor Anita’s laatste woorden aan mijn adres voordat ze in de taxi stapte die haar naar Morelia zou brengen, haar thuisland. Een week is ze daar nu al op vakantie, en het duurt nog eens vijf dagen vooraleer ze terugkomt. Die time-out had de zeventigjarige zuster broodnodig, na bijna een halfjaar zeven dagen op zeven keihard te hebben gewerkt. Voor mij maakt haar afwezigheid het er niet makkelijker op. Mijn (dikwijls) vrije uren in de voormiddag worden nu opgeofferd aan de studie van Miguel Angel, Alejandro en Manuel (zie foto) – voordien het werkterrein van Sor Anita. Vrije momentjes worden gezegend met de begeleiding van de jongens uit het eerste leerjaar. Maar de last gaat verder dan fysieke vermoeidheid. Sor Anita is de zuster die me af en toe eens vraagt hoe het met me gaat, die aan mijn kant staat bij moeilijkheden, mijn vertrouwenspersoon. Tijdens het avondeten is het tegenwoordig vaak stilletjes in mijn hoek van de tafel.

De ondraaglijke veranderlijkheid van het bestaan

Eigenlijk kan je het leven hier nog het best omschrijven als een onontwarbare stroom van verweven verhaallijnen, die voortdurend op en neer golft maar nergens heen vloeit. In die mate dat ik er soms zeeziek van wordt. Het is de voortdurende verandering, het gebrek aan enige vaste grond onder de voeten, dat me bij wijlen écht begint te ergeren. Eigenlijk is het een ongelooflijke luxe dat wij in België zelden rekening hoeven houden met omstandigheden. Hier is dat wél het geval – en die omstandigheden veranderen voortdurend. Spreek af met een kennis en er komt niemand opdagen; plan een LO-les en ze gooien het uurschema om; sleep je slaperige botten tot in de schoolbus voor de ochtendrit en stel nog maar eens vast dat de motor het begeven heeft. Je kan nergens op rekenen. Realiseer zo maar eens iets. En voor mij is dat vervelend, maar voor de kinderen is dat een wezenlijk deel van hun bestaan. De jongens wisselen veel van school en binnen de school van klasgroep; ze komen en gaan in de Albergo; nooit kennen ze langer dan enkele maanden na elkaar dezelfde leerkracht, psycholoog of zelfs zuster. Om van vrijwilligers nog maar te zwijgen. *Zucht*

Vechten voor een betere toekomst

Met sommige kinderen lijkt het van kwaad naar erger te gaan. Paco (13) heeft op school 14 dagen uitsluiting gekregen wegens diefstal, belediging en zelfs geweld aan het adres van zijn leerkrachten. Manuel (12) pikte onlangs de sleutelbos van Sor Luz en zou daar s’nachts mee op rooftocht gaan in de Albergue. Mauricio (8) ging dit weekend Sor Luz Maria te lijf. Diezelfde geplaagde zuster is gisterenochtend nog naar de neuroloog geweest met Carlos Eduardo (7) en Samuel (8). “Samuel-Pok” (zie eerder) blijft een prachtkind, maar is bij wijlen zó onhandelbaar dat hij met een touw aan de zuster van dienst moet worden vastgebonden of met de tuinslang moet worden afgekoeld. “De dosis kalmeermiddelen verhogen”, luidt het net iets te achteloze advies van de zenuwspecialist. Temidden dat soort spielereien probeert iedereen hier elke dag min of meer zijn ding te doen. En te hopen dat het morgen beter gaat.

Doen en Dromen

Een dikke proficiat aan alle studenten die dit te lezen krijgen, want dat wil zeggen dat ze nog maar eens enkele weken dolle examenpret overleefd hebben – de week vakantie is waarschijnlijk méér dan  welkom! Wie niet in die categorie valt, kan zich troosten met de idee dat ik in deze eerste week van februari óók bezig blijf. Voor het eerst in vijf jaar. Met januari eindigt trouwens ook de heel betrekkelijke “winter” hier – overdag loopt het kwik al terug op tot 25°C à 30°C. De zon brandt soms ongenadig hard; stofwolken bedekken vaak de gebarsten aardbodem (zie foto). Het heeft al meer dan twee maanden niet meer geregend.

Fiesta!

Twee weken geleden heb ik voor de Albergo dan toch een kwaliteitskrant in huis gehaald. Ik moet er wekelijks voor naar het winkelcentrum wandelen en het kost een bom geld, maar eigenlijk is zoiets basisbehoefte in een tehuis met 57 jongens die allemaal de breuk met de armoede ambiëren. Het gebrek aan fatsoenlijk onderwijs moet je érgens compenseren. De jongens houden het voorlopig nog bij de sportbladzijden, maar de rest komt nog wel. Zelf heb ik nog maar amper tijd gehad voor een vluchtige blik op de voorpagina, gezien de enorme drukte deze week – de aanloop naar de gigantische en onovertroffen Encuentro Don Bosco… .